Home / POINT OF U / Editors' view / Για τις δασκάλες μου που αγαπώ… – Χαρά Μαρκατζίνου

Για τις δασκάλες μου που αγαπώ… – Χαρά Μαρκατζίνου

Το Σεπτέμβρη με πιάνει πάντα μια νοσταλγία για το σχολείο. Νοσταλγώ τη μυρωδιά της τάξης, τα φρεσκοντυμένα βιβλία, τα καινούργια μολύβια, το θρανίο που πάνω του είχα χαράξει κάτι από την προηγούμενη χρονιά, την αγκαλιά και το χαμόγελο των συμμαθητών στο σμίξιμο μετά την ανάπαυλα του καλοκαιριού… Όμορφα χρόνια τότε, ανέμελα!!! Στις αναμνήσεις έρχονται να προστεθούν τα πρόσωπα δασκάλων που άφησαν ανεξίτηλο σημάδι στην παιδική μου ψυχή, που μ’έμαθαν να ονειρεύομαι, να εκφράζομαι, να πιστεύω σε μένα. Στάθηκα τυχερή, γιατί σ’όλα τα χρόνια του σχολείου γνώρισα δασκάλους που αγαπούσαν πολύ τα παιδιά και αγαπούσαν άλλο τόσο αυτό που έκαναν.

Η σχέση μου με δύο από τις δασκάλες μου υπήρξε καθοριστική για μένα. Μου έμαθαν να αγαπώ το σχολείο και τα αγγλικά, τόσο που διάλεξα να σπουδάσω ένα επάγγελμα που θα συνδύαζε και τα δυο… κι έγινα δασκάλα αγγλικών. Μπορεί σήμερα να μην ασχολούμαι πια με αυτό, μα σε κάθε ευκαιρία που θα παρουσιαστεί θα το κάνω και θα είναι σαν να μην έχει περάσει ούτε μία μέρα…

Η δασκάλα μου της Α΄δημοτικού, η κυρία Αγγελική ήταν η ζεστή αγκαλιά που με καλοσώρισε σε μία όμορφη τάξη, στον πρώτο όροφο ενός κτιρίου, που μου φαινόταν λίγο αφιλόξενο στην αρχή. Λίγο πιο μικρή σε ηλικία από τους υπόλοιπους συμμαθητές μου – πενταμισάρι τότε βλέπεις – κι έχοντας χάσει τον αγιασμό της προηγούμενης μέρας, προσγειώθηκα στο τελευταίο θρανίο της πρώτης σειράς κοντά στα παράθυρα με διπλανό μου τον Νίκο – τελικά είναι εντυπωσιακό πόσες λεπτομέρειες μπορεί να συγκρατήσει το μυαλό… Στο πρόσωπο της δασκάλας μου βρήκα αποδοχή και αγάπη. Η φωνή της και το γλυκό της βλέμμα ήταν για μένα καθησυχαστικά. Για ένα παιδί που ήταν κλεισμένο στο καβούκι του, η κυρία Αγγελική βρήκε τον τρόπο να με κάνει δειλά δειλά να βγω στην επιφάνεια. Κι εγώ για να της ανταποδώσω αυτή την αγάπη και αυτή την στήριξη ήθελα να είμαι πάντα διαβασμένη. Η δασκάλα μοου ήταν πάντα πρόθυμη, είχε υπομονή, να μας βοηθήσει όπου και όταν το χρειαζόμασταν. Τη θαύμαζα τη δασκάλα μου, τόσο που όταν γύρναγα σπίτι και τέλειωνα τα μαθήματά μου, έβαζα τα κουκλάκια μου στη σειρά και τους έκανα μάθημα, προσπαθώντας να της μοιάσω. Το ‘μικρόβιο’ της δασκάλας είχε φωλιάσει για τα καλά μέσα μου…

Η μητέρα μου, βλέποντας την αδυναμία που είχα στη δασκάλα μου, την κάλεσε στο πάρτυ για τα γενέθλιά μου για να μου κάνει έκπληξη. Κι η χαρά μου ήταν τόσο μεγάλη, όταν την είδα μπροστά μου! Η κυρία Αγγελική μου έκανε δώρο ένα βιβλίο, το οποίο ακόμα κρατώ στη βιβλιοθήκη μου, μετά από τόσα χρόνια. Αν σκεφτεί κανείς πως τα υπόλοιπα παιδικά βιβλία που είχα, τα είχα όλα μουτζουρώσει, παίζοντας τη δασκάλα – …το ‘μικρόβιο’ που είπαμε πιο πάνω – αυτό το βιβλίο το κρατούσα πάντα ξεχωριστά κι είναι ένα από τα βιβλία που πρωτοδιάβασε κι η κόρη μου σε αντίστοιχη ηλικία.

Λίγο αργότερα, στην Τετάρτη δημοτικού, γνώρισα την άλλη μου αγαπημένη δασκάλα, εκείνη που ‘φύτεψε’ μέσα μου την αγάπη για τα αγγλικά, την κυρία Μαρία. Η κυρία Μαρία ήταν η δεύτερη μαμά! Με μια αγκαλιά έτοιμη πάντα να σε κλείσει στοργικά μέσα της, μ’ένα γλυκό λόγο κι άπειρα φιλιά που έκρυβαν μέσα τους την αγάπη. Μαθαίναμε αγγλικά διασκεδάζοντας, με τραγούδια και με γέλια. Η κυρία Μαρία ήταν δίκαιη. Δε θα  σε συνέκρινε ποτέ με κάποιον άλλο συμμαθητή σου και ο μόνος τρόπος για να σε κινητοποιήσει ήταν η επιβράβευση. Κι αν κάποιο από τα παιδιά στην τάξη τα κατάφερνε λιγότερο ή δεν είχε πάντα καινούργια τσάντα ή μολύβια, δε θα το έκανε ποτέ να αισθανθεί μειονεκτικά. Έβρισκε το ταλέντο του καθενός μας και το αναδείκνυε.  Πίστευε στον καθένα μας ξεχωριστά και μας έμαθε να πιστεύουμε οι ίδιοι στις δυνάμεις μας, στον ίδιο μας τον εαυτό. Ποτέ δε θα φεύγαμε από την τάξη δίχως αγκαλιά και φιλί, που μύριζε μπισκότο.

