Home / IN & OUT / Η ανταρσία των ονείρων – Αλεξανδρινός Παπασπυρόπουλος

Η ανταρσία των ονείρων – Αλεξανδρινός Παπασπυρόπουλος

maxresdefault

… Και στο τέλος κέρδισαν τα όνειρα!!!

Ρίχνοντας μια ματιά στην σημερινή κατάσταση της χώρας θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι ζούμε σε μια πολύ άχαρη εποχή. Εποχή χωρίς όνειρα και ελπίδες. Εποχή γκρίζα και διαβρωμένη από την αναξιοπιστία, το ψέμα, την υποκρισία και τον φόβο. Προσωπικά, ανήκω στη γενιά εκείνη που μεγάλωσε (για να ακριβολογώ  ψευτο-μεγάλωσε ή έστω, ωρίμασε βιαίως)  μέσα στη δίνη της επίχρυσης δεκαετίας των 90ς και εκείνης που πάλαι ποτέ λέγαμε Milenium.

Επιπλέον, ανήκω στη γενιά εκείνη που μεγάλωσε ασφυκτικά κάτω από την σκιά των γονιών  της  χωρίς να είναι ανεξάρτητη να δράσει μόνη της, μιας γενιάς που ήταν εγκλωβισμένη σχεδόν πάντα σε κάποια μόδα.  

Άλλος περισσότερο και άλλος λιγότερο προσπαθούσε να συμβιώσει με την ιδέα  της εκάστοτε μόδας. Από τα κινούμενα σχέδια, τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, τον τρόπο ντυσίματος και κουρέματος, μέχρι και τον τρόπο που εγκαταλείπαμε την αλάνα της γειτονιάς με την ξεγνοιασιά και τα παιχνίδια, για να περάσουμε ανυπόμονα στην επόμενη άχαρη φάση του μικρομέγαλου, που πετάει το εφηβικό μυαλό πάνω από το κεφάλι.

Από τότε λοιπόν μέχρι και σήμερα, επικρατεί  η άποψη ότι ή παιδική ταινία αφορά απαραιτήτως και μόνο μικρά παιδιά.  Έτσι, ολοένα και περισσότερα παιδιά στο εφηβικό και προεφηβικό στάδιο εγκαταλείπουν ανεπιστρεπτί τις κινηματογραφικές αίθουσές και τα παιδικά θέατρα για εναλλακτικούς τρόπους ψυχαγωγίας. 

Για μένα ο κινηματογράφος ως 7η τέχνη έχει σκοπό να προβληματίσει και να οδηγήσει σε σκέψεις, κυρίως δε ο παιδικός κινηματογράφος. Για τον λόγο αυτόν θεωρώ πως είναι εξαιρετικά δύσκολο να γράψεις απάνω σε μικρά παιδιά και να απευθυνθείς συγχρόνως τόσο σε αυτά όσο και στους  γονείς τους. Για παράδειγμα, έχουν γραφτεί τόσες αναλύσεις για τις παιδικές ταινίες μα ωστόσο, καμία δεν έχει να σου δώσει μια απάντηση για το τι είδους μηνύματα πρέπει να περάσει η ταινία  και πώς να είναι διαμορφωμένη. Βλέπεις, ζούμε στην εποχή που οι ταινίες πλασάρονται «χύμα και με το κιλό» από τα ΜΜΕ και την βιομηχανία παιχνιδιών. Ο παιδικός κινηματογράφος έχει περιοριστεί αποκλειστικά σε Animation παραγωγές με ολίγα χολιγουντιανα, ντισνεϊκα και γιαπωνέζικα πρότυπα, που έχει επιβάλει μια άτυπη δικτατορία μάρκετινγκ προσαρμοσμένη στους κανόνες της  αγοράς.

Δεν θα μακρηγορήσω άλλο, εξάλλου δεν είμαι σχετικός με το θέμα.

Αφορμή για να εκφράσω αυτές τις λίγες σκέψεις μου,  στάθηκε η προβολή της ταινίας «Η ανταρσία των ονείρων» που δημιούργησε το Παιδικό Κινηματογραφικό Εργαστήρι του  Φ.Σ.Φ. «Αριστοτέλη» στην Φλώρινα.  Όπως λέει και ο ποιητής (και σήμερα τον ένιωσα όσο ποτέ, πιστέψτε με), «Μόνη πατρίδα τα παιδικά μας χρόνια. Εκεί που η αθωότητα γύριζε μαζί μας στην παιδική χαρά». Και είχα καιρό να ταξιδέψω στη πατρίδα μου την Φλώρινα, όπως επίσης και στα παιδικά μου χρόνια. Είχα χρόνια να κάνω ένα  σύντομο ταξίδι αλέ ρετούρ στην χαμένη μου αθωότητα και να ξαναγίνω πάλι εκείνο το μικρό ανέμελο πλάσμα που ήμουν κάποτε. Υπεύθυνοι για αυτό το ταξίδι ήταν οι συντελεστές της ταινίας «Η ανταρσία των ονείρων» και κυρίως η υπεύθυνη του εργαστηρίου Νικολέτα Αντωνίου που έκανε πραγματικότητα αυτή την ευχή μου. Η ιστορία, που λέτε φίλες και φίλοι, έχει ως εξής:

«Μια φορά κι έναν καιρό ήταν οι άνθρωποι. Κι από τότε που υπήρχαν οι άνθρωποι, υπήρχαν και τα όνειρα. Οι άνθρωποι ζούσαν στην γη, στον κόσμο της πραγματικότητας, ενώ τα όνειρα ζούσαν ψηλά στον ουρανό, στον κόσμο της φαντασίας, και το μόνο που ήθελαν ήταν μια μέρα να κατέβουν στην γη και να πραγματοποιηθούν, κάνοντας τους ανθρώπους χαρούμενους! Η πραγματικότητα όμως που κυρίευε την γη ήταν πολύ σκληρή και άδικη με τα όνειρα… Έτσι μια μέρα, η Ελπίδα, το πιο τολμηρό όνειρο, πρότεινε να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους, να κατέβουν στη γη από μόνα τους, και να εκδικηθούν την πραγματικότητα! Έτσι βρίσκουν θάρρος και παίρνουν το μονοπάτι του αδύνατου και μετά από διάφορες περιπέτειες καταφέρνουν να φτάσουν στη γη. Πλέον δεν υπάρχει τίποτα που μπορεί να τα σταματήσει. Έτσι, εισβάλλουν στην πραγματικότητα και την κυριεύουν. Οι άνθρωποι γίνονται χαρούμενοι και στην γη πια βασιλεύει η Αγάπη…»

Αναρωτιέμαι από την ώρα που είδα την ταινία αν υπάρχει κάτι πιο όμορφο από αυτό που έζησα! Αναρωτιέμαι τι άλλο θα μπορούσε να δώσει χρώματα στην γκρίζα εποχή που ζούμε εκτός από τα όνειρα των παιδιών μας και καταλήγω στο συμπέρασμα πως αυτά τα παιδιά θα τα καταφέρουν να κερδίσουν το δυσοίωνο αύριο, με θέληση, γνώση, υπευθυνότητα, κόπο, προσπάθεια και δημιουργία. Σε αυτή την προσπάθεια πρέπει και θα είμαστε όλοι εκεί… εγώ ήδη έκανα το πρώτο βήμα. Εσύ;;;

Αλεξανδρινός Οικονομίδης  Παπασπυρόπουλος

About The Author

Ο Αλέξης είναι μεταπτυχιακός φοιτητής με θέμα την Βυζαντινή Ιστορία. Κατάγεται από την Φλώρινα. Στην Θεσσαλονίκη ασχολήθηκε με διάφορα κοινωνικά φόρουμ και διάφορες κοινωνικές ομάδες σε τοπικό και πανελλαδικό επίπεδο. Στο ΑΠΘ διατέλεσε για 3 χρόνια μέλος της συγκλήτου του, για 4 χρόνια μέλος διάφορων επιτροπών και οργάνων του, καθώς και μέλος των συνδικαλιστικών οργάνων του φοιτητικού κινήματος σχεδόν σε όλες τις βαθμίδες του.

Comments

comments

About Kiss My GRass