Home / POINT OF U / Compact Flush by Konstantin Tsimas / Compact Flush by Konstantin Tsimas: Γκουγκλ Τρανσλέητ

Compact Flush by Konstantin Tsimas: Γκουγκλ Τρανσλέητ

Άνοιξα βιαστικά το αρχείο με το μήνυμα. Ιn het Rusland van voor de revolutie klonk overal klokgelui. Niet het donkerbruine, plechtstatige gebeier zoals van de Utrechtse Domklokken, maar meer het bonte carillon-achtige geluid van klokken en klokjes die met een netwerk van touwtjes door één enkele speler werden bespeeld. Ook de jonge Sergej Rachmaninov hoorde overal klokken. In zijn Kolokola roept hij lang vervlogen tijden op uit het oude Rusland. ‘Klokken begeleidden iedere Rus, van zijn kindertijd tot het graf, en geen componist kon aan hun invloed ontsnappen, ook ik niet.’ In Kolokola komen ze in alle soorten en maten voorbij, van het geklingel van zilveren arrensleeklokjes en feestklokken rond het huwelijk, tot de onverbiddelijke doodsklok.Αναρωτήθηκα ποιός χαμερπής μου έκανε πλάκα, τέτοια μέρα. Ολλανδικά! Έψαξα ανοικτό παράθυρο να φέρω μπροστά το Γκουγκλ τρανσλέητ. Χασομέρησα λίγα λεπτά χαζεύοντας κώλους και βυγζιά που είχαν πεταχτεί -ποπ απ- εξαιτίας επισκέψεων μου σε παραπλήσιους ιστότοπους και ποιός ξέρει πόση ώρα καιροφυλακτούσαν στον πάτο του παραθυροσωρού, με τα φωτάκια τους ν’ αναβοσβήνουν γύρω από προκλητικά μηνύματα τύπου “θέλετε να γαμήσετε στη γειτονιά σας ανώνυμα; Καβλωμένες νοικοκυρές περιμένουν με τα μπούτχια ανοιχτά” και άλλα ανάλογα που μόνο εντελώς ηλίθιοι θα πίστευαν. Οι κώλοι που έδειχναν όμως, ήταν εντυπωσιακά ωραίοι, κλεμμένοι από μοντέλες το δίχως άλλο. Δεν είχα δει τέτοιους κώλους σε καμιά “νοικοκυρά” που’ναι αφέντρα και κυρά. Στο μεταξύ, η μουσική κόντευε να τελειώσει. Είχα σχεδόν ξεχάσει το λόγο που βιαζόμουν, είχε να κάνει με το θάνατο, γενικώς, όχι τον δικό μου ή κάποιου που ήξερα, αλλά τι ακριβώς ήθελα να μάθω; Επιτέλους έφτασα στο Γκουγκλ τρανσλέητ και χτύπησα διπλό κλικ. Τίποτα δεν συνέβη. Ξανακλίκαρα με δύναμη, λες και καταλάβαινε το μπιτ πόση δύναμη έβαζε ο μαλάκας στο ποντίκι. Πάλι τίποτα. Την ατυχία μου! Μούγκρισα λίγο και μου ήρθε βήχας, έκανα κάμποσα κλικ βήχωντας τόσο δυνατά που το σώμα μου κουνιόταν ανεξέλεγκτα. Αμέσως πετάχτηκε ένας Γκουγκλαραίος. Τα μάτια μου ορθάνοιξαν, δεν το περίμενα. Φορούσε γαλάζια στολή με επωμίδες και μπροστά το όνομά του και το σήμα της εταιρείας του, όπως όλοι οι Γκουγκλαραίοι εν υπηρεσία. Με κοίταξε έντονα και μίλησε, κοφτά και χωρίς συναίσθημα.

«Τι βαράτε κύριος;»

Έμεινα εμβρόντητος τουλάχιστον τέσσερα δευτερόλεπτα. Τι τρόπος! Τι λόγια! Τι μαλάκας! σκέφτηκα.

«Μετάφραση παρακαλώ» απάντησα το ίδιο ψυχρά. Ήξερα πολύ καλά πως δεν έβγαζε πουθενά η αντιπαράθεση με τους Γκουγκλαραίους. Συχνά ήταν χειρότεροι κι απ’ τους Φατσομπούκες στη σπασαρχιδιά.

«Είστε με ελληνικό Άη-Πι» δήλωσε σα να είχε μόλις ανακαλύψει νέο πλανήτη του ηλιακού συστήματος. Δε μίλησα, να δω πού το πήγαινε.

