Home / MAKE ME FEEL / Τι να φταίνε οι Δευτέρες… – Αγγελική-Λυριάννα Χατζηρήγα

Τι να φταίνε οι Δευτέρες… – Αγγελική-Λυριάννα Χατζηρήγα

tumblr_n77zoqZewy1s5rry1o1_400

Η Δευτέρα, μάτια, μου για μένα κάνει την πρώτη εκείνη είσοδο της, γύρω στις 22:00, υποτιθέμενο ακόμη βράδυ Κυριακής. Εκεί που σε νιώθω από ανέμελο ακόμη πάνω στα ανακατεμένα σεντόνια, καρτερώντας μία ακόμη επαφή μαζί σου να μεταμορφώνεσαι σταδιακά σε όλες τις αποχρώσεις και τους τόνους της καθημερινότητας!

«Πάμε να ξαπλώσουμε μωρό μου…» Μα εγώ το μόνο που θέλω είναι να μας βρει ο έρωτας ξημέρωμα παρέα! Μουτρωμένα, γυρνώ πλευρό αντίκρυ, χωρίς όμως πραγματικά να τα «βάζω» μαζί σου, μα με τους καιρούς που αποφασίζουν εκείνοι κόντρα στις δικές μας πεποιθήσεις.

Σε χαζεύω νυσταγμένα ακόμη το πρωί, έτσι όπως φοράς το καθημερινό σου προσωπείο, γαλάζια γραβάτα και λευκό πουκάμισο… Θυμάμαι να σου κλείνω τα μάτια με τη μεταξένια υφή της λίγο πριν, προσδοκώντας να σου αφυπνίσω κάθε αίσθηση φιλώντας σε εδώ και εκεί…

Ο γνήσιος εκείνος έρωτας στην απόλυτη μορφή, έχει την τάση να μεταμορφώνει την κάθε μέρα σε απόγευμα Κυριακής και εγώ πάντα ένα χουζούρι μακριά στο διπλό σου στρώμα…

Σαφώς οι σχέσεις δεν είναι μόνο φρέντο καπουτσίνο Σαββάτο πρωί και κυριακάτικες αλητείες στην παραλιακή, συντροφιά, με τις πρώτες εμφανίσεις  πραγματικών ακτινών ηλίου.

Ο έρωτας έχει την τάση να εκδηλώνει τον πόθο του κλεφτά δευτερόλεπτα τις καθημερινές, στιγμές που ένα μόνο γρήγορο φιλί στο αμάξι, κρύβει όλα τα «σε έχω ανάγκη» στο φανέρωμα. Ή εκείνα τα απογεύματα Τετάρτης… που σε βρίσκω να παραγγέλνεις για λογαριασμό μου πρώτος γαλλικό με γεύση καρύδα που τόσο μου αρέσει.

Η ζωή είναι όντως πολύ μικρή για κακό καφέ, βατά συναισθήματα και λογαριασμούς σε τρίτους των εκάστοτε προσωπικών σου «θέλω»… Σε προσπερνάει πριν προλάβεις να την προσπεράσεις εσύ, γι’αυτό φρόντισε να πασπαλίζεις τις στιγμές με λίγο παραπάνω γκλίτερ στο τελείωμα!

Πιάνω μερικές φορές ακόμη και τον εαυτό μου, μίζερο μπρος στην τόση ευτυχία. Γιατί έτσι μου μάθε κάποιος πρωτύτερα από εσένα, γιατί φρόντισαν να με δηλητηριάσουν δίχως μήλα παρασέρνοντας με σε παραλογισμό σκέψεων μα και αφάνιση ιδανικών. 

Είμαι όμως από εκείνους τους τρελούς μωρό μου, που διατηρούν στο χρόνο αλήτη, εκείνο το πρώτο βλέμμα αντάμωσης μα και του φιλιού στη γεύση. Πάντα σαν κάτι νέο και πολύτιμο σε υποδέχομαι στην αίσθηση μη θέλοντας να κατευνάσω εκείνη την τρέλα μου στην πράξη! Και αν οι «προηγούμενες» στριμωχτά και παραγκωνισμένα διεκδίκησαν μία θέση στη ζωή σου, στο μυαλό σου εγώ θέλω να βρίσκομαι, να τρυπώνω στιγμές που σ’αγκαλιάζω δίχως χέρια…

Δε μου φταίνε οι Δευτέρες καταβάθος και ας τις κατηγορώ που σε «τραβούν» τάχα μακριά μου, ξεκίνημα νέο τις φαντάζομαι, γεμίζοντας με ευλογία πια το κοινό ημερολόγιο της ζωής μας… Δεν πιστεύω στον έρωτα τον κεραυνοβόλο με τ’αστεράκια στο τελείωμα, πιστεύω στη διαρκή και σταδιακή επιθυμία ανύψωσης του πόθου μου για ‘σένα, χαράζοντας ολόκληρους γαλαξίες στη θέση της καρδιάς μου!

Στη δυνατότητα να με ταξιδεύεις έτσι όπως με τοποθετείς με ασφάλεια γύρω από τους ώμους σου και εγώ να κατακλύζομαι κάθε λίγο από την ισχύ του αρώματος σου, νοσταλγώντας ύστερα τόσο εσένα όσο και κάθε μνήμη μακριά σου! Στις καθημερινές λοιπόν σε συλλογιέμαι, στις εικονικές «καλημέρες» που λαμβάνω στο γραφείο, στα απογεύματα που αφιερώνω να σου περιγράψω καθοδόν στο σπίτι το σύνολο συμπερασμάτων της ημέρας και στα «μου λείπεις» που γέμισα με ψιθυρίσματα κάτω απ’τα σεντόνια στιγμές πριν αποκοιμηθώ…

Δεν είναι άσχημες οι δευτέρες στο πλευρό του προσωποποιημένου έρωτα του καθενός μας, πολύχρωμοι τόνοι τα δευτερόλεπτα εντός μας… Μόνο τις διάφανες ζωές να φοβάσαι μωρό μου, εκείνες που ψυχρά υποδέχονται τις ώρες και προσεύχονται για ένα καλύτερο «μαζί» στιγμές που το «εγώ» είναι η μοναδική επιλογή ξανοιγόμενη μπροστά τους.

Τις προσευχές μου εγώ στις χάρισα, στη χαραυγή εντός μας… Γιορτή να στήνω γύρω μας σε κάθε χαμόγελο και πεισματικό χάδι των ζωών μας. Χατίρια πλέκω τις στιγμές και στήνω χορό σε κάθε δυνατή λέξη που σε τρομάζει στο άκουσμα της καταβάθος!

Θέλω να κουρνιάσω αναπαυτικά μέσα σου, να μαρκάρω ένα σημείο στον άξονα σου και να παραμείνω εκεί, όχι άλλο πια γωνίτσες και συρτάρια με κλειδιά και λουκετάκια. Μα εκεί… στο κέντρο του πυρήνα σου. Ή όλα ή τίποτα μωρό μου, μόνο ροή, καμία παύση. Και καλημέρες και καληνύχτες στο καλωσόρισμα, γιατί ο αποχωρισμός αποφάσισα πως δεν μου ταιριάζει.

Αν το φιλί μέσα σου, δεν βαφτίζεται ανάγκη, αν δεν διψάς σε κάθε επαφή, για εκείνη την επόμενη. Τότε μη «ντύνεις» με έρωτα τις λέξεις σου, ντροπιάζεις το νόημα στο άκουσμα  και ξεθωριάζεις ξένες ζωές πέρα από ‘κείνη της δικής σου…

Χαμογελώ με μία δόση σκανταλιάς στο βλέμμα, καθώς σε παρατηρώ να μετράς στοργικά κάθε μικρή κουταλιά ζάχαρης που τοποθετώ στην κούπα μπρος μου… Μη με μαλώνεις, σαν σου εξηγώ πως δεν «χωρά» η μετριότητα στη ζωή μου, μωρό μου! Πετιμέζι ο  καφές, πετιμέζι σ’όλα… ή τίποτα!

Comments

comments

About Αγγελική - Λυριάννα Χατζηρήγα

Με βάφτισαν Αγγελική-Ελευθερία όσοι όμως πραγματικά με γνωρίζουν ξέρουν πως γεννήθηκα Λυριάννα! Μεγάλωσα με γαλλικά, μπαλέτο, πιάνο μα κρυφά μέσα μου ζει πάντα εκείνη η μικρή ροκού με τις μωβ ανταύγειες και το μαύρο μολύβι κάτω από τα μάτια! Με κέρδισε η δημοσιογραφία μα… Γράφω για να ερωτευθώ και ερωτεύομαι για να γράφω. Αφήνω συνήθως την τρεμάμενη πένα μου να με οδηγεί όπου εκείνη επιθυμεί… Γιατί όποιος δε φοβάται να «τσαλακωθεί» μέσα από το χαρτί, γνωρίζει τι πραγματικά, αιωνιότητα σημαίνει!