Home / MAKE ME FEEL / Να αγαπάς ή να αγαπιέσαι; -Αγγελική Λυριάννα Χατζηρήγα

Να αγαπάς ή να αγαπιέσαι; -Αγγελική Λυριάννα Χατζηρήγα

Τι είναι προτιμότερο στον αντικρουόμενο χρόνο μπρος μας σε ρωτώ; Αντικρουόμενος, όπως και οι έννοιες σαν συσσωρεύονται εντός μας. Δίλημμα αιώνιο τα πρέπει με τα θέλω. Να καλείσαι να επιλέξεις ανάμεσα σε σωτηρία ή θάνατο! Ο Τζούλιαν Μπαρνς έχει γράψει: «Καμιά φορά, ο κίνδυνος είναι προτιμότερος από την ασφάλεια». Πόση δόση ρεαλισμού, μπορεί και χωράει, μέσα σε ένα τόσο μικρό και μόνο συμπέρασμα; Το πρόβλημα βλέπεις, με τον κίνδυνο, είναι πως σε κοιτάζει επίμονα με εκείνη την παραπάνω δόση αδρεναλίνης στο βλέμμα, χαμογελάει στραβά στις βλέψεις σου και σχεδόν ερωτικά σε προκαλεί σε μια άνιση πια μάχη.

Η σωτηρία πάλι, σε καρτερεί με ανοιχτές αγκάλες, φιλοξενώντας εκείνο το αποτρόπαιο σχεδόν βλέμμα κατανόησης και συμπόνιας.  Άρωμα βαρύ η κλίση εκείνη των κορμιών σας. Άρωμα που δε νοσταλγείς τα πρωινά, μα προσδοκάς σαν χειμώνας βαρύς ντύνεσαι εντός σου. Δεν ξέρω τι είναι προσωπικά καλύτερο αν με ρωτάς. Το να αγαπάς, έχει και τα ρίσκα του. Εκείνο το φρικτό αίσθημα εξάρτησης, ανάγκης, αγωνίας. Μια αγωνία που συνοδεύει κάθε πιθανό φόβο του προσώπου που έγινε άλλοτε κατακτητής της καρδιάς σου. «Έφτασε καλά;» «Κοιμήθηκε αρκετά;» «Γιατί δεν έφαγε, όλη μέρα;» Σώμα σου γίνεται ο ίδιος, ανάσα σου η ανάσα του και θύελλα ανήμερη κάθε μικρή- μεγάλη γωνία του μυαλού του. Δεν σου ανήκεις πια, νιώθεις να μη σου ανήκες ποτέ πραγματικά! Γεννήθηκες μέσα από κείνον, ανακαλύπτοντας χρώματα μιας παλέτας που μπορεί να μη γνώριζες μα σαν μαθαίνεις να ζωγραφίζεις κάθε πιθανό παράδεισο, πως να επιστρέψεις βίαια και πάλι πίσω στα γήινα;

Το να αγαπάς, σημαίνει πια πως μόνον δέχεσαι. Τύραννος δεν στάθηκε ζωντανός ποτέ κανείς, μέσα στην αγάπη. Δεν υπάρχουν επιστροφές, μόνο αποδοχές. Αγαπώ σημαίνει χάνομαι, φέρνω κάθε μέρα όλο και πιο πολύ σε ‘σένα και αφήνω μετέωρο κάτι λιγότερο από εμένα. Διάφανα υλικά, πλάι σε κορμιά που πεισματικά αποζητούν το ένα το άλλο. «Σ’αγαπώ», δε σημαίνει αγάπα με απαιτητικά και εσύ! Η αγάπη μάτια μου δεν είναι ζητιάνα, ψίχουλα σκορπισμένα τι έδωσες… Τι πήρες! Σου διδάσκει κάτι βαθύτερο από κείνο το νόημα της προσφοράς, μα εκπτώσεις ποτέ δε δέχθηκε. Ή όλα πολύ, ή τίποτα. Το να αγαπιέσαι πάλι, απέχει χωρίς απαραίτητα να υπερέχει.

Το να αγαπιέσαι, δε σε κάνει τύραννο στον άνθρωπο που ανέλπιστα προσδοκά λίγη από εκείνη τη σημασία σου και κάτι περισσότερο από τα ξεψυχισμένα χάδια σου. Να έχεις την ικανότητα να κατανοείς, το βουρκωμένο εκείνο βλέμμα σε κάθε τσακωμό και πιθανό αντίο. Αν κάτι λατρεύω είναι εκείνο το θόρυβο που κάνουν οι ψυχές, σαν κουμπώνουν αιώνια στο χρόνο και αν κάτι μισώ, είναι το ράγισμα των καρδιών πλάι σε μισά- ολόκληρα κομμάτια στο πάτωμα εμπρός σου. Αγαπώ τους ανθρώπους που έχουν την αντοχή, να σε δέχονται κάτι περισσότερο από μισό. Να περιποιούνται με λίγη παραπάνω δόση υπομονής, το χρώμα εκείνο των πληγών σου. Σκαρφίζοντας, στιχάκια ολόκληρα στο όνομα σου και ντύνοντας σκοπούς αγνώστων τραγουδιών, προσωπικό βαλς στο χορό πια της ζωής. Το να αγαπιέσαι, δηλώνει ασφάλεια για εσένα τον ίδιο και ανασφάλεια για κάποιον άλλο. Κυνηγητό ατέλειωτο, τα συναισθήματα εντός μας! Χάρτες αποτυπωμάτων, οι άνθρωποι ζωών ολόκληρων στη βίβλο της αγάπης. Μαθαίνεις να ξεχωρίζεις σιγά σιγά τις διαφορές, σαν δυο βλέμματα πια συναντιόνται. Η λάμψη εκείνη του προσώπου, κάθε που τον αντικρίζεις. Το χαμόγελο, που δε δύναται πια να κρυφτεί. Η θλίψη που σε ντύνει, ο κάθε αποχωρισμός… Δεν υπάρχει αμοιβαία αγάπη μάτια μου, κάπου και εσένα σε γελάσανε. Κάποιος από τους δύο, πάντα θα αγαπά λίγο λιγότερο και κάποιος λίγο περισσότερο. Η αγάπη, δεν είναι δίκαιη μοιρασιά!

Τι έδωσες, τι πήρες! Έννοιες δεν ψάχνει να μεταφραστεί, ούτε έχει ανάγκη να κρυφτεί. Η αγάπη απλώς συμβαίνει, αναπάντεχα και παντού γύρω μας. Η αγάπη εξελίσσει και εξελίσσεται. Είτε την αποδέχεσαι, είτε απομένεις στη μίζερη γωνίτσα σου μετρώντας απώλειες και ζημιές. Να αγαπάς ή να αγαπιέσαι; Ότι και αν επιλέξεις, φρόντισε να σε αφήσει καλύτερο από ότι νωρίτερα σε βρήκε!

 

Comments

comments

About Αγγελική - Λυριάννα Χατζηρήγα

Με βάφτισαν Αγγελική-Ελευθερία όσοι όμως πραγματικά με γνωρίζουν ξέρουν πως γεννήθηκα Λυριάννα! Μεγάλωσα με γαλλικά, μπαλέτο, πιάνο μα κρυφά μέσα μου ζει πάντα εκείνη η μικρή ροκού με τις μωβ ανταύγειες και το μαύρο μολύβι κάτω από τα μάτια! Με κέρδισε η δημοσιογραφία μα… Γράφω για να ερωτευθώ και ερωτεύομαι για να γράφω. Αφήνω συνήθως την τρεμάμενη πένα μου να με οδηγεί όπου εκείνη επιθυμεί… Γιατί όποιος δε φοβάται να «τσαλακωθεί» μέσα από το χαρτί, γνωρίζει τι πραγματικά, αιωνιότητα σημαίνει!