«Η Ελλάδα δεν έχει νομοθετήσει ικανοποιητικά για την λειτουργία των εμπορικών επιχειρήσεων τις Κυριακές. Η εταιρεία μας αποφάσισε πως οι υπηρεσίες μας δεν θα προσφέρονται σε ελληνικά Άη-Πι τις Κυριακές μέχρι να ρυθμιστεί τελεσίδικα αυτό το θέμα. Ξαναπεράστε αύριο.»

Αυτό. Έτσι απλά. Έμεινα να τον κοιτάζω σα χάχας, μέχρι που συνειδητοποίησα ότι τα μάζευε να φύγει. Άρχισα να ουρλιάζω γρήγορα.

«Τι μου λέτε; Τι μου λέτε; αυτό που είπατε δεν ισχύει! ΔΕΝ ισχύει! Κυριακές είναι ανοικτά τα εστιατόρια, τα ζαχαροπλαστεία, τα μπαρ, τα… τα.. γραφεία κηδειών!» Σκεφτόμουν γρήγορα να βρω κι άλλα επιχειρήματα. «Και στις τουριστικές περιοχές, ναι, ειναι ΟΛΑ ανοικτά, ΟΛΑ!» σχεδόν θριαμβολόγησα. Δεν θα μου την έσκαγε έτσι εύκολα το ρεμάλι.

«Ασφαλώς δεν εννοείτε ότι η Γκουγκλ είναι ζαχαροπλαστείο ή… γραφείο κηδειών,» είπε με στόμφο. «Όσο για το αστείο περί τουριστικών περιοχών, βλέπω ότι συνδεθήκατε από την Μαγούλα Αττικής. Χάρντλι τουρίστικ.» Απαξιωτικά, επανέλαβε το ποίημα του: «Περάστε αύριο. Θα χαρούμε να σας εξυπηρετήσουμε.»

«Μα… μα… προς τι το μίσος κι ο αλληλοσπαραγμός;» το έριξα στην τρελή. «Μια παραγραφούλα χρειάζομαι μεταφρασμένη»…

Ο Γκουγκλαραίος μου γύρισε την πλάτη και έκανε ένα βήμα να φύγει.

«ΕΙΝΑΙ ΖΗΤΗΜΑ ΘΑΝΑΤΟΥ!» ούρλιαξα μ’ όλη μου τη δύναμη.

Κοντοστάθηκε. Είχα πετύχει ευαίσθητη χορδή; Πόλισι εξέψιον; Έκανα ησυχία, φροντίζοντας να πάρω το πιο θλιμμένο μου ύφος.

Γυρίζοντας, μίλησε λίγο πιο «ανθρώπινα». «Θάνατος στην οικογένεια; Ω! τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια. Ζωή σε λόγου σας.» Δεν μπορούσα να διακρίνω αν με δούλευε ψιλό γαζί, οπότε απλά χαμήλωσα το κεφάλι.

«Και, το κείμενο, φαντάζομαι είναι το αγγελτήριο θανάτου; Είχε σχέση με το εξωτερικό ο θανών; Σε ποιά γλώσσα χρειάζεστε να μεταφραστεί;»

Αντιλήφθηκα ότι σοβαρολογούσε. Δεν είχα επιλογή παρά να κάνω το χαζό.

«Ολλανδικά. Το κείμενο είναι στα ολλανδικά» δήλωσα χαμηλόφωνα.

«Παρακαλώ, το κείμενο» τον άκουσα ν’ απαντά. Με χέρια κάθιδρα έκανα πέηστ στο πληκτρολόγιο, προσπαθώντας να γίνω αόρατος.

Δεν πέρασε ούτε δευτερόλεπτο.

«Είναι εξαιρετικά λυπηρό που προσπαθείτε να με κοροϊδέψετε κύριε. Στο πρόσωπό μου κοροϊδεύετε τη Γκουγκλ, την εταιρεία που στέκεται δίπλα σας και σας εξυπηρετεί χωρίς ουσιαστικό τίμημα, χρόνια τώρα. Και θα σας εξυπηρετεί τουλάχιστον άλλα τόσα στο μέλλον. Εκτός αν… εκτός αν προσπαθείτε να εκμαιεύσετε ΙΣΟΒΙΟ ΜΠΑΝ.»

«Όχι!» ψέλλισα. «Όχι μπαν… όχι μπαν.» Ένοιωσα ότι απείχα μια γουρουνότριχα απ’ την κατάρρευση. Έπρεπε να συγκρατηθώ, να ανασυγκροτηθώ.

«Καλή συνέχεια!» πρόσθεσε ψυχρά ο Γκουγκλαραίος και εξαφανίστηκε. Μια γαλαζωπή ανταύγεια τρεμόπαιξε για λίγο στην οθόνη μου. Ίσως έβγαζε τη στολή του. Ίσως απλά κατέβαζε το παντελόνι του, για να κατουρήσει.

Comments

comments

About Kiss My GRass

%d bloggers like this: