Home / LIFE / Οδοιπορικό στην Κάρπαθο με την Έλια Κουρή

Οδοιπορικό στην Κάρπαθο με την Έλια Κουρή

19029222_1492138690838898_6941245263095570154_n

«Κάρπαθος όμορφο νησί

χαίρου την ομορφιά σου

στολίδι είναι ξεχωριστό

καθένα απ’ τα χωριά σου».

Από το αεροδρόμιο της Αθήνας σε μόλις μία ώρα και δέκα λεπτά με πτήσεις της Aegean και    της Sky Express ή με το πλοίο σε δεκαεννιά ώρες με ενδιάμεσους σταθμούς από το λιμάνι του Πειραιά βρισκόμαστε στο ακριτικό νησί της Καρπάθου στην άγονη γραμμή της Δωδεκαννήσου.

Στην αρχή εντυπωσιαζόμαστε από το αρκετά μεγάλο σύγχρονο αεροδρόμιο που καλύπτει μεγάλη έκταση του νησιού γύρω στα είκοσι λεπτά μακριά από την πρωτεύουσα Κάρπαθο ή Πηγάδια. Έπειτα, από την έκταση του μεγάλου αυτού μακρόστενου νησιού που βρίσκεται στη μέση του Καρπάθιου πελάγους μεταξύ Ρόδου και Κρήτης. Είναι το δεύτερο σε έκταση νησί του ελληνικού συμπλέγματος της Δωδεκανήσσου μετά τη Ρόδο με πληθυσμό σύμφωνα με τη Βικιπέδια 7.310 κατοίκους. Αποτελεί πλούσιο βιότοπο και για αυτό διαθέτει προστατευμένες περιοχές όπου επιζούν πληθυσμοί προς εξαφάνιση. Το έντονο ανάγλυφο χαρίζει στον επισκέπτη τοπία ιδιαίτερου φυσικού κάλλους, συνδυάζοντας την ομορφιά του βουνού και της θάλασσας. Σχετικά με την προέλευση της ονομασίας των κατοίκων ο θρύλος του νησιού αναφέρει ότι επειδή οι πρώτοι κάτοικοι του νησιού αγαπούσαν υπερβολικά τον τόπο τους έκλεψαν τους Ολύμπιους Θεούς και τους έφεραν στο νησί. Έτσι, ονομάστηκαν Αρπάθεοι, που εξελίχτηκε σε Καρπάθεοι και επικράτησε το Καρπάθιοι εξού και Κάρπαθος.

Μικροί κολπίσκοι και παραλίες με κρυστάλλινα νερά σχηματίζονται κατά μήκος όλης της ανατολικής πλευράς του νησιού, οι οποίες προσεγγίζονται εύκολα, οι περισσότερες είτε με το ασφαλτοστρωμένο οδικό δίκτυο, είτε με εκδρομικά πλοιάρια από την πόλη της Καρπάθου. Κυρα-Παναγιά, Αχάτα, Άπελα, Άγιος Νικόλαος, Άγιος Μηνάς μερικές από τις παραλίες της ανατολικής πλευράς με τα κρυστάλλινα και διάφανα καταγάλανα νερά.Υπάρχουν και άγνωστες και απόκρημνες ακτές, που προσεγγίζονται με μονοπάτια που περνούν μέσα από πεύκα και πηγές. Συναντάμε επίσης σπήλαια με σταλακτίτες και σταλαγμίτες κυρίως στα κεντρικά του νησιού. Στην ανατολική πλευρά επισκεφτείτε τον Μακρύ Γιαλό και το Φοινίκι ενώ στο νότιο τμήμα το Διακόφτι.

Το νησί ήταν για πολλά χρόνια Ιταλοκρατούμενο (1912-5 Οκτωβρίου του 1944) και έχει μέχρι σήμερα πολλές επιρροές από τους Ιταλούς κατακτητές. Στην πόλη της Καρπάθου, υπάρχουν δύο κτίρια των Ιταλών: το Λιμεναρχείο και το Επαρχείο στο οποίο στεγάζεται επίσης σε δύο από τις πτέρυγές του το Αρχαιολογικό Μουσείο και η Δικαστική Αίθουσα. Σε όλο το νησί υπάρχουν διάσπαρτα κατασκευάσματα των Ιταλών, όπως γεφύρια, υδραγωγεία, πηγές, κτίρια και νεκροταφεία. Εξαιρετική αναφορά θα πρέπει να γίνει στην λαογραφία του νησιού και στην ιδιαίερη πολιτιστική κληρονομιά των Καρπάθιων. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι Καρπαθιώτες (κυρίως της ενδοχώρας) ντύνονται ακόμη με τις παραδοσιακές τους φορεσιές σε κάθε πολιτιστική εκδήλωση ή πανηγύρι. Οι γυναίκες φοράνε τις πολύχρωμες τοπικές ενδυμασίες και καμαρώνουν για την Δωδεκανησσιακή τους καταγωγή. Κάτι που δεν συναντούμε συχνά και μας κάνει ιδιαίτερη εντύπωση είναι ότι η οικογένεια είναι μητριαρχική και η καρπάθια περιουσία (λίρες, πεντόλιρα, κτήματα) περνά από τη μάνα στην κόρη και στην εγγονή αντίστοιχα. Οι Καρπάθιοι είναι  ιδιαιτέρως πλούσιοι (συναντούμε πολλούς γιατρούς και καθηγητές Πανεπιστημίου που έφυγαν για την Αμερική όμως επέστρεψαν στο γενέθλιο τόπο για να κτίσουν εξοχικά σπίτια, βίλες ή μόνιμες κατοικίες.

Αξίζει κανείς να επισκεφτεί το Αρχαιολογικό Μουσείο πόλεως Καρπάθου, το Λαογραφικό μουσείο Μενετών, το Αρχαιολογικό μουσείο Αρκάσας,το Αγροτικό Μουσείο Πυλών και το Λαογραφικό μουσείο Όθους. Λαογραφική συλλογή με παραδοσιακές φορεσιές υπάρχει στη Βολάδα, ενώ πινακοθήκη-ιστορικό πολιτιστικό κέντρο υπάρχει στο Απέρι. Επίσης αν σας δοθεί η ευκαιρία επισκεφτείτε ένα παραδοσιακό καρπαθιώτικο σπίτι. Θα μαγευτείτε. Δεν έχω συναντήσει κάτι παρόμοιο.

Στην ενδοχώρα, θα συναντήσουμε παραδοσιακούς οικισμούς ιδιαίτερης και σχεδόν πανομοιότυπης αρχιτεκτονικής όπως το Απέρι, το Όθος, τη Βολάδα, τον Μιρτώνα, τις Μενετές και την Αρκάσα.

Στο βόρειο τμήμα του νησιού δεσπόζει η γραφική και άκρως παραδοσιακή Όλυμπος. Μέχρι τη δεκαετία του ’80 η πρόσβαση της περιοχής της βόρειας Καρπάθου ήταν αρκετά δύσκολη καθώς ο δρόμος που τη συνέδεε με τη νότια Κάρπαθο ήταν πολύ δύσβατος και η ακτοπλοϊκή σύνδεση  ανύπαρκτη. Με την βελτίωση του οδικού δικτύου το 1998 και με την κατασκευή του λιμανιού στο Διαφάνι η επίσκεψη τουριστών στην περιοχή αυξήθηκε. Ωστόσο, η βόρεια Κάρπαθος δεν διαθέτει κατάλληλη υποδομή για την υποδοχή μαζικού τουρισμού γιατί θα αλλοιωνόταν ανεπανόρθωτα ο ιδιαίτερα παραδοσιακός χαρακτήρας της περιοχής και θα προκαλούνταν καταστροφές στο φυσικό περιβάλλον.

Η Όλυμπος παρέμεινε αποκομμένη από τις υπόλοιπες περιοχές της Ελλάδας, ακόμα και από την υπόλοιπη Κάρπαθο, με αποτέλεσμα να αναπτύξει μιαν εντελώς ξεχωριστή και ιδιόμορφη πολιτισμική παράδοση, πολλά στοιχεία της οποίας διατηρεί ακόμα. Χαρακτηριστική είναι η παραδοσιακή φορεσιά της περιοχής που φοριέται ακόμα και σήμερα από τις γυναίκες του χωριού. Γραφικά στενά δρομάκια με φαρδιά σκαλοπάτια ιδαίτερης αρχιτεκτονικής οδηγούν στα σπίτια των Ολυμπιτών και στα γραφικά παραδοσιακά καφενεία και ταβερνεία. Ελληνικός καφές στο μπρίκι και λουκουμάδες είναι το μάστ για κάτι ελαφρύ ενώ αν αντέχετε τις βαριές δυνατές γεύσεις δοκιμάστε τις μακαρούνες δηλαδή μακαρόνια τσιγαρισμένα με μπόλικο ντόπιο κρεμμύδι και βρασμένα με βούτυρο γάλακτος ή γίδινο. Μικρά μαγαζάκια με παραδοσιακά ολυμπίτικα ή καρπάθικα προϊόντα και με παραδοσιακές μαντίλες προσελκύουν τις ορδές Ελλήνων, Ιταλών και Νορβηγών κυρίως τουριστών που συρρέουν στο νησί. Ανεβαίνοντας μερικά πετρόκτιστα σκαλιά φτάνουμε στην εκκλησία της Παναγίας όπου ο παπα-Γιάννης μας μιλά για τον ναό αλλά και για την Ιστορία της Ολύμπου. Οι γηραιότερες γυναίκες μιλούν ακόμη την δωρική διάλεκτο και το στοιχείο της ντοπιολαλιάς είναι διάχυτο.

Κατεβαίνοντας προς το νότο βρισκόμαστε στην πρωτεύουσα, τα Πηγάδια. Εκεί, δεν αισθάνεσαι ότι βρίσκεσαι σε νησί. Σαν μια μεγαλούπολη μοιάζουν και διαθέτουν τα πάντα. Στον παραλιακό δρόμο συναντά κανείς πληθώρα από ταβέρνες και καφέ με θέα στη θάλασσα ενώ στον παράλληλο εσωτερικό δρόμο βρίσκεις μικρά και μεγάλα μαγαζιά όλων των ειδών, τράπεζες και όλες τις διοικητικές υπηρεσίες.

Το νησί συνδέται ακτοπλοϊκώς με την Κάσο που συνιστάται για ημερήσια εκδρομή όπως και για βόλτα με τα καϊκάκια σε παραλίες με καταγάλανα καθαρά νερά. Αν έχεις την τύχη να σε συνοδεύει ντόπια ξεναγός (όπως εμένα) με καταγωγή από την Κάρπαθο ακόμα καλύτερα γιατί μαθαίνεις πολλά που δεν θα βρεις στους τουριστικούς οδηγούς και έρχεσαι σε επαφή με λίγη από την καρπαθιώτικη «τρέλα».

Είναι ιδανικό νησί για ήσυχες ολιγοήμερες διακοπές και ο Ιούνιος προσφέρεται για αυτό. Βέβαια τα νερά είναι πολύ κρύα αλλά πολλοί τόλμησαν να βουτήξουν. Τον Αύγουστο οι παραλίες σφύζουν από κόσμο. Το νησί περιέχει τις μεγαλύτερες αντιθέσεις. Οι εναλλαγές των τοπίων από βουνά (άλλα καταπράσινα και άλλα βραχώδη) σε πεδιάδες, κοιλάδες, ατέλειωτες αμμουδιές, κολπίσκους και λιμανάκια εντυπωσιάζουν και γοητεύουν κάθε επισκέπτη. Το ίδιο και οι γραφικοί οικισμοί με την παραδοσιακή πλην όμως πανομοιότυπη αρχιτεκτονική που δημιουργούν ένα αρμονικό σύνολο με την υπέροχη φύση που τους περιβάλλει.

Comments

comments

About Έλια Κουρή

Γεννήθηκα στην Αθήνα το καλοκαίρι του 1980. Σπούδασα γαλλική γλώσσα και φιλολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Από το 2003 ως το 2010 δούλεψα τις εφημερίδες Ελευθεροτυπία και Χρυσή Ευκαιρία στο τμήμα διόρθωσης και επιμέλειας κειμένων. Έκτοτε, θύμα της ανεργίας κι εγώ. Μιλάω γαλλικά, αγγλικά, ισπανικά και ιταλικά και διδάσκω γαλλικά και αγγλικά σε ιδιαίτερα μαθήματα. Πρόσφατα ολοκλήρωσα τις σπουδές διόρθωσης και επιμέλειας κειμένων στα Εργαστήρια Βιβλίου της Αλυσίδας Πολιτισμού Ιανός. Λατρεύω το γράψιμο, τα ταξίδια, τη λογοτεχνία, το θέατρο και οτιδήποτε έχει σχέση με τον πολιτισμό.