Home / POINT OF U / Editors' view / Η δική σου ιδανική σχέση! – Άννα Μουσογιάννη

Η δική σου ιδανική σχέση! – Άννα Μουσογιάννη

barefoot_couple____by_sergey1984

Μ’ αγαπάς μωρέ καθόλου; Της ψιθύρισε στο αυτί… ίσα που ακουγόταν

Εκείνη δεν απάντησε. Κουλουριάστηκε σαν μικρό παιδί στην αγκαλιά του και εκείνος την έσφιξε με όλη του τη δύναμη. Όταν όλες οι λέξεις του κόσμου θυσιάζονται στη μαγεία της στιγμής . Τη δική τους .

Ήταν ο ήλιος του. Ήταν η ασφάλεια της. Ήταν ένα. Μαζί.

Δε γίνεται όμως εύκολα το ανόμοιο ένα. Ουτοπία…

Η Μαρίνα και ο Λάμπρος συναντήθηκαν τυχαία πριν από καιρό. Η πρώτη τους συνάντηση έγινε ερήμην τους. Όταν οι πλανήτες τους μπήκαν στην ίδια τροχιά. Σε ένα σταθμό τρένου, δύο αργοπορημένοι. Ένας άνδρας και μια γυναίκα έτρεχαν να προλάβουν την επιβίβαση. Προσπαθούσαν να ξεφύγουν από το παρελθόν τους για να προλάβουν το μέλλον. Τη στιγμή που η Μαρίνα έσκυβε το κεφάλι, κοιτάζοντας αγχωμένα το ρολόι της, ο Λάμπρος περνούσε από δίπλα κοιτάζοντας το εισιτήριο του, για να δει σε ποιο κουπέ θα ανέβει. Λίγο ακόμα και θα έπεφταν ο ένας πάνω στον άλλο. Αλλά δεν ήταν ακόμα έτοιμοι γι αυτή τη συνάντηση. Πέρασαν ξυστά.  Όμως το βλέμμα τους ήταν στραμμένο αλλού. Έπειτα επιβιβάστηκαν ο καθένας σε διαφορετικό κουπέ, στο ίδιο τρένο. Τότε, το πεπρωμένο ετοίμασε την πένα του. Η ιστορία τους ξεκίνησε να γράφεται.

Υπάρχει ένα είδος μυσταγωγίας στο σύμπαν. Προστατεύει τον άνθρωπο που θεωρεί ότι είναι για σένα, όταν δεν είσαι έτοιμος, να τον συναντήσεις. Το λένε τα ξωτικά κάθε βράδυ στο δάσος. Ρίχνουν χρυσόσκονη και χάνεται μέσα στη λάμψη.

« Ο δάσκαλος έρχεται όταν ο μαθητής είναι έτοιμος να μάθει».

Η ώρα περνούσε. Το τρένο συνέχιζε την πορεία του. Η Μαρίνα κουρασμένη κοιτούσε έξω από το παράθυρο και με όλη τη δύναμη της ψυχής της ευχήθηκε να είχε κάποιον να τη σφίγγει στην αγκαλιά του τα βράδια, λίγο πριν κοιμηθεί… έτσι απλά. Δεν πρόσεξε ένα αστέρι που έπεφτε εκείνη την ώρα. Την ίδια στιγμή, σε ένα άλλο κουπέ, ο Λάμπρος, μισοκοιμισμένος, με κλειστά μάτια ευχήθηκε με όλη τη δύναμη της ψυχής του να είχε κάποια να ήταν ο ήλιος του και να φώτιζε τη ζωή του. Τα αστέρι λίγο πριν σβήσει στο βυθό της θάλασσας, πρόλαβε να αρπάξει τις επιθυμίες τους και να τις δώσει στις νεράιδες του δάσους. Εκείνες ήξεραν.

Τα σκανδαλιάρικα ξωτικά όμως που είδαν τι έγινε, όλο και μια φάρσα σκάρωναν και μετά έσκαγαν  στα γέλια. Οι νεράιδες έκαναν πως δεν τα έβλεπαν. Δεν ήταν ώρα άλλωστε να είναι μαζί. Για καιρό περνούσαν ο ένας δίπλα από τον άλλο, αλλά δεν έβλεπαν.

train__by_parawan

Ώσπου ήλθε η στιγμή. Οι πλανήτες τους  άλλαξαν κατεύθυνση και άρχισαν να κινούνται ο ένας προς τον άλλο με ιλιγγιώδη ταχύτητα για να συγκρουστούν. Ο Λάμπρος και η Μαρίνα συναντήθηκαν στον ίδιο σταθμό τρένου και αυτή τη φορά μπήκαν στο ίδιο κουπέ. Η Μαρίνα κάθισε αναπαυτικά δίπλα στο παράθυρο. Το κουπέ ήταν σχεδόν άδειο. Τα ξωτικά  μεταμορφώθηκαν σε ανθρώπους με τη βοήθεια μιας νεράιδας και άφησαν μόνο μια θέση κενή. Εκείνη δίπλα της.

-“Μπορώ να καθίσω;” Η φωνή ενός άνδρα την έβγαλε από τις σκέψεις της…

-“Φυσικά!” του είπε, χαμογελώντας. Εκείνος τότε ένιωσε να φωτίζεται η ζωή του, τη στιγμή που εκείνη την αιχμαλώτισε το βλέμμα του.

Η σύγκρουση των πλανητών τους επετεύχθη. Δε γίνεται εύκολα όμως το ανόμοιο ένα. Πρέπει να γίνουν κομμάτια και μετά να χτιστεί πάλι από την αρχή. Ένωση.

Ένα βράδυ σε ένα χορό η Μαρίνα συνάντησε τυχαία τη Βάγια με τον Παύλο. Γύρω στα 55 και οι δύο, γεμάτοι ζωή. Αρκετά χρόνια μαζί. Αγαπημένο ζευγάρι. Φάνταζε ιδανικό στα μάτια της.

Αχ! Αυτή η ουτοπία της ιδανικής σχέσης.

Κάποια στιγμή που ο Παύλος δεν ήταν εκεί, η Βάγια σα να διάβασε τις σκέψεις της, την πλησίασε και της είπε με ύφος αυστηρό, προκειμένου να την ταρακουνήσει. «Πρέπει να παλέψεις για τη σχέση για να γίνει δική σου κορίτσι μου. Να διαλέξεις καλά υλικά όμως, στέρεα και μετά σιγά σιγά να χτίσεις το δικό σας οικοδόμημα. Να την κάνεις τη δική σου ιδανική σχέση. Όταν το βρίσκεις ιδανικό από την αρχή, δεν είναι τίποτα παρά αποκύημα των προσδοκιών σου. Δε θα είναι ποτέ δικό σου, παρά κάτι που βρήκες έτοιμο από την αρχή».

Τα μάτια της είχαν τέτοια ένταση, που ταρακούνησαν το είναι της Μαρίνας. Ο Παύλος ήλθε. Η Μαρίνα της χαμογέλασε. Η Βάγια φεύγοντας της έκλεισε με νόημα το μάτι.

«Αυτό που βλέπω λοιπόν το έχτισαν»… μονολόγησε.

-“Μόνη σου μιλάς”; Η φωνή του Λάμπρου δίπλα της την έκανε να αναπηδήσει. Και τότε τον κοίταξε και ένιωσε όλη την αγάπη που είχε μέσα της να την αγκαλιάζει, προκαλώντας ανατριχίλα σε κάθε πόρο του κορμιού της. Εκείνη τη γλύκα που μόνο η αγάπη και η τρυφερότητα σου δίνουν.

Τότε είδε τη Βάγια να την κοιτάζει από απέναντι χωμένη στην αγκαλιά του Παύλου. Σα να άκουγε τις σκέψεις της.

«Δε χτίζονται όλα με τον ίδιο ρυθμό σε μια μέρα. Θα υπάρξει καιρός που θα υπερτερεί ο ένας τομέας από τον άλλο. Έχε εμπιστοσύνη και άφησε το μυαλό σου ελεύθερο. Σπάσε τους κανόνες που σε κρατάν εγκλωβισμένη και τότε θα δεις όλα να αλλάζουν. Θα πονέσεις, θα θυμώσεις, θα αμφιβάλλεις. Μέσα στο παιχνίδι είναι όλα. Είναι οι αντιστάσεις. Χτίσε τη δική σου ιδανική σχέση. Αυτή που θα σου ανήκει»….

 

-“Η δική μου ιδανική σχέση…” σιγομουρμούρισε λίγο πριν αποκοιμηθεί στην αγκαλιά του, σφίγγοντας το χέρι του

-“Πάλι παραμιλάς κουτό;” Της είπε αγκαλιάζοντας την με τέτοια τρυφερότητα, που όλα τα πάθη του κόσμου λυγίσαν μπροστά της

 Τα ξωτικά πίσω από την κουρτίνα τους παρακολουθούσαν και χασκογελούσαν…

Να διαλέξεις τα καλύτερα υλικά και να χτίσεις τη δική σου ιδανική σχέση, λοιπόν… αυτή που θα σου ανήκει…

Μουσική παρακαλώ!

It’s like I’ve been awakened
Every rule I had you breakin’
It’s the risk that I’m taking
I ain’t never gonna shut you out!

Everywhere I’m looking now
I’m surrounded by your embrace
Baby, I can see your halo
You know you’re my saving grace
You’re everything I need and more
It’s written all over your face
Baby, I can feel your halo
Pray it won’t fade away

 

 

Comments

comments

About Άννα Μουσογιάννη

Μότο μου: Αμαρτία είναι να μην ονειρεύεσαι, να μην ερωτεύεσαι, να μην γελάς, να μην κάνεις τρέλες…να μην είσαι ο εαυτός σου!! Λατρεύω το διάβασμα, τη μουσική, τη γυμναστική, τις προκλήσεις και τους ανθρώπους που με κάνουν να χαμογελώ! Μου αρέσει να μαθαίνω, να ανακαλύπτω και να εξελίσσομαι. Γι αυτό οι σπουδές και τα σεμινάρια για μένα δεν τελειώνουν ποτέ. So, I keep walking! Πώς θα με χαρακτήριζα; Συναισθηματική ρεαλίστρια! Όταν αυτά τα δύο μαλώνουν –κάτι που συμβαίνει συχνά- εγώ γράφω!

%d bloggers like this: