Home / LIFE / Nicholas Winton, ο άνθρωπος που έσωσε το μέλλον… – Μαρκέλλα Καζαμία

Nicholas Winton, ο άνθρωπος που έσωσε το μέλλον… – Μαρκέλλα Καζαμία

1

Ένα βράδυ, χαζεύοντας στο YouTube, το ένα βίντεο έφερε το άλλο και ξαφνικά βρέθηκα μπροστά σε μια ιστορία που κάποια στιγμή είχα ξανακούσει στο παρελθόν, αλλά με την οποία δεν είχα ασχοληθεί. Πολλοί την έχουν ακούσει αλλά λίγοι γνωρίζουν τις λεπτομέρειες.

Η ιστορία με πήγε πίσω στο χρόνο, λίγο πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Τον Δεκέμβριο του 1938, ένας νέος άντρας 29 ετών, με το όνομα Nicholas Winton, χρηματιστής στο Λονδίνο, ετοιμαζόταν να πάει για σκι στην Ελβετία, όταν ένας καλός του φίλος τον κάλεσε επειγόντως στην Πράγα. Όταν πήγε εκεί, ο φίλος του του ζήτησε να προσφέρει τη βοήθεια του στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου πολλοί πρόσφυγες ζούσαν σε άθλιες συνθήκες.

Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, οι Ναζί είχαν ήδη καταλάβει το μεγαλύτερο μέρος της τότε δυτικής Τσεχοσλοβακίας και ο Winton γνώριζε πως δεν θα αργούσε η κατάκτηση ολόκληρης της χώρας. Οι βίαιες επιθέσεις των Γερμανών κατά των Εβραίων της Αυστρίας είχαν ήδη γίνει γνωστές στην Πράγα και ο νέος άντρας αποφάσισε να κάνει κάτι που ολόκληρη η ανθρωπότητα θα θαύμαζε για πολλές δεκαετίες αργότερα έως και σήμερα.

«Διαπίστωσα ότι τα παιδιά των προσφύγων που ήταν εχθροί του Χίτλερ είναι εντελώς εγκαταλελειμμένα. Αποφάσισα να δημιουργήσω τις προϋποθέσεις ώστε να στείλω όσα από τα παιδιά αυτά μπορούσα στην Αγγλία. Έμαθα ότι για κάθε παιδί αρκούσε να υπάρχει μια οικογένεια που θα αναλάμβανε να το φροντίσει εκεί και 50 λίρες που έπρεπε να κατατεθούν στο Υπουργείο Εσωτερικών, ποσό ιδιαίτερα μεγάλο εκείνη την εποχή. Οι πρόσφυγες δεν είχαν χρήματα ούτε για φαγητό…»

Τότε ήταν που ο Winton πήρε τη μεγάλη απόφαση να οργανώσει τη δική του αποστολή διάσωσης. Στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του στην Πράγα, δεχόταν τους απελπισμένους γονείς που καταλάβαιναν τον κίνδυνο για τις ζωές των παιδιών τους και εμπιστεύονταν σε αυτόν το μέλλον τους.

O νέος άντρας επικοινώνησε με πολλές κυβερνήσεις που θα μπορούσαν να δεχθούν τα παιδιά αλλά μόνο η Σουηδία και η δική του χώρα απάντησαν θετικά. Στην Αγγλία δέχτηκαν να εισέλθουν στη χώρα παιδιά κάτω των 18 ετών αρκεί να βρίσκονταν ανάδοχες οικογένειες και εγγυητές που θα κατέβαλαν το ποσό των 50 λιρών για κάθε παιδί.

Ο Winton ήθελε να σώσει όσο περισσότερα παιδιά μπορούσε, επέστρεψε στο Λονδίνο για να σχεδιάσει από εκεί τη μεταφορά τους. Τη μέρα δούλευε ως χρηματιστής και κάθε απόγευμα έως αργά τη νύχτα οργάνωνε τις προσπάθειες διάσωσης. Δημιούργησε μια οργάνωση για το σκοπό αυτό όπου συμμετείχαν η μητέρα του, η γραμματέας του και λίγοι ακόμα εθελοντές.

Έπρεπε να βρει έσοδα για τα κόστη επαναπατρισμού και ανάδοχες οικογένειες για κάθε παιδί. Επίσης, έπρεπε να καλύπτει τα έξοδα μεταφοράς όταν οι γονείς δεν μπορούσαν να πληρώσουν το απαιτούμενο ποσό. Ανάρτησε σχετικές ανακοινώσεις στις βρετανικές εφημερίδες, στις εκκλησίες και στις συναγωγές. Τύπωσε ομαδικές φωτογραφίες των παιδιών και πίστεψε ότι όσοι τις δουν θα προσφερθούν να βοηθήσουν είτε οικονομικά ή ως ανάδοχες οικογένειες…

4

Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα ήταν να βρεθούν τα απαραίτητα επίσημα έγγραφα από τις γερμανικές και αγγλικές αρχές.

«Οι υπεύθυνοι του Υπουργείου Εσωτερικών αργούσαν πολύ να βγάλουν τις βίζες εισόδου. Τους ζητούσαμε επίμονα να επισπεύσουν τις διαδικασίες και εκείνοι απαντούσαν ‘Γιατί βιάζεστε καλέ; Τίποτα δεν θα συμβεί στην Ευρώπη’… Ήταν 2 μήνες πριν ξεσπάσει ο πόλεμος. Οπότε κι εμείς πλαστογραφήσαμε τις άδειες εισόδου στη χώρα».

Κάπως έτσι, στις 14 Μαρτίου 1939, ξεκίνησε η πρώτη μεταφορά και επιχείρηση διάσωσης παιδιών από το μένος των Ναζί που ολοκληρώθηκε στις 2 Αυγούστου 1939, φτάνοντας τον αριθμό των διασωθέντων παιδιών στα 669.

Ο Winton κλαίγοντας σχεδόν θυμάται, σε αυτό το σημείο της ιστορίας, το τελευταίο τρένο που θα ξεκινούσε την 1η Σεπτεμβρίου 1939 με 250 παιδιά, την ημέρα που ο Χίτλερ μπήκε στην Πολωνία και έκλεισε όλα τα σύνορα. Το τρένο αυτό δεν έφτασε ποτέ στο Λονδίνο, όπου οι ανάδοχες οικογένειες περίμεναν στο σταθμό και τα παιδιά αυτά χάθηκαν για πάντα…

3

Για 50 ολόκληρα χρόνια, ο Winton δεν μίλησε ποτέ σε κανέναν για το θαύμα που είχε πραγματοποιήσει και τις ανθρώπινες ζωές που είχε σώσει. Ώσπου μια μέρα, η γυναίκα του ανακάλυψε στην αποθήκη του σπιτιού τους το τετράδιο με τις φωτογραφίες των παιδιών, τη λίστα των ονομάτων τους και επιστολές των γονιών τους. Το ένα έφερε το άλλο και περίπου μισό αιώνα μετά, ο Winton βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή του BBC “That’s Life” όπου τον περίμενε μια συγκινητική έκπληξη. Δίπλα του και γύρω του κάθονταν ως κοινό πολλά από τα παιδιά εκείνα που κάποτε είχε σώσει…

Διάβαζα και ξαναδιάβαζα την ιστορία, έβλεπα και ξαναέβλεπα το βίντεο. Το ολοκαύτωμα και οι τρέλα των Ναζί που κάποτε κατέλαβε τον πλανήτη μας έχει ειπωθεί και ξαναειπωθεί με όλους τους τρόπους. Δεν ήταν αυτό που με συγκίνησε τόσο, αλλά η ελπίδα ότι ένας και μόνο άνθρωπος μπορεί αν θέλει να “σώσει τον κόσμο” όπως φυσικά και να τον “καταστρέψει”.

5

Η ιστορία του Winton είναι παγκοσμίως γνωστή και ο ίδιος έζησε έως την ηλικία των 106 ετών. Πέθανε το 2015 προλαβαίνοντας έτσι να ζήσει μεγάλες τιμές, όπως όταν πήρε το χρίσμα του Ιππότη από τη Βασίλισσα της Αγγλίας για την προσφορά του στην ανθρωπότητα, αλλά νομίζω ότι η μεγαλύτερη τιμή για εκείνον ήταν ότι και τα 669 παιδιά που έσωσε (πολλά από τα οποία διακρίθηκαν αργότερα στη ζωή τους σε διάφορους τομείς) τον αποκαλούσαν Πατέρα!

2

moto 2

 

Comments

comments

About Μαρκέλλα Καζαμία

Με τα γαλλικά μου σε Αθήνα και Στρασβούργο, το άστρο μου έλαμψε γρήγορα και ό,τι έπεφτε στα χέρια μου, το μετέφραζα. Επαγγελματίας της επικοινωνίας, εραστής της τέχνης, τα ταλέντα μου καλπάζουν σε ό,τι εχει κουίντα και είναι γραμμένο σε χαρτί. Στο ενδιάμεσο, συνεντευξιάζω τους πάντες. Και τους φέρνω κοντά σας. Με άποψη. Τη δικιά μου.