Home / POINT OF U / Αποχαιρετώντας έναν ακόμα «βράχο» της ζωής μου – Χρήστος Δασκαλάκης

Αποχαιρετώντας έναν ακόμα «βράχο» της ζωής μου – Χρήστος Δασκαλάκης

IMG_2211

Είχα επισκεφτεί αυτήν τη φυσική «καμάρα» τρεις φορές στη ζωή μου. Η τελευταία, ήταν μόλις πέντε μήνες πριν. 

Αγέρωχη, περήφανη, μοναδική, ένα μικρό αρχιτεκτονικό θαύμα της φύσης, βρίσκεται στο πανέμορφο νησάκι Gozo, το γειτονικό αδελφάκι της Μάλτας

Αν και σε μη κατοικημένη περιοχή, κάτοικοι και επισκέπτες, παίρνουν το λεωφορείο, το αυτοκίνητο ή το μηχανάκι και αφήνονται στην περίεργη γοητεία του, στη μαγεία της φύσης που κατάφερε να δημιουργήσει κάτι τόσο επιβλητικό. Το Azure Window, όπως ονομάζεται, έχει βρεθεί, μεταξύ άλλων, στη λίστα με τα υποψήφια  μνημεία της UNESCO, έχει υπάρξει φόντο για μερικές από τις πιο επιτυχημένες σειρές και ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου, έχει φιγουράρει στις κορυφαίες θέσεις  με τα περισσότερο φωτογραφημένα σημεία αυτού του πλανήτη, και κυρίως, έχει αποτελέσει ένα δικό μου ξεχωριστό σημείο αξέχαστων στιγμών και νεανικών αναμνήσεων.

IMG_2080

Την προηγούμενη εβδομάδα όμως, μέσα στη δίνη μιας σφοδρής κακοκαιρίας, το επιβλητικό Azure Window, αυτός ο τεράστιος όγκος στα αριστερά της φωτογραφίας και μαζί αυτή η φυσική «γέφυρα», εξαφανίστηκαν για πάντα.

Βούλιαξε μέσα στην άγρια θάλασσα, σβήστηκε από τον χάρτη, διαγράφτηκε  μέσα σε δευτερόλεπτα, τη στιγμή που χρειάστηκε τόσα χρόνια για να δημιουργηθεί.

Μέσα σε μία στιγμή, αυτός ο τεράστιος όγκος στην άκρη, αυτή η πανέμορφη φυσική καμάρα, αυτό το μοναδικό μνημείο ομορφιάς, βυθίστηκε ολοκληρωτικά σε μια θάλασσα αγριεμένη, σε έναν όγκο κύματος που αποδείχτηκε πιο δυνατός και από την πέτρα.

IMG_2186

Για κάποιο λόγο στεναχωρήθηκα. Και στεναχωρήθηκα πολύ. Ένιωσα ότι εξαφανίστηκε ένα κομμάτι από την ξεγνοιασιά μου, από τις ανέμελες στιγμές με αγαπημένους φίλους εκεί, από τη δύναμη της αδρεναλίνης  τη στιγμή που αποφασίζαμε αν θα τη διασχίσουμε ή όχι. Πόσες φωτογραφίες δεν είχαμε τραβήξει εκεί, πόσους τολμηρούς δεν είχαμε δει να σκαρφαλώνουν στην πλάτης της, πόσα γέλια και χαρά δεν είχαμε μοιραστεί στη σκιά της, πόσα δειλινά δεν είχαμε απολαύσει υπό το βλέμμα της…

Στη πραγματικότητα όμως, νιώθω ότι λυπήθηκα επειδή, κάτι τόσο φαινομενικά στέρεο και δυνατό, εξαφανίστηκε και αυτό σε μια στιγμή, θύμα του θυμού της  φύσης που συνεχώς αγνοούμε και που ποτέ δεν παίρνουμε στα σοβαρά.

Λυπήθηκα, γιατί μερικά πράγματα στη ζωή μας τα έχουμε σαν αφετηρία, σαν «βράχο», σαν σημεία επιστροφής και επανεκκίνησης. Μερικά πράγματα δεν θέλουμε να αλλάξουν ποτέ, δεν θέλουμε να φθαρούν, δεν θέλουμε να πεθάνουν.

Το Azure window, εξαφανίστηκε τελικά και αυτό, έσβησε όπως κάθε τι όμορφο πέρασε από τη ζωή μας ενώ θα θέλαμε να έμενε εκεί για πάντα. Εξαφανίστηκε υπενθυμίζοντας μου τη δύναμη του χρόνου, της φθοράς, του απρόβλεπτου, του μη δεδομένου. Εξαφανίστηκε έτσι όπως εξαφανίστηκαν και όλα όσα δεν φανταζόμασταν ότι θα έφευγαν ποτέ.

Άνθρωποι, μνήμες, βράχοι ασήκωτοι…

IMG_2299

Κοιτάζω τις φωτογραφίες και πονάω. Όχι επειδή βούλιαξε ένας βράχος. Μα για την υπενθύμιση της απώλειας, του φόβου, της εποχής που αλλάζει ραγδαία, των «πραγμάτων» που χάνονται και δεν επιστρέφουν. Είτε είναι φτιαγμένα από σάρκα, είτε είναι φτιαγμένα από πέτρα…

Και τώρα, έμειναν μόνο μερικές φωτογραφίες. Μόνο που δεν θα είναι πια οι ίδιες. Γιατί τώρα το φόντο δεν υπάρχει πια. Και, πιστέψτε με, πονάει το ίδιο όσο η έλλειψη των ανθρώπων που υπάρχουν στις φωτογραφίες μας, μα δεν υπάρχουν πλέον στη ζωή μας…

Comments

comments

About Χρήστος Δασκαλάκης

Ο Χρήστος γεννήθηκε στην Αθήνα, μεγάλωσε στην Ύδρα και επέστρεψε στην πρώτη για να ασχοληθεί με όσα από παιδί είχε ονειρευτεί. Για όσα αγαπούσε, κάθισε στα θρανία εννέα συνολικά χρόνια, για να καταλήξει τελικά σε αυτό που αγαπούσε περισσότερο, τη συγγραφή. Συντροφιά με τα τρία του βιβλία, («Η Στιγμή Που Θα Φεύγω», «Χιλιόμετρα», «Ο Νικολύκος Στη Μακρινή Ντουλαποχώρα») ατενίζει το μέλλον από το διαμέρισμα του στα Εξάρχεια και περιμένει το καλοκαίρι για να βρεθεί ξανά στο νησί του. Στο KissMyGRass, η στήλη «Ένα Γράμμα Που Δεν Διαβάστηκε Ποτέ», είναι αφιερωμένη σε όσα βιώσαμε, αισθανθήκαμε ή σκεφτήκαμε, αλλά για κάποιους λόγους δεν καταφέραμε ποτέ να εκφράσουμε, ενώ η στήλη «Πες Μου Ένα Παραμύθι» είναι αφιερωμένη σε όσους γράφουν, διαβάζουν και ακόμα πιστεύουν στα παραμύθια…