Home / MAKE ME FEEL / Φωτογραφίες – Αλεξανδρινός Παπασπυρόπουλος

Φωτογραφίες – Αλεξανδρινός Παπασπυρόπουλος

15978691_10210809575013526_2103322955_n

Έτυχε να διαβάσω κάπου πριν λίγο καιρό πως «Η βασική αρετή που καλλιεργεί η φωτογραφία είναι η υπομονή». Προσόν που ενδεχομένως  η φύση  να μην μου το χάρισε απλόχερα  στο βαθμό που χρειάζεται ώστε να συνδημιουργήσω και μαζί με άλλους παράγοντες (καλλιτεχνικούς οπωσδήποτε) να καταφέρω αυτό που λέμε σήμερα τέχνη της φωτογραφίας.

Από μικρό παιδί ακόμη, είτε με τις πολαρόιντ και τα φιλμ, είτε σήμερα με τα κινητά και τις ψηφιακές μηχανές, θεωρούσα και θεωρώ μεγάλο ταλέντο την φωτογραφία. Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί μου άρεσε τόσο πολύ η φωτογραφία. Ίσως  επειδή ήταν το χόμπι του πατέρα μου; Ίσως επειδή είμαι συναισθηματικός τύπος και αναπολώ την κάθε μοναδική στιγμή; Ίσως επειδή είναι μια ατομική τέχνη, με την οποία  ο φωτογράφος σφραγίζει και παρουσιάζει  αυτό ακριβώς που θέλει; Ίσως επειδή απλόχερα μας παραχωρεί το δικαίωμα να δούμε κάτι με την δική του μάτια; Δεν το γνωρίζω, και για να είμαι ειλικρινής έχει πάψει να με ενδιαφέρει η απάντηση.

16111322_10210809579653642_2042846517_n

Αυτό που γνωρίζω μετά βεβαιότητας  όμως, είναι ότι μια φωτογραφία αρκεί για μια πρώτη γνωριμία τόσο με το προσωπικό ταλέντο του δημιουργού, όσο και με το βίο και την πολιτεία του περιεχομένου. Για μένα προσωπικά, η φωτογραφία  είναι μια δισυπόστατη τέχνη. Είναι τόσο ανθρώπινη ενώ συγχρόνως κουβαλά απάνω της κάτι τόσο μεταφυσικό, σχεδόν μαγικό! Είναι αυτή η μοναδική δύναμη που έχει να παγώνει το χρόνο, την φθορά, την φύση, την ζωή την ίδια. Η φωτογραφία εκτός από  τέχνη, είναι και εσωτερικός προβληματισμός, είναι ένα μεγάλο ταξίδι, σε χρώματα, αναμνήσεις, γεγονότα, συναισθήματα, μέρη, εικόνες, γεύσεις, αρώματα, ήχους,  κοκ.

Τι περίεργο που είναι όμως ε; Να μπορείς να παγώνεις εικόνες, χαμόγελα, εμπειρίες και ερεθίσματα σε μικρές  στιγμές. Τι περίεργο που είναι να παγώνεις και να εγκλωβίζεις ακόμη  και ανθρώπους σε αυτές τις μικρές στιγμές. Ανθρώπους χαρούμενους, ξέγνοιαστους, ταλαιπωρημένους, κατσούφηδες, μικρούς, μεγάλους, φίλους αλλά και ξένους. Τι περίεργο που είναι να εγκλωβίζεις στιγμές από την ζωή ανθρώπων που έζησες μαζί τους και δεν υπάρχουν πια. Η φωτογραφία με άλλα λόγια για μένα είναι μια μορφή καλλιτεχνικής φορμόλης απέναντι στην φυσική φθορά του χρόνου.

16111967_10210809579613641_673269017_n

Έτσι κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ο φωτογράφος έχει κλέψει λίγο παραπάνω “θεϊκή δύναμή” από τις μοίρες για να μπορεί να μεταστρέφει πότε την λήθη σε μνήμη  και πότε την μνήμη σε μάθημα. Μάθημα ζωής, διότι πόσοι και πόσες άραγε, δεν έχουν κρυφτεί και δεν έχουν δραπετεύσει σε χαρές και σε λύπες μέσα από μια φωτογραφία; Ποικίλα τα συναισθήματα που σου προκαλεί μια φωτογραφία, αδιευκρίνιστα και εναλλασσόμενα, όπως ακριβώς και  η ίδια η ζωή.   

Δικαιούται νομίζω η φωτογραφία να σταθεί στυλοβάτης της ίδιας της ζωής επάξια. Διότι για μένα και πάλι, η φωτογραφία είναι η ίδια μας η ζωή σε πλαγιότιτλους στις παραγράφους της καθημερινότητας.   Γεννιόμαστε λοιπόν, οι γονείς μας εκφράζουν την χαρά τους και την επισφραγίζουν με δεκάδες φωτογραφίες. Ζούμε μαζί τους, από τα πρώτα μας βήματα κα τα παιχνίδια μας, μέχρι τα μικράτα μας, την εφηβεία μας, τα φοιτητικά μας χρόνια και μας ακολουθούν σε όλα εκείνα που θέλαμε κάποτε να σφραγίσουμε. Ακόμη οι φωτογραφίες, έχουν την δύναμη ενός καθρέφτη τον οποίον δεν μπορούμε να ξεγελάσουμε, διότι εκεί πάντα θα είμαστε ο εαυτός μας, εμείς οι ίδιοι και τίποτα παραπάνω.

Οι φωτογραφίες ενίοτε έχουν και τον ρόλο ενός βουβού ταχυδρόμου, ενός ταχυδρόμου που μεταφέρει  μηνύματα προς άλλους ανθρώπους με σιγουριά και ασφάλεια αμελώντας αποστάσεις, καιρικές συνθήκες και φυσικά εμπόδια. Οι φωτογραφίες μερικές φορές είναι και ο προσωπικός μας εξομολόγος, καθώς  εκφραζόμαστε, μαρτυρούμε, καταθέτουμε και προσφέρουμε όλα εκείνα που ζήσαμε ή που είδαμε στην δίνη  της εκάστοτε φαντασίας. Οι φωτογραφίες είναι ιστορία, διότι άντεξαν στο διάβα του χρόνου σε δύσκολες και πέτρινες εποχές, αμέλησαν πολέμους, λιμούς, προσφυγιά, χωρισμούς, αποστάσεις, ναυάγια  και κατάφεραν να διαφωτίσουν την αλήθεια, μια αλήθεια δίχως φόβο, αλλά πολλές φορές με πάθος. Ένα πάθος που ξεπηδά στα ερωτικά γράμματα των ερωτευμένων, στις νέες πατρίδες των διωγμένων, στα μάτια των επικηρυγμένων και στην κάθε μάνα που αναζητά το παιδί που ίσως κάποτε έχασε. Οι φωτογραφίες είμαστε εμείς, σε μικρά μικρά κομμάτια, στη ταυτότητα, στο διαβατήριο, στην άδεια οδήγησης, στην άδεια εργασίας, στο βιβλιάριο υγείας και σε όλα εκείνα τα μέσα που η πολιτεία χρειάζεται για να πιστοποιήσει ότι είμαστε εμείς…

15995910_10210809578213606_1508743380_n

Οι  φωτογραφίες είναι η αρχή και το τέλος της κάθε ανθρώπινης ύπαρξης, διότι   και όταν φεύγουμε από αυτή την ζωή, εκείνες πιστές πάντα στέκονται  δίπλα μας  και μας συνοδεύουν  στο μεγάλο ταξίδι. Μας ξεπροβοδίζουν έτσι όπως ακριβώς μας περίμεναν…

Οι φωτογραφίες είναι τρόπος ζωής, είναι τέχνη, είναι ταλέντο, είναι έμπνευση, είναι ανάγκη,  είναι ο μικρός ναυτίλος του Οδυσσέα Ελύτη.

Είπα θα φύγω. Τώρα. Μ’ ό,τι να ‘ναι: τον σάκο μου

τον ταξιδιωτικό στον ώμο’ στην τσέπη μου έναν Οδηγό’

τη φωτογραφική μου μηχανή στο χέρι. Βαθιά στο χώμα

και βαθιά στο σώμα μου θα πάω να βρω ποιος είμαι.

Τι δίνω, τι μου δίνουν και περισσεύει το άδικο

Χρυσέ ζωής αέρα…

Αλεξανδρινός Οικονομίδης Παπασπυρόπουλος

About The Author

Ο Αλέξης είναι μεταπτυχιακός φοιτητής με θέμα την Βυζαντινή Ιστορία. Κατάγεται από την Φλώρινα. Στην Θεσσαλονίκη ασχολήθηκε με διάφορα κοινωνικά φόρουμ και διάφορες κοινωνικές ομάδες σε τοπικό και πανελλαδικό επίπεδο. Στο ΑΠΘ διατέλεσε για 3 χρόνια μέλος της συγκλήτου του, για 4 χρόνια μέλος διάφορων επιτροπών και οργάνων του, καθώς και μέλος των συνδικαλιστικών οργάνων του φοιτητικού κινήματος σχεδόν σε όλες τις βαθμίδες του.

Comments

comments

About Kiss My GRass