Home / POINT OF U / Editors' view / Όλα Όσα Κερδίζεις Έχοντας Φίλους Από Όλον Τον Κόσμο – Παναγιώτα Παναγιωτάκη

Όλα Όσα Κερδίζεις Έχοντας Φίλους Από Όλον Τον Κόσμο – Παναγιώτα Παναγιωτάκη

 

Ίσως να μην βρίσκονται κάθε ημέρα μαζί σου, ίσως να μην μπορείς να μοιραστείς έναν καφέ μαζί τους όσο συχνά θα ήθελες, ή να μην περνάς μαζί τους χρόνο για να κάνεις βόλτες, πικ-νικ, εκδρομές.

Σου λείπουν, όταν θέλεις να μοιραστείς την χαρά σου, τους σκέπτεσαι νοσταλγικά καθώς περιδιαβαίνεις από λημέρια σας κοινά, εκεί που κάποτε ευφραίνατε καρδίαν και ταΐζατε όνειρα.

Είναι εκείνοι οι φίλοι σου που απέκτησες στα πέρατα της γής. Γνωριστήκατε καθώς τυρβάζατε γύρω από τις ίδιες γωνιές του πλανήτη, τότε που αμφότεροι αναζητούσατε νέες εμπειρίες και προσελκυόσασταν από την φυσική σας περιέργεια για τον κόσμο.

Κάθε φίλος μία υπέροχη ιστορία, σε έναν γοητευτικό τόπο. Να μοιράζεστε μαζί νέες εμπειρίες, να γνωρίζεστε, ενόσω γεφυρώνετε πολιτισμικά, γεωγραφικά, γλωσσικά χάσματα.

Έχω την τύχη να υπάρχουν στην ζωή μου φίλοι αγαπημένοι, σαν αυτούς που προανέφερα. Έχω και από τους άλλους, τους κοντινούς. Είτε έτσι είτε αλλιώς, οι φίλοι μου δεν έχουν έλθει στην ζωή μου για βολικούς λόγους, επειδή έμεναν κοντά ή γιατί ταιριάζαν οι ηλικίες μας, ή το κοινωνικό μας γίγνεσθαι. Γίναμε φίλοι, διότι είναι υπέροχοι άνθρωποι, με τους οποίους μπορώ να μοιράζομαι στιγμές, ιδέες, ζωή, γέλια, χαμόγελα, έγνοιες, όνειρα, συναισθήματα αυθεντικά, σαν αυτά που μοιράζονται μεταξύ τους αυθεντικοί άνθρωποι που νοιώθουν ο εαυτός τους, δεν τον κρύβουν, δεν είναι δήθεν, δεν πουλούν μούρη, δεν δημιουργούν λυκοφιλίες, για να εξυπηρετήσουν ιδιοτελείς σκοπούς. Είναι απλά ο εαυτός τους, θαυμάσιος, λαμπερός και απέριττος.

Εκείνοι, λοιπόν, οι φίλοι που βρίσκονται εξακοντισμένοι στα πέρατα του κόσμου, μου λείπουν. Χαίρομαι που είναι καλά, αλλά μου λείπουν. Χαίρομαι να κοιτώ τον χάρτη της γής και να έχω σημειωμένα μέρη που γίνονται για εμένα νησίδες χαράς στον πλανήτη.

Χάρη στην σημερινή τεχνολογία μπορώ να μαθαίνω άμεσα νέα τους, να βλέπω εξελίξεις από την ζωή τους, να συνομιλώ συχνά με εκείνους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στο email. Θυμάμαι παλαιά που έστελνα γράμματα με το ταχυδρομείο και αναρωτιώμουν “θα φθάσουν; δεν θα φθάσουν;”. Πόσες φορές χαθήκαν στο δρόμο, ή έφθασαν για τα γενέθλιά τους ή τα δικά μου κάρτες ευχητήριες με έναν μήνα καθυστέρηση! Σήμερα όλα αυτά τα ζητήματα λύνονται με μία συμφωνία πλήκτρων και μπορώ να έχω καθημερινή επαφή με τους αγαπημένους που μένουν μακρυά.

Ο νους διευρύνεται, η φαντασία απλώνει, η αγάπη μεγαλώνει για όλους αυτούς τους ταξιδευτές της καρδιάς μου. Και είναι αυτή η αγάπη που εκμηδενίζει την απόσταση και συρρικνώνει τον χωροχρόνο, κρατώντας την σκέψη αυτών των αγαπημένων προσώπων ζωντανή.

Τις προάλλες ένας φίλος μου, τον οποίο γνώρισα στην Ταϊλάνδη, Αμερικανός που ζεί στην Γερμανία, μου έστειλε μήνυμα από το αεροδρόμιο, πως πάει για λίγες εβδομάδες στην γενέτειρά του. Καθώς του έστελνα ευχές για καλό ταξίδι, ένοιωθα πως ήταν εδώ γύρω και τον ξεπροβόδιζα. Και όντως, η ευχή μου του προσέφερε θετική διάθεση και ενέργεια. Kαι εμένα, όμως, αυτή η επικοινωνία με έκανε να ταξιδέψω με την φαντασία μου στον μισό κόσμο, να χαμογελάσω και να νοιώσω την αγάπη και το ενδιαφέρον ενός αγαπημένου προσώπου. Σήμερα μου έστειλε φωτογραφίες από το Μαϊάμι και αισθάνθηκα πως η γη γίνεται πιο μικρή και οι αποστάσεις εκμηδενίζονται.

Μία άλλη μου φίλη με απέραντο χαμόγελο μας έστειλε φωτογραφία με το νεογέννητο παιδί της και τον σύντροφό της από την Νορβηγία. Με τους δε καρδιακούς μου φίλους από το Παρίσι περνάμε ώρες να μιλάμε μέσω Skype σαν να πίναμε έναν καφέ μαζί, όπως τότε που μέναμε στην ίδια πόλη. Και αξίζει αυτός ο χρόνος, σαν πολύτιμο πετράδι.

Η αγαπημένη μου φίλη και παλιά συμφοιτήτρια από την Ελβετία μου στέλνει μηνύματα συχνά απλά για να μου πεί καλημέρα και πως με θυμήθηκε καθώς περπατούσε στο συγκεκριμένο πάρκο ή έτρωγε την αγαπημένη μου ελβετική σοκολάτα ή άκουσε κάποιο νέο για την Ελλάδα. Κάθε τρεις και λίγο αποφασίζουμε ποιά θα επισκεφθεί την άλλην. Τώρα είναι η σειρά μου. Ακόμα και όταν έχουμε έναν χρόνο να βρεθούμε, μόλις συναντιόμαστε δεν υπάρχει απόσταση, απλά αισθανόμαστε, σαν να “ξεπαγώνει” ο χρόνος και να συνεχίζει από εκεί που το αφήσαμε.

Μία άλλη φίλη από την Αυστραλία μου γράφει πως σκέπτεται να έλθει για μερικούς μήνες στην Αθήνα και κάνει σχέδια σχετικά με αυτό. Με ρωτά ποιά μέρη θα ήταν όμορφα να επισκεφθεί ερχόμενη εδώ και σχεδιάζουμε τον ποιοτικό χρόνο που θα περάσουμε μαζί.

Με την σειρά μου βάζω πλώρη να επισκεφθώ φίλους στην Κύπρο, το Λουξεβούργο, την Ολλανδία, τις ΗΠΑ, την Μεγάλη Βρετανία, όποτε ευκαιρήσω. Είναι ζωντανές αυτές οι συναντήσεις, γεμάτες τρυφερές στιγμές, ανεμελιά, συγκίνηση και ειλικρινές ενδιαφέρον. Είναι επένδυση ζωής, όπως κάθε βαθειά φιλία.

Πέρα από τον λίγο -δυστυχώς- κοινό χρόνο που περνάμε με αυτούς τους παγκόσμιους φίλους, νοιώθω πως η αλληλεπίδραση μαζί τους με κάνει καλύτερον άνθρωπο. Από την πρώτη στιγμή που ήρθα σε επαφή μαζί τους, στα 23 μου ως φέρελπις φοιτήτρια στο Παρίσι, παρατήρησα πως άρχισα να “πελεκώ” περιοριστικές πεποιθήσεις και στερεότυπα αποκτημένα από την στενά “εθνοπολιτιστική” μου κουλτούρα ώς νεο-Ελληνίς. Αυτό δεν σημαίνει ότι αγαπώ λιγότερο την πατρίδα μου. Au contraire! Απλά σημαίνει πως άρχισα να γίνομαι περισσότερο διαλλακτική στις άλλες ιδέες, πιο ανεκτική και δεκτική στην διαφορετικότητα (παντός είδους), με περισσότερη κατανόηση του χιούμορ άλλων εθνών και αγάπη και σεβασμό για την κουλτούρα τους.

Κάποια στιγμή έκπληκτη παρατήρησα πως όλο αυτό είχε ώς έμμεσο -αλλά ουσιαστικό – αποτέλεσμα τον πλουτισμό των δικών μου προσωπικών ιδεών. Μεγαλύτερη δημιουργικότητα, μπολιασμένη από μνήμες, γνώσεις, εικόνες άλλων λαών, μεγαλύτερη αίσθησή μου ένωσης με την γή μας ώς οικολογικό σύνολο, ένταξής μου μέσα σε αυτό με αδιαίρετο τρόπο.

Εντούτοις, η πιο παράξενη από τις συνέπειες αυτής της αλληλεπίδρασης είναι η επανεκτίμηση της δικής μου κουλτούρας, η επιθυμία μου να μάθω περισσότερα για τον Ελληνικό Πολιτισμό, να χαίρομαι για αυτήν μου την καταγωγή και να απελευθερωθώ από την περίφημη ηττοπάθεια-ντροπή-υποτίμηση του νεοέλληνα σε σχέση με την ιστορία του και την προέλευσή του. Να κοιτάζω βαθειά με σεβασμό και υψηλό αίσθημα της αξίας την Ελληνική ταυτότητά μου και να επιθυμώ να στέκομαι όσο πιο υπεύθυνη και δημιουργική απέναντί της, προκειμένου να τοποθετηθεί μέσα στην νοητική μου εικόνα ως αναγκαίο ψηφίο μίας αδιαιρέτου της Παγκόσμιας Κοινότητας και Ιστορίας.

Κάθε στιγμή, λοιπόν, που μαθαίνω τα νέα των παγκοσμίων φίλων μου, η δική μου πραγματικότητα ταξιδεύει στα δικά τους εδάφη, και η δική τους η παρουσία ενώνεται με την ελληνική μου πραγματικότητα. Μία παρουσία που ακόμα και από απόσταση αποτελεί θεόσταλτο δώρο, τιμή ύψιστη και συναρπαστική πλευρά της ζωής. Και αυτό για εμένα αποτελεί ένα σαφές δείγμα της Οικουμένης του Ανθρώπου.

Comments

comments

About Panagiota Panagiotaki

Η Παναγιώτα Παναγιωτάκη είναι Γνωσιακή Ψυχολόγος, Πτυχιούχος του Τμήματος Ψυχολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Paris XI, της Γαλλίας, και διδακτορικές στο Πανεπιστήμιο Paris VI. Eχει πολυετή παρουσία στην Νευροεπιστημονική Έρευνα στο διακεκριμένο Ίδρυμα Collège de France καθώς και στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικής Έρευνας (CNRS) της Γαλλίας. Έχει κερδίσει Γαλλικά Βραβεία και Ευρωπαϊκές Υποτροφίες (Marie Curie European Fellowship), με συμμετοχή σε δεκάδες επιστημονικές δημοσιεύσεις και συγγραφή επιστημονικού συγγράμματος. Τα τελευταία δέκα χρόνια διατηρεί το προσωπικό της γραφείο στην Αττική, όπου ειδικεύεται στην αντιμετώπιση διαταραχών σχετιζόμενων με την Συναισθηματική Συμπεριφορά (διαταραχές πανικού, φοβιών, αγχωδών διαταραχών, κατάθλιψης), την εκπαίδευση της Συναισθηματικής Νοημοσύνης και της Προσωπικής Ανάπτυξης για την Επίτευξη Στόχων, σε ατομικό και ομαδικό επίπεδο. Επιπλέον, σχεδίασε και οργανώνει το εθελοντικό Πιλοτικό Πρόγραμμα “Συγκέντρωση του Νου και Ενίσχυση της Προσοχής σε Παιδιά Δημοτικού” σε συνεργασία Δημοτικά Σχολεία. Είναι πιστοποιημένο μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Συλλόγων Ψυχολόγων, με δικαίωμα ασκήσεως της Ψυχολογικής Δραστηριότητας σε 21 χώρες της Ευρώπης. Με την συγγραφική της ιδιότητα έχει εκδόσει δύο βιβλία στην ελληνική γλώσσα (“Εγχειρίδιο Ονειροπλαστικής: Ένα Παραμύθι Life-Coaching Για Ενήλικες”, 2013 & “Και οι θεοί εγέρασαν;” Ποιητική Συλλογή, 2014) από τις Εκδόσεις Αρχέτυπο. Πέραν της μητρικής Ελληνικής, ομιλεί την Αγγλική, Γαλλική και Ιταλική γλώσσα.