Home / Author Archives: Μαρίνα Δημητρέλη (page 4)

Author Archives: Μαρίνα Δημητρέλη

"Έκανα ντεπούτο στη σκηνή του κόσμου, τη δεκαετία του 70. Πολύ γρήγορα πρόσεξα πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Πολύ ντεκαντάν ρε παιδιά. Στράφηκα στη φιλοσοφία να σωθώ κι έπεσα πάνω στο Νίτσε. Καλά που δεν με ξέκανε ο τύπος. Στην αρχή, γιατί μετά τον ερωτεύτηκα. Είναι που έχω και πολύ Τοξότη στο ωροσκόπιο, καταλαβαίνεις. Και είμαι και Σκορπιός, πιστεύεις στα ζώδια;Στους εξωγήινους;Τι λέγαμε; Κάποια στιγμή κατάλαβα πως είχα κι εγώ δικαίωμα να πηδήξω πιο πάνω από τις νερουλές εφηβικές λογοδιάρροιες που κατακλύζουν τον τύπο και να που έπιασα τα πλήκτρα, να εξωτερικευτώ γιατί ένοιωθα θα σκάσω. Έχεις δει ποιοι γράφουν στις εφημερίδες; Φοβάμαι τους πολύ ηθικούς, τους ιδανικούς και τον οίκτο. Επίσης οι βλάκες δεν είναι ακίνδυνοι. Επιπλέον θα ήθελα να δηλώσω ότι αγαπημένος μου ήρωας είναι ο Ηρακλής Πουαρώ." Αν θέλεις και εσύ να μας πεις για τους αγαπημένους σου ήρωες ή να διαβάσουμε τη δική σου ιστορία, στείλε μήνυμα στο dimitrelli@kissmygrass.gr. Αν είναι αρκετά καλό, μπορεί να το δεις δημοσιευμένο.

Χαρακτική, μια τέχνη που δεν ήξερες και μπορείς να τη μάθεις εντελώς δωρεάν

lithografia-23

Η χαρακτική είναι μια τέχνη που δεν γνώριζα. Ήρθα σε επαφή μαζί της όπως γίνεται συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις. Από τύχη. Το περασμένο Σάββατο πραγματοποιήθηκε στο Village Shopping and More η έκθεση χαρακτικής του ανοιχτού εργαστηρίου χαρακτικής  του Δήμου ...

Read More »

Λαχτάρα για τα χείλη σου – Μαρίνα Δημητρέλη

kisses

«Ξέρεις, δεν με νοιάζει για όλα τα άλλα, μόνο για το φιλί με νοιάζει. Αν με φιλούσες ξανά, όλα θα γίνονταν καλύτερα. Αν ένα πρωινό ξυπνούσα με τα χείλη σου πάνω στα χείλη μου, αυτό θα ήταν αρκετό. Αν με ...

Read More »

Στην κόλαση του Έρωτα – Μαρίνα Δημητρέλη

baroque-fever-2

Η Άννα είχε πέσει τ` ανάσκελα στον καναπέ μου, τα δάκρυά της μούσκευαν τα μαξιλάρια και ο μουντός ουρανός της έκανε σιγόντο, καθώς το απλανές της βλέμμα κοιτούσε έξω από το ανοιχτό παράθυρο. Τι να της πω; Πώς να την ...

Read More »

Γυναίκες: Για μια στενή λεκάνη – Μαρίνα Δημητρέλη

Numero-Magazine-editorial-2010

Πολλά χρόνια πίσω, χιλιετηρίδες, ένα ανθρωποειδές έπεσε από το δέντρο και καθώς του ήρθε μια καρύδα στο κεφάλι, του καρφώθηκε η ιδέα να τρώει πια η φαμίλια του στο έδαφος και να παρατήσουν την κούνια-μπέλα στις φοινικιές. Αυτό ήταν. Εγένετο ...

Read More »

Άνθρωποι δίχως πρόσωπο – Μαρίνα Δημητρέλη

metro girl

Από το τηλέφωνο της είχε φανεί αλλαγμένη η φωνή του, πιο βαριά, κάπως πιο γερασμένη. Είχε πολύ καιρό να φανεί. Το χέρι της αναδεύτηκε μέσα στην τσέπη του μαύρου μπουφάν. Ένα δερμάτινο πορτοφόλι και μια φωτογραφία του ξεφλουδισμένη  στις άκρες, ...

Read More »

Στους μασκαράδες της ζωής μας – Μαρίνα Δημητρέλη

tooth1

Καθόμασταν σε ένα καφέ οι δυο μας. Η Έλενα σχεδόν είχε ξαπλώσει στην καρέκλα με το κεφάλι φάτσα προς τον ουρανό και τα καφέ γυαλιά ηλίου καθρέφτιζαν επάνω τους μόνο τα σύννεφα και λίγο ήλιο.  Ήταν Κυριακή της Αποκριάς και ...

Read More »

Σ`Αγαπώ, μη μιλάς! – Μαρίνα Δημητρέλη

chriscraymer

«Είχα μείνει άφωνη όταν εξαφανίστηκες. Νόμιζα πως ήμασταν φίλοι, οι φίλοι δεν κάνουν τέτοια. Τουλάχιστον σε εμένα έπρεπε κάτι να πεις. Ακόμα έχω τα νεύρα μου μαζί σου.» «Αν μου ρίξεις μια μπουνιά θα σου περάσει;» «Δεν ξέρω , δεν ...

Read More »

Ο διανοούμενος με το φουλάρι, μια φανταστική συνέντευξη – Μαρίνα Δημητρέλη

Gentleman ask the dust 05_BASSA-5sx_1

Περιποιημένος κύριος, με το φουλάρι του διπλωμένο στο λαιμό, το παλτό κουμπωμένο και το μούσι του λευκό. Μου έκανε νόημα από την είσοδο για να προλάβει κι εκείνος να μπει στο ασανσέρ. Ίσα που πρόφτασα να πατήσω το κουμπί του ...

Read More »

Παραμυθατζού ετών εννέα και κάτι ψιλά – Αλεξάνδρα Χατζηαΐβάζη

Nathan-Myhrvold-Photography-of-modernist-cuisine-vegetable-garden

Γράφει η Αλεξάνδρα Χατζηαΐβάζη, 9 ετών   Μια φορά και έναν καιρό, σε μια πόλη μαγική και πολύ διαφορετική από τις άλλες, στη Λαχανούπολη, ζούσαν όλα τα λαχανικά του κόσμου. ‘Όλοι περνούσαν όμορφα και ευχάριστα εκτός από ένα λαχανικό. Τον ...

Read More »

Το Αντίο που δεν είπαμε – Μαρίνα Δημητρέλη

bridge couples

Αφήσαμε το αυτοκίνητο κοντά στη γέφυρα και το πήραμε με τα πόδια. Ο Άλκης στάθηκε στο μέσον της γέφυρας και κοιτούσε σαν μαγεμένος τα νερά που περνούσαν από κάτω. «Δεν μοιάζουν με ποτάμι;» μου είπε λες και τα έβλεπε για ...

Read More »