Home / MAKE ME FEEL / Ήρωες (Στο κορίτσι με τα αδάμαστα μαλλιά και την διψασμένη ψυχή) – George A. Pappas

Ήρωες (Στο κορίτσι με τα αδάμαστα μαλλιά και την διψασμένη ψυχή) – George A. Pappas

Heroes Bowie Forever

Σε έναν κόσμο χωρίς αγάπη, θα είχαμε γίνει ήρωες.

Σε ένα κόσμο σκληρό, και άδικο, και άλλοτε ανιαρό κυκλοφορούμε και γω κι συ, και άλλοι πολλοί τρελοί, ως παράλληλοι, ατέλειοι κύκλοι. 

Ίσως κάποτε κυλούσαμε λίγο πιο όμορφα, με λείες και απαλές εξωτερικές καμπύλες παρθένες από το άγγιγμα του χρόνου, και των πράξεων των άλλων. Ίσως σήμερα να νιώθουμε και γω κι εσύ, και άλλοι πολλοί τρελοί από τα πολλά άνισα μονοπάτια μας σάμπως και από κύκλους γίναμε ημιογκόδες πατάτες που ψηλοκατρακυλούμε στην βουνοπλαγιά με την ελπίδα κάποτε να βρούμε το νερό, την θάλασσα και την ακτή.

Και πατάτα να νιώθεις αγαπημένη μου να θυμάσαι πως και οι πατάτες πάλι κύκλο μπορούν να γίνουνε.

Την τελευταία φορά που σε είδα έτρεχες και δεν σε έφτανα – εγώ κλασσικά, εγωιστικά, ειρωνικά σαν τον βράχο του βορρά στυλωμένος, καρφωμένος, και υπεραμετακίνητος. Από την μία υποτυπώδες υπεράνθρωπος, φύλακας του ιδίου του εαυτού – μια ακίνητη ορμή. Από την άλλη, ένα παιδί με κάτι σκιασμένα καφέ μάτια, φρύδια σαν μυτερούς μαύρους θάμνους, και βλεφαρίδες σαν την καμήλα.

Και εσύ ήσουν, και θα είσαι πάντα, ζεστά, στην καρδιά μου το κορίτσι με τα αδάμαστα μαλλιά και την διψασμένη ψυχή. Ελεύθερη απ’ όλους, κι από τον ίδιο σου τον εαυτό. Μια ξεπεσμένη νεράιδα ενός παραμυθιού του οποίου το τέλος του γνωρίζουμε μονάχα οι δύο μας. Ένα στοιχείο της θάλασσας και της ομίχλης του πρωινού ουρανού.

Να ήξερες πόσο σε θαύμαζα καθώς έφευγες. Που σε έβλεπα να αποκολλάσαι από το γκρεμνώδες σώμα μου, αργά και σταθερά σαν από τον ύπνο στο ξύπνιο, να λιώνει το υγρό σου άγγιγμα και να εξατμίζεται, να γίνεται σύννεφο – και το σύννεφο να γίνεται χιόνι, και βροχή. Να φεύγεις και να κατρακυλάς και να απλώνεσαι σε κάθε κατεύθυνση, για όσο πάει το βλέμμα μου.

Και κάπως έτσι, μονάχα από μακριά, σαν βουνοκορφή σε νησί που ερωτεύτηκε το νερό που φεύγει προς κάθε κατεύθυνση, μονάχα έτσι μπορώ να σε δω καθαρά, να μας δω καθαρά.

Να με δω καθαρά.

Για αυτό, ότι και να έχει γίνει, όπως και να λάχανε τα πράματα – στο κορίτσι με τα αδάμαστα, ατακτοποιημένα μαλλιά και την δίψα βαθιά μέσα στην ψυχή της για έναν έρωτα που μόνο ο θάνατος θα τον νικήσει και πάλι ούτε καν αυτό…

Σε αυτό το κορίτσι λέω ότι σε έναν κόσμο χωρίς αγάπη καταφέραμε και γίναμε ήρωες.

Σιωπηλοί. Θνητοί. Καθημερινοί. Και πάνω απ όλα ανθρώπινοι ήρωες.

Κάτι παραπάνω από εμάς.

Καληνύχτα.

***

“Πού να μαζεύεις τα χίλια κομματάκια του κάθε ανθρώπου…”

“(I’ve got soul, but I’m not a soldier)”

Comments

comments

About George A. Pappas

"The world belongs to us; to us who steal kisses at bonfires, to us who stay up laughing with friends long after you have gone to sleep, to us who dance with reckless abandon..."