Home / MAKE ME FEEL / Μαμά… τα χρόνια περνάνε – Αναστασία Κορινθίου

Μαμά… τα χρόνια περνάνε – Αναστασία Κορινθίου

oneanddone

Μαμά… περνάνε τα χρόνια τόσο γρήγορα!
Δεν ήξερα πως να τα σταματήσω, δεν ήξερα τι να τους πω για να μείνουν λίγο παραπάνω… να παίξουμε, να ερωτευθούμε, να κάνουμε κοπάνα, να σπουδάσουμε, να παντρευτούμε. Ξέρεις, με νυφικό σαν της πριγκίπισσας Σίσυ, να κάνουμε παιδάκια όμορφα με ροζ μαγουλάκια, να απλώσουμε τα όνειρα μας μια μέρα με βροχή, έξω στο μπαλκόνι, που καπνίζουμε στα κλεφτά, αναστενάζοντας έναν έρωτα σβησμένο. Όνειρα σβησμένα…

Μαμά… με κοίμισες χτες παιδί με τα μαλλιά πλεξούδες για να ξυπνήσω το πρωί να είναι σγουρά, και ξύπνησα σήμερα γυναίκα με ανταύγειες φωτεινές, ξανθές και μάτια σβησμένα με μαύρους κύκλους.

Μαμά μου δεν τρέχω στην Αττική Οδό με την Ελεονώρα Ζουγανελη στο ραδιοκασετόφωνο, γιατί δεν έχω λεφτά για τα διόδια της ζωής, που ήθελαν να μου επιβάλουν με ψέματα, ούτε σε ψυχολόγο τρέχω να ντύσω με χίλια αντικαταθλιπτικά το σώμα, που κρυώνει… Τρελή θα με πει και θα κλείσει την πόρτα με δύναμη να τα πιει με φίλους. Φίλους, που μετά θα… μυρίζουν άρωμα γυναίκας και εγώ… εγώ θα αλλάξω πλευρό και θα κάνω πως κοιμάμαι! Μια άλλη γυναίκα μάνα που είναι σαν να την ξέρω… που ίσως να ήμουν κι εγώ, που και εκείνη σε μια μάνα τρέχει να πει τον καημό της.

Δεν “βγαίνω “μάνα και τέλειωσε και η μάσκαρα… δώσε μου ρε μάνα πάλι χαρτζιλίκι όπως παλιά… να πάρω Μανίνα Πάτυ και Κατερίνα…
Δως μου… γιατί εγώ έδωσα τα πάντα και μου τα πήραν όλα!
Πες μου μαμά… γιατί ενώ είστε όλοι μελαχρινοί στην οικογένεια εγώ γεννήθηκα ξανθιά, να μην πιστεύει κανείς πως λαχταρώ μια μαύρη ρίζα αφέλειας;

Θα ήθελα να ήμουν μια ξανθιά στην καρακοσμάρα της… θα ήθελα να μην νιώθω μαύρα σύννεφα να σουλατσάρουν στην ψυχή και στο μυαλό μου….
Ροζ να ήταν το αγαπημένο μου χρώμα σαν Βαrbie… Ξέρεις… μέση δαχτυλίδι και πλαστικοποιημενο σεξ με τον Κεν!Τι καλαααααα! Τι βινύλ… τι μυρωδιά ταπερ που μεταξύ μας απεχθάνομαι μέχρι σήμερα…
Με ενοχλούν τα ταπερακια που πηγαινοέρχονται ελεγκτικά σε σπίτια μέσα από συμπεθέρες στην κόντρα!
Νιώθω ότι μπορεί να έχουν κάμερα μέσα στον  παγωμένο μουσακά, να μπει με την μπουκιά μαζί στο είναι μου και να καταγράψει τις πιο κρυφές μου σκέψεις…
Έχω βάλει σύστημα συναγερμού στις σκέψεις μου και χτυπά συνέχεια. Συγγνώμη… συγγνώμη για τον θόρυβο αγάπη μου! Συγγνώμη, ξέρω πως διαβάζει το παιδί.

Πες μου μαμά… γιατί μου έταξες ότι μέχρι να παντρευτώ θα γιάνει, αφού ήξερες πως ούτε η δική σου πληγή επουλώθηκε ποτέ… πληγή γυναίκας, σημάδι στην καρδιά που τραυμοπλάστ δεν παίρνει.

Μέσα σε μια μέρα κύλησε η ζωή μαμά….
Κυριακή ετοίμαζα την σάκα με τα φρεσκοξυσμένα μολύβια και Δευτέρα αύριο ξημερώνει, με ένα μολύβι ματιών μαύρο που θέλει να κάνει το βλέμμα μου πιο μοιραίο… πιο Betty Davis eyes…
Αχ μαμά δες με… η γυναίκα-παιδί -τα έπαιξε… το -παιδί-γυναίκα παίζει κυρίως με τα νεύρα των άλλων, γιατί τα δικά της, μαλλιά-κουβάρια γίνανε… και το πουλόβερ ποτέ δεν πλέχτηκε της  “ταξης και της ισορροπίας”…

Μια καλή… μια ανάποδη… πόσο βαριέμαι! !!
Δες με μαμά… ακόμη κλωτσώ! Όχι με σοσόνια πια, μα με δωδεκαποντα! Κλοτσάω τα πόδια μου πεισματικά, γιατί θέλω να παίξω… να τρεξω… να φυγω… να κάνω ποδήλατο!
Δεν θέλω να πάω επίσκεψη να φάω γλυκό του κουταλιού….
Δεν θέλω να είμαι καλό παιδάκι… Δεν θέλω σου λέω.

Πάρε με από το χέρι μαμά να πάμε μια βόλτα μαζί. Να κάτσουμε στην άκρη της θάλασσας και να κλάψουμε, που τελικά σου μοιάζω τόσο, που το θέμα είναι γονιδιακό… που γυναίκες είμαστε, βρε αδελφέ, εξοικειωμένες με το αίμα κάθε μήνα, οπότε δεν πάει στον άνεμο, που λες κι εσύ. Ας ματώσουμε λίγο ακόμα… so what?

Πάμε βρε μάνα… πάμε… και έχω και μια μπουγάδα να απλώσω… και έχω και μια ψυχή να στεγνώσω…
Πάμε γιατί όσο μεγαλώνω λαχταρώ να μικρύνω μάνα! Να χωρέσω πάλι στην αγκαλιά σου που, για φαντάσου, μυρίζει ακριβώς σαν και τα ξεχασμένα όνειρα μου… μαλακτικό λεβάντας. Αυτό της προσφοράς. Το φτηνό!

Ξέρεις… Μάνα, σε παρακαλώ φτιάξε μου ένα παραμύθι, που εγώ θα σώζω τον πρίγκιπα με ένα φιλί να ξυπνήσει και να ΜΕ ΔΕΙ! Να με θυμηθεί… να μας θυμηθούμε πριν αναγκαστώ να γίνω κι εγώ μια… άλλη σε ξένο παραμύθι! Σώσε με μάνα μπας και σωθούμε μαζί τώρα, που ο μπαμπάς βλέπει ποδόσφαιρο, τώρα που ο άντρας μου βλέπει τσόντα. Τώρα που εγώ κι εσύ ανταμώνουμε σε ένα δάκρυ διάφανο. Μικραίνω μάνα… Οι άνθρωποι όσο γερνάμε κονταίνουμε, όχι μόνο στο κορμί μα και στην ψυχή. Βγάλε μεζούρα να με μετρήσεις. Πόσο πιο λίγη θέλουν να γίνω; Πόσο ακόμα θα τους αφήνω;

Μάνα, φοβάμαι!  Μάνα μου έχω μια κόρη. Σώσε μας από αυτά που ΔΕΝ σώθηκες ποτέ και σώθηκε η υπομονή σου!

Comments

comments

About Αναστασία Κορινθίου

Γεννήθηκα στην Αθήνα όπου επέστρεψα πάλι μετά από 26 θαλασσινά χρόνια στην Ρόδο της καρδιάς μου! Βλέπεις στον… τόπο του εγκλήματος δεν επιστρέφουν μόνο οι δολοφόνοι αλλά και οι... ποιητές για να καταγράψουν ερωτικά εγκλήματα στα οποία όλοι είμαστε συνεργοί! Με λένε νεράιδα, εγώ νιώθω χαμίνι! Αγαπώ να… αγαπώ και ιδιαίτερα αυτούς που δεν ξέρουν πώς να αγαπιούνται! Αδύνατο σημείο μου που με κάνει δυνατή τα τρία υπέροχα παιδιά μου! Με βρίσκετε στα πιο ασυμβίβαστα στέκια, σε συννεφάκια από «πειραγμένο υλικό» και φυσικά στα βιβλία μου!