Την τελευταία φορά που τη συνάντησα, ήταν λίγο πριν δώσω Πανελλήνιες κι εκείνη πιστεύοντας σε μένα, μου είχε πει μόλις πάρω το πτυχίο μου – γιατί ήταν σίγουρη πως θα πετύχαινα – να πάω να δουλέψω κοντά της. Η δική μου ανασφάλεια τότε, με οδήγησε να αναζητήσω την τύχη μου αλλού, κάπου που δε θα με ήξεραν κι όπως πίστευα δε θα μου χαρίζονταν…Το τόλμημα αυτό με έφερε κοντά σε άλλους αξιόλογους ανθρώπους, από τους οποίους έμαθα πολλά.  Δεν παύω, όμως, να είμαι ευγνώμων στη δασκάλα μου που πίστευε σε μένα και στις δυνατότητές μου.

Στα λίγα χρόνια που δούλεψα κοντά σε παιδιά, πάντα θυμόμουνα τις δύο μου δασκάλες και όσα έζησα μαζί τους, τα είχα πολύτιμο οδηγό. Βαθειά μέσα μου εύχομαι να κατάφερα να δώσω στους μαθητές μου το ίδιο…

Κάποια χρόνια αργότερα, θέλησα να τις ξαναβρώ, και το σύμπαν ακούγοντας την επιθυμία μου με ξανάφερε κοντά τους. Ένα κυριακάτικο μεσημέρι συνάντησα την δασκάλα μου με τα ξανθά μαλλιά, την κυρία Αγγελική, που πάντα θυμόταν τη μαθήτρια της, με τις δύο μεγαλύτερες αδερφές – η ηλικιακή διαφορά μου με τις ετεροθαλείς αδερφές μου πάντα μάλλον έκανε  εντύπωση σε πολλούς κι ήταν κάτι που έμενε στη μνήμη τους.  Θυμόταν, όμως και τα γενέθλιά μου κι ότι είχε έρθει σπίτι μου, τόσα χρόνια μετά, κι ας είχαν περάσει τόσοι μαθητές από τα χέρια της. Η χαρά και η συγκίνηση δεν περιγράφονται γιατί αυτή η συνάντηση με πήγε πίσω στα χρόνια της αθωότητας. Τώρα πια επικοινωνούμε, μέσω facebook και κάθε φορά που βλέπω μια φωτογραφία της θυμάμαι τα χρώματα, τις μυρωδιές, τις εικόνες της Α’ δημοτικού.

Όσο για την κυρία Μαρία, που είχε ήδη μετακομίσει μόνιμα στην Αμερική, η λαχτάρα μου να την ξαναβρώ ήταν τέτοια, που μέσω του facebook πάλι – γιατί έχει και τα καλά της η κοινωνική δικτύωση – κατάφερα να της μιλήσω. Όταν ταξίδεψε στην Ελλάδα, την προηγούμενη άνοιξη συναντηθήκαμε. Με κρατούσε ώρα στην αγκαλιά της κι έκλαιγε από συγκίνηση. Η αγκαλιά της μυρίζει μαμά και θα είναι πάντα τόσο μοναδική, τόσο ξεχωριστή.  Η συγκίνησή της έγινε ακόμα μεγαλύτερη όταν αντίκρυσε την κόρη μου κι ήταν σαν σε μια στιγμή ο χρόνος να έχει γυρίσει πίσω, εξαιτίας της ομοιότητάς μου με την Όλγα. Ήταν σαν να βλέπει την μαθήτριά της…Στο χρόνο που έμεινε στην Ελλάδα ξαναβρεθήκαμε. Κάθε φορά εκφράζει την ευγνωμοσύνητ της για την αγάπη που παίρνει από τους μαθητές της, τα ‘παιδιά’ της, όπως μας λεει. Μα αυτή την αγάπη μας την έδωσε πρώτα εκείνη…

Όταν μιλάς για τέτοιους σπάνιους ανθρώπους, οι λέξεις μπορεί να σταθούν φτωχές για να εκφράσουν όσα νιώθεις…Σ’αυτές τις λίγες γραμμές, έχω φυλάξει το δικό μου ευχαριστώ για όσα απλόχερα μου έδωσαν, κι ένα σ’αγαπώ, γι’αυτό που με βοήθησαν να γίνω…

Comments

comments

About Χαρά Μαρκατζίνου

Αστερόσκονη και χαμόγελο, αγάπη και φως, όνειρα και ταξίδια. Με λένε Χαρά κι αυτό τα λέει όλα…Πασπαλίζω απλόχερα χαμόγελα και χαρίζω αγκαλιές. Ερωτεύομαι με πάθος χωρίς να είναι λάθος…Η αλήθεια μου είναι η δύναμή μου κι αν κοιτάξεις στα μάτια μου θα δεις αυτό που νιώθω. Η αγάπη είναι η κινητήριος δύναμη για μένα και η συγγνώμη είναι λύτρωση. Λύτρωση όμως είναι και το γράψιμο, που υπήρξε πάντα διέξοδος και τρόπος έκφρασης στη ζωή μου. Γράφω και ταξιδεύω, ζωγραφίζω κι ονειρεύομαι…

%d bloggers like this: