Home / POINT OF U / Guest Stars' view / Ο Εφιάλτης στο δρόμο με τις ποες… τις κοντές! – Βιολέττα Κουμπή

Ο Εφιάλτης στο δρόμο με τις ποες… τις κοντές! – Βιολέττα Κουμπή

Αυτό πάλι με το ύψος! Γιατί Θεούλη μου τόση αδικία; Πας και φτιάχνεις τον Φασούλα δύο μέτρα και όταν έρχεται η ώρα να φτιάξεις εμένα σε πιάνουν τα Εβραϊκά σου. Γίνεσαι τσιγκούνης χωρίς λόγο. Κάτσε λες να τη φτιάξουμε αυτή 1,50 μέτρο, ίσα ίσα δηλαδή να μην την πατάνε στο δρόμο, γιατί μας τελειώνουν και τα υλικά και φτου κι απ΄την αρχή μπετονιέρες, γιαπί, πηλοφόρι και μυστρί.
Βλέπω κάτι μικρά από το χωριό μου, που έχω χρόνια να τα δω, και που την τελευταία φορά που τα είδα φορούσαν πάμπερς και μυρίζανε προδέρμ, να μου ρίχνουν από δυο-τρία κεφάλια το καθένα! Τι διάολο μακαρόνια τα ταΐζουν καθημερινά και τα τραβάνε από τα πόδια σαν τον Προκρούστη;
Κι εμένα δηλαδή γιατί δε με τραβάγανε; Για να μην τους ξεχειλώσω;
“Γιατί παιδάκι μου χορεύεις μονίμως πάνω στην μπάρα;”
“Για να φαίνομαι μάνα μου!”
Αυτό φυσικά ξεκίνησε από το Δημοτικό: Ήμουν η πιο κοντή από όλες. Λες και με είχανε μουτζώσει. Όταν περπατούσα με τις φίλες μου ήταν σα να είχαν βγάλει βόλτα το κατοικίδιο τους…
“Σήκω παιδάκι μου όρθια να σε δούμε”
“Μα όρθια είμαι κύριε”
Καημό το έχω να αγοράσω ένα παντελόνι και να μην το δώσω στη μάνα μου να μου το κοντύνει (εκτός από κοντή, είμαι και ανεπρόκοπη)
Στη Γυμναστική:
“Για έλα εδώ εσύ με το κόκκινο μπλουζάκι , η κοντή!”
Αφού μόνο εγώ φορούσα κόκκινο μπλουζάκι, έπρεπε να με πει και κοντή για να καταλάβω;
“Εντάξει κύριε καθηγητά, σας κατανοήσαμε… Μπορεί να είμαστε κοντές και να φοράμε κόκκινο μπλουζάκι, αλλά έχουμε υψηλό δείκτη νοημοσύνης…”
“Μπα: Έχεις εσύ κάτι υψηλό επάνω σου;”
Εκεί να δεις ρατσισμός!
Τι να του έλεγα όμως του γυμναστή, που ήταν δύο μέτρα και μία να μου έδινε-ήμουν που ήμουν ένα με το χώμα, λόγω ύψους – θα με φύτευε σα γεώμηλο.


Άσε τα ειρωνικά σχόλια και τα γελάκια όταν σέρνω το χορό στο τραγούδι στολίδι είσαι μόνη σου πανάθεμα το μπόι σου. Να γελάνε και των μπουζουκιών τα τέλια.
Εμ βέβαια! Και τα τραγούδια για τις ψηλές τα γράφουνε.

Τις κοντές ούτε να τις φτύσουν. Όλα για τους ψηλούς! Οι κοντοί δεν προλαβαίνουν.
Μια δρασκελιά κάνει ο ψηλός και φτάνει στον προορισμό του ο αρούκατος με τα μακριά χέρια. Εγώ για να φτάσω στον ίδιο προορισμό χαλάω δύο ζευγάρια παπούτσια από το ποδοβολητό και αγκομαχάω παίρνοντας ανάσες λες και μαθαίνω ανώδυνο τοκετό, που πόσο ανώδυνος μπορεί να είναι ένας τοκετός, ο Θεός και η ψυχή του. Και του τοκετού και της έρμης που φωνάζει “Έλα να το βγάλεις ρε π…., εδώ μέσα που το έβαλες, το κέρατο μου το τράγιο το δίφορο και το συφοριασμένο”
“Πεντέμισι κιλά κυρία μου… να σας ζήσει…”
“Να μας ζήσει γιατρέ μου… Αυτό όμως δεν είναι νεογνό: Αυτό είναι έτοιμο να καβαλήσει το τρακτέρ και να βάλει μπρος την τουρμπίνα” .
Για να μη μιλήσω δηλαδή, όχι θα μιλήσω… Γιατί δηλαδή να μη μιλήσω; Επειδή είμαι κοντή θα μου στερήσετε και το δικαίωμα στο λόγο; Για τη παροιμία λέω ” Ο ψηλός είναι υπηρέτης του κοντού”
Μωρέ αν δεν ανέβει ο κοντός στο σκαμπό και δεν κλυδωνιστεί επικίνδυνα με ροπή να γίνει ένα με το έδαφος κανένας ψηλός αφιλότιμος δε θα του την πιάσει την κονσέρβα στο ράφι που είναι στον ουρανό.
Όταν ήμουν μικρή φοβόμουν ότι θα πέσω στη λεκάνη της τουαλέτας επειδή τα πόδια δεν ακουμπούσαν στο πάτωμα. Έτσι και γλιστρούσα θα γινόμουν ένα με το αφρόζο. Και τώρα που μεγάλωσα δηλαδή στις μύτες ακουμπάνε, μπαλαρίνα από σόι είμαι!
Λίγο πριν την εφηβεία πονούσαν πολύ τα γόνατα μου. “Ψηλώνεις” μου έλεγε η μάνα μου.
Χαρά εγώ που θα ψήλωνα. Αμ δε! Ούτε πόντο δεν κονόμησα. Μηνίσκος θα ήτανε…

Εγώ αντί να ψηλώνω έμπαινα. Σα φανελάκι μινέρβα που το βάζεις X.LARGE στους ενενήντα και το βγάζεις σεβαστό χιτώνα για τον Σπιρτούλη. Ή τον Λιχούδη! Αναλόγως ποιο από τα δύο στρουμφάκια κρυώνει περισσότερο.
Οι ψηλοί μάνα μου έχουν άλλη θεωρία… ΑΦ’ΥΨΗΛΟΥ!
Κι ας λένε μερικοί κοντή γυναίκα πέρδικα ψηλή καρακαηδόνα. Οι άντρες τις καρακαηδόνες κοιτάνε. Τις πέρδικες μόνο για να γουργουρίζουν. Όχι οι άντρες. Οι πέρδικες. Είπαμε οι άντρες έχουν επικεντρωθεί στις καρακαηδόνες.
Βλέπεις την άλλη την αλόγα δυο μέτρα και κάτι και παντρεύεται τον μπασμένο.
Άστον αυτόν μωρή για να αγιάσει και καμιά κοντή. Εσύ θα βρεις ψηλότερο. Γιατί κλέβεις του φτωχού τ’αρνί;
Σικάγο γίναμε. Αμέρικαν μπαρ. Από εκείνα με τα σκαμπό τα ψηλά τα ανεμοδαρμένα.
Που για να ανέβω επάνω, κοιτάω δεξά, κοιτάω ζερβά, κι αφού βεβαιωθώ πως δεν με βλέπει κανείς, φοράω το σκοινί στη μέση και ξεκινάω την ορειβασία.
“Ανεβαίνω στο βουνό, γουχαί γιουχαό…”

Αλλά εγώ θα σας ταπώσω όλους κι ας με λέτε τάπα: Και τα πράσα μακριά είναι, αλλά τα ραπανάκια ανοίγουν την όρεξη… Τ’ ακούς στραβοκάνα Σκλεναρίκοβα;

Comments

comments

About Kiss My GRass

%d bloggers like this: