Home / LIFE / To parking από την ανάποδη – Αλέξης Χαλκίδης

To parking από την ανάποδη – Αλέξης Χαλκίδης

athens a street seller walks up to Syndagma

Πλανόδιος πωλητής ανηφορίζει προς Σύνταγμα

«Είναι ζώα όσοι παρκάρουν στα πεζοδρόμια. Κλείνουν ράμπες για ανάπηρους. Δεν έχεις που να περπατήσεις με το καρότσι. Στο κέντρο είναι ληστρικές οι τιμές. Ο Δήμος τα έχει κάνει σκατά». Διαλέξτε και πάρ’ τε κάποιο από όλα αυτά, τα οποία έχετε πει ή σκεφτεί πρόσφατα. Η στάθμευση στην πόλη είναι σημαντικό θέμα. Αλλά δεν το σκεφτόμαστε αρκετά.

Κατ’αρχάς δεν είναι ακριβές οι τιμές. Φτηνές είναι. Αν ήταν ακριβές θα έβρισκες θέση. Τώρα είναι όλες γεμάτες σχεδόν διαρκώς. Άρα πιο φτηνές από ότι θα έπρεπε. Αν ήταν σωστές οι τιμές, ανά πάσα στιγμή θα υπήρχε τουλάχιστον μια άδεια θέση κάπου εκεί που ψάχνεις. Στο εξωτερικό πειραματίζονται με ηλεκτρονικά ρυθμιζόμενες τιμές που αλλάζουν διαρκώς ανάλογα με την ζήτηση.

Προφανώς εδώ κλωτσάει, όμως, το κοινωνικό κριτήριο, η αδικία. Γιατί να παρκάρουν μόνοι οι πλούσιοι; Ας βάλουμε λοιπόν σενάριο, όπου ανάλογα με το εισόδημά μας έχουμε και έκπτωση στην στάθμευση. Αμέσως σαν Ελληνάρες φανταζόμαστε και τα παραθυράκια. Θα πηγαίνω εγώ με την δικιά σου κάρτα ανεργίας, θα παρκάρει το αφεντικό με την εξάμετρη Mercedes, χρησιμοποιώντας την κάρτα του υπηρέτη του και άλλα τέτοια σενάρια.   Ελληνικότατα.

Η κακή χρήση είναι μεγάλο μέρος του προβλήματος. Έχουν γίνει εντυπωσιακές μελέτες στο εξωτερικό που έδειξαν ότι αν βγάζαμε από την μέση ψευτοπαράλυτους, διπλωματικό σώμα, αστυνομικά και όλα τα άλλα οχήματα που αποκτούν κάρτα ελευθέρας, οι πόλεις θα ανάσαναν πραγματικά. Δεν είναι μόνο όσοι έχουν ειδικές άδειες. Είναι και οι άλλοι που δεν νοιάζονται αν τους κόψουν κλήση παράνομης στάθμευσης γιατί ξέρουν ότι θα την σβήσουν. Παλιά με τα παρκόμετρα σχεδόν ποτέ δεν δούλευαν τα μισά. Πάντα υπάρχει ασάφεια και δικαιολογίες.

Parking in the city is complex

Δεν βρίσκω χώρο – θα καβαλήσω όπου βρω!

Ύστερα είναι όλο το γελοίο παιχνιδάκι με τους ελεγκτές. Να ξύσω το χαρτονάκι μου ή δεν θα περάσουν τέτοια ώρα; Να αφήσω τα αλάρμ μπας και τους ξεγελάσω; Αν τους δω και το παίξω κλαψιάρης, θα με λυπηθούν; Και όλα τα γελοία παιχνίδια επειδή ακριβώς δεν ξέρουμε αν θα βρούμε θέση. Τα κασόνια μπροστά στο μαγαζί, οι πινακίδες μπροστά στο περίπτερο, η θεία που κρατάει την θέση για τον ανιψιό της, ο άλλος που ξεροσταλιάζει μέσα στο αμάξι με αναμμένη την μηχανή, η γριά που φωνάζει από τον δεύτερο να φύγεις από την θέση γιατί την κρατάει για κάποιον. Δεν είναι διασκεδαστικά όλα αυτά, στην καλύτερη είναι χάσιμο χρόνου. Στην χειρότερη εκνευριζόμαστε, αγχωνόμαστε και πλακωνόμαστε για δαύτα.

Και τι έγινε αν κάνουμε μια γύρα παραπάνω, ψάχνοντας μια μέρα; Ε, δεν είναι μια γύρα τελικά, αυτό είναι το πρόβλημα. Είναι κατά μέσο όρο τέταρτο ή εικοσάλεπτο. Αθροιστικά, τρομακτική σπατάλη χρόνου και βενζίνης. Και όχι μόνο. Ένα μεγάλο ποσοστό των αυτοκινήτων που περιμένουν μπροστά σου στο φανάρι δεν πάνε κάπου. Είναι στην γύρα. Ψάχνουν να παρκάρουν. Αν είχαν βρει parking, θα ήταν πιο άδειος ο δρόμος. Πολύ πιο άδειος.

Πόσο μπελάς είναι να έχεις στο αμάξι σου κάρτα στάθμευσης; Προσωπικά το βρίσκω υπερβολικό, το βαριέμαι θανάσιμα. Κάθε Δήμος άλλη κάρτα, άντε ψάξε περίπτερο να αγοράσεις, άντε να καταλάβεις που να ξύσεις… Εννοείται ότι είμαι οπαδός πιο hi tech λύσεων.

Αλλά οποιαδήποτε λύση απαιτεί να ασχοληθούμε όλοι με το πρόβλημα. Να αλλάξουμε τον τρόπο που φερόμαστε, που ζούμε, που μετακινούμαστε. Ή – όπως λένε οι Άγγλοι – get on your bike!

Comments

comments

About Αλέξης Χαλκίδης

«Στείλτε ένα σύντομο bio και μια φωτογραφία ανφάς.» Ναι ρε, θα σου τυλίξω τα επιτεύγματά μου σε λαδόκολλα φαστφουντάδικη, τώρα αμέσως… απ’όλα το θες; Το κρέας είναι χοιρινό. Low fat κοτόπουλα και μπούρδες δεν παίζουν, δεν έχουν ποτέ την ίδια γεύση με «αληθινό» σουβλάκι και το ξέρεις. Μισός Έλληνας, μισός Άγγλος είμαι αλλά ξέρω πιο μισό έχει την γεύση. Με εξαίρεση τις σπουδές στην Αγγλία, σαν τα κομμάτια λίπος στο καλαμάκι, τρώω την πατρίδα μου με τα άσχημά της μια ζωή επειδή λατρεύω τα καλά της. Τζατζίκι. Πάντα. What you see is what you get. Χύμα στο κύμα και όποιοι αντέξουν. Αν ψάχνετε καλλωπισμούς της αλήθειας, αν δεν αντέχετε σήμερα την έντονη γεύση της πραγματικότητας, μην με διαβάσετε. Τα ζώδια δεν ισχύουν. Καθόλου. Αν κάνετε ομοιοπαθητική είστε ηλίθιοι. Τελείως. Αν νομίζετε ότι μας ψεκάζουν πηδήξτε από τα ίδια αεροπλάνα. Κρεμμύδι εξαρτάται από το πρόγραμμα της υπόλοιπης ημέρας. Πατάτες, κέτσαπ και μουστάρδες δεν έχουν θέση σε σουβλάκι πίτα. Πολλοί με περνάνε για Σαλονικιό αλλά δεν είμαι. Πολλοί gay μου την πέφτουν αλλά δεν είμαι. Δεν κρίνω κανέναν, δεν έχω καν την ικανότητα να κάνω διακρίσεις λόγω ηλικίας, φύλου, ράτσας ή οτιδήποτε. Απλά προσπαθώ να ξέρω τι είμαι και δεν είμαι από αυτούς που ανέχονται να τρώνε πολλά άμυλα μαζί. Στο περιτύλιγμα η πίτα μου είναι λίγο καμένη πια στην μέση ηλικία αλλά βαστάει καλά. Βίτσιο με οτιδήποτε περιλαμβάνει φύση και αθλητισμό, έτσι σε στυλ «αφού βρέθηκα σε ένα καγιάκ, ας το πάω μέχρι το επόμενο νησί». Μερικοί με περνάνε για τεχνολογομανή επειδή ασχολούμαι από μικρός και συγγράφω για αυτά. Προσπαθώ να σκέφτομαι. Οπότε τυλίξτε με σε όποια κόλλα θέλετε τελικά. Είμαι αθεράπευτα αισιόδοξος ότι αν φάμε μαζί 2-3 φορές θα γνωριστούμε καλύτερα και θα μας αρέσει όλους τελικά. Καλή όρεξη. http://www.alexanderchalkidis.com/blog