Home / Uncategorized / Σε ερωτεύομαι μέχρι εκεί που φτάνουν… τα κουτάκια μου – Αγγελική-Λυριάννα Χατζηρήγα

Σε ερωτεύομαι μέχρι εκεί που φτάνουν… τα κουτάκια μου – Αγγελική-Λυριάννα Χατζηρήγα

tumblr_omugbxNTsN1uyu32lo1_1280

Είναι από εκείνες τις στιγμές, που πιάνεσαι έρμαιο πάλι υποσχέσεων μα και λέξεων… και σαν φθάνει η τελική εκείνη ώρα απολογισμού, εναποθέτεις την υπογραφή σου, στεκούμενη στην άκρη. Οφείλεις να αναγνωρίζεις με προσωπική υπευθυνότητα το μερτικό σου, τόσο για εκείνα που αισθάνθηκες όσο και για τα άλλα που δίστασες επιφυλακτικά και φύλαξες σεντούκι κλειδωμένο εντός σου.

Δεν ξέρω τελικά αν έχουν ημερομηνία «λήξης» οι σχέσεις και τα πρόσωπα που βαφτίζουμε κατά καιρούς δικά μας. Τα σημάδια έχουν την τάση να επουλώνονται επιφανειακά πάνω μας και μέσα μας οι πληγές… αργούν να ξεθωριάσουν. Δεν υπάρχει μαγικό χαπάκι να ξε-ερωτευθείς, μεταπηδώντας τακτικά σελίδες στο μυαλό σου, ή ερωτεύεσαι ή προσποιείσαι επιδεικτικά για τους άλλοτε ενθουσιασμούς, που πηγάζουν κόντρα στην τάση της συνήθειας.

Με φοβίζουν οι διάφανοι άνθρωποι. Ξέρεις… εκείνοι που φαντάζουν δύσκολοι, στον εντοπισμό και σαν καταφέρεις να τους διακρίνεις, εναποθέτεις τις άμοιρες ελπίδες σου στα τρυφερά εκείνα λόγια τους, για να καταλήξεις λίγο αργότερα στο συμπέρασμα πως πράγματι οι σκιές δεν θα΄ναι ικανές ποτέ άλλοτε να αισθανθούν. Γνωρίζουν μόνο, να αντικατοπτρίζουν καταστάσεις, όπως την ευγενή επιθυμία σου για έρωτα, πραγματικό και γνήσιο, στερώντας σου λίγο αργότερα, κάθε εναπομείνουσα ελπίδα κάπου στην άκρη!

Και κατάταξε με στους τρελούς ονειροπόλους, αν σε κάνει να αισθάνεσαι καλύτερα. Συγχώρεσε με αν δεν γνωρίζω να αγαπώ, τοποθετώντας τη ζωή μου σε «κουτάκια» εγκλωβισμένα στα «πρέπει» και τα «μη», που το μυαλό επιτακτικά ορίζει. Θέσε με υπόλογο αν σε κάνει να αισθάνεσαι καλύτερα, που δε γνωρίζω να προσποιούμαι και να εναλλάσσομαι σε ρόλους, που απαιτεί η εκάστοτε εξέλιξη, των έργων που διαδραματίζονται. Και τέλος… άφησε με εκεί, να αναζητώ ακόμη την αγάπη σε αγκαλιές που θαρρώ πως «ουρλιάζουν» την ανάγκη να αφεθούν σε χέρια σωτήρια μα και ξένα…

Γνωρίζω το μερτικό μου αγάπη μου… Το γνώριζα σχεδόν από πάντα, να αναζητώ χαμένες Ατλαντίδες, στεκούμενες αντίκρυ στο χρόνο, με την ελπίδα να τις οδηγήσω άλλοτε και πάλι στο φως… Δεν ονειρεύομαι τις ήττες μου, μα έχω μάθει να τις υποδέχομαι με ανοιχτές καθάριες αγκάλες και όχι με γόνατα γδαρμένα και τοποθετημένα στη γη. Γνωρίζω τι θα πει προσγείωση, μα φροντίζω να μη ξεχνώ ποτέ και την αίσθηση εκείνη που προσφέρει η εκάστοτε μορφή της απογείωσης…

Και ναι, δεν θέλησα ποτέ να κρύψω τη λύπη μου για όλους εκείνους, που είδαν την «πτώση» του έρωτα και τη φοβήθηκαν, μεταπηδώντας στη λήθη των  ονείρων που «ντύνεται» εκάστοτε η απώλεια. Ντρέπομαι αν με ρωτάς για αυτούς που «βαφτίζουν» με έρωτα τις νύχτες τους και το ξημέρωμα τους βρίσκει με νέα «μου λείπεις» αγκαλιά… Δεν είναι ο έρωτας μάτια μου υλικό αναλώσιμο στα χέρια μας, ούτε πλαστελίνη η πίστη και η υπομονή των ανθρώπων προς εμάς…

Έμαθα να επιλέγω πρώτη τις ήττες μου και όχι να με διαλέγουν μετέπειτα εκείνες… Και ας χωρώ λίγη παραπάνω πίκρα στο τελείωμα του βλέμματος, δεν την ξορκίζω την αγάπη, μα τη διεκδικώ σε κάθε άνιση μάχη, που «βάφτισα» δική μου. Νικητής βγαίνεις σαν δε φοβήθηκες την κόψη, αν με ρωτάς… και όχι σαν έθεσες φυγή στα όνειρα σου. Καταλαβαίνεις την αξία ενός αγώνα, σαν αποφέρει εκείνο το τελικό, γλυκόπικρο, αίσθημα στα χείλη!

Βαλίτσες άλλωστε τώρα πια, δεν δύναται να κάνεις τις στιγμές μας. Σαν επιλέγεις να αποχωρήσεις, μη διαλέγεις ενθύμια  για το δρόμο αγάπη μου. Σαν φεύγεις, το «αντίο» σου στεγνώνει στο μελάνι της καρδιάς και ντύνει σκοτάδι παρόν και μέλλον, εκείνα που ξόρκισες μα δεν είχες και πραγματικό θάρρος να δηλώσεις. Γιατί αν έμαθα κάτι, στο πέρασμα του χρόνου είναι να μη γελάσω άλλοτε ποτέ με τα «αντίο» που ετοιμάζω στους ανθρώπους.

Να μάθεις να τα φυλάς πλάι στο πλευρό, των «σ’αγαπώ», που στέρησες και των «λυπάμαι», που παίρνουν μορφή και χρώμα τώρα πια στις λέξεις σου… Και κράτα για το τέλος χωρίς ίχνος σιγουριάς, το τελικό συμπέρασμα. Αποχωρούμε από τη ζωή κάποιου γιατί στάθηκε λίγο το πολύ τους, ή το δικό μας πολύ στάθηκε λίγο στο πλευρό τους; Ανεξαρτήτως συμπεράσματος, μείνε με το σκοτάδι που πηγάζει απ’τα κουτάκια σου αγάπη μου, έτσι όπως τα τοποθετείς με ασφάλεια εντός σου…

Επέλεξα να  ανοίξω τις γρίλιες απόψε εγώ, να εισχωρήσει άπλετο γύρω μου το φως…

 

Comments

comments

About Αγγελική - Λυριάννα Χατζηρήγα

Με βάφτισαν Αγγελική-Ελευθερία όσοι όμως πραγματικά με γνωρίζουν ξέρουν πως γεννήθηκα Λυριάννα! Μεγάλωσα με γαλλικά, μπαλέτο, πιάνο μα κρυφά μέσα μου ζει πάντα εκείνη η μικρή ροκού με τις μωβ ανταύγειες και το μαύρο μολύβι κάτω από τα μάτια! Με κέρδισε η δημοσιογραφία μα… Γράφω για να ερωτευθώ και ερωτεύομαι για να γράφω. Αφήνω συνήθως την τρεμάμενη πένα μου να με οδηγεί όπου εκείνη επιθυμεί… Γιατί όποιος δε φοβάται να «τσαλακωθεί» μέσα από το χαρτί, γνωρίζει τι πραγματικά, αιωνιότητα σημαίνει!