Home / POINT OF U / Editors' view / Μια φορά κι ένα καιρό στο στρουμφοχωριό που το έλεγαν facebook! – Χαρά Μαρκατζίνου

Μια φορά κι ένα καιρό στο στρουμφοχωριό που το έλεγαν facebook! – Χαρά Μαρκατζίνου

downtown_menlo_park_california_620x349-300x169

Μια φορά κι ένα καιρό στο στρουμφοχωριό που το έλεγαν facebook, υπήρχαν πολλά μικρά χαριτωμένα πλασματάκια. Όχι δεν ήταν μόνο μπλε με άσπρο καπελάκι. Ήταν ξανθά, μελαχρινά, κοκκινομάλικα, φαλακρά, χαμογελαστά, γκρινιάρικα, ξερόλες, σπασικλάκια, ευαίσθητα, ατίθασα, πειραχτήρια, σοβαρά, ξινά, γλυκά, με λίγα λόγια πλασματάκια όλων των ειδών και όλων των ηλικιών.

Έπαιζαν, γελούσαν, ανέβαζαν τραγούδια, φωτογραφίες, συνταγές, ιστορίες, ουυυυυ δουλειές με φούντες είχανε. Και σ’αυτό το χωριό μπορούσες να βρεις και άλλα πλασματάκια απο το σχολείο, που είχατε χαθεί με τα χρόνια και τις πολλές δουλειές – νταξ δεν ήταν σαν τον πακέτο, γιατί θα έχανε κι η Χατζηβασιλείου τη δουλειά της – να βρεις δασκάλους, συγγενείς. Άσε που πολλές φορές λειτουργούσε και ως άλλο «χρυσό κουφέτο» ή «ραντεβού στα τυφλά» – εδώ που τα λέμε όχι και τόσο τυφλά. Ήταν ένα όμορφο μέρος για να μιλάς, να γελάς, να μοιράζεσαι.

Τέτοια ωραία πράγματα, λοιπόν, σε αυτό το χωριουδάκι! Κι αφού ηταν χωριουδάκι με τα όλα του, τι άλλο θα έπρεπε να έχει; Για μαντέψτε… Ε ναι, σωστά το μαντέψατε! Είχε και εκείνα τα πλασματάκια που άλλη δουλειά δεν είχαν παρά να παρακολουθούν ολημερίς κι οληνυχτίς τι έκαναν τα άλλα πλασματάκια… να σαν τις γιαγιάδες του χωριού που στήνουν την καρέκλα τους έξω από το σπίτι, παίρνουν το βελονάκι και πατάνε ‘on’ στο απίστευτης ακριβείας ραντάρ τους και ξέρουν ποιος μπήκε, ποιος βγήκε, ποιος φώναξε,ποιος έδωσε, ποιος πήρε.

giagiades-xwrio-620x420

Αυτά, λοιπόν, τα πλασματάκια ξέρανε ανα πάσα ώρα και στιγμή πού βρέθηκες, με ποιους ήσουν, πώς ήσουν, αν η φωτογραφία που ανέβασες αναδείκνυε το ‘τούτο’ σου, αν ο καιρός στο μέρος που βρισκόσουν ήταν καλός και είχαν και άποψη για το πόσο καλά πέρασες. Στην αρχή, τα πλασματάκια αυτά, έκαναν αθώα σχόλια/ερωτήσεις του τύπου ‘πώς πέρασες’ για να εξακριβώσουν ότι είχες ποστάρει ακριβή στοιχεία και γεγονότα – γιατί είναι και επαγγελματίες– δεν ασχολούνται και με μυθοπλάστες που απλά κάνουν ποστ στην Καραιβική από την πολυθρόνα του σαλονιού τους. Το δεύτερο στάδιο, αυτό της οικειότητας περιλάμβανε πιο άμεσες ερωτήσεις όπως ‘πώς ήταν στη Χαλκίδα’ λόγου χάρη, για να καταλήξουν στο επόμενο στάδιο με τη φράση-σχόλιο ‘μα καλά πάλι έξω ήσουνα;’ ή ‘πολύ κυκλοφορείς’ και τα συναφή. Σειρά είχε το οποιοδήποτε πικρόχολο σχόλιο, γιατί τους έχεις ζαλίσει με τα ποσταρίσματα από τις εκδρομές σου ‘απορώ που βρίσκεις χρόνο για όλα αυτά’… Κι αφού, σαν άλλη ‘Λουκά’ σας ρίξουν το ανάθεμα για τη συμπεριφορά σας και τον αμάζευτο που έχετε στο σπίτι σας, θα σπεύσουν κάποια από αυτά τα πλασματάκια να δικαιολογήσουν τη συμπεριφορά τους, γιατί ‘οχι καλέ, δε σας κουτσομπόλευαν, απλώς ένα κοινωνικό σχόλιο έκαναν, εντελώς τυχαίο’.  Το διασκεδαστικόν του πράγματος είναι πως αυτά τα μικροσκοπικά, περίεργα, κουτσομπόλικα πλασματάκια είναι και εύθικτα. Κι αν δεν τους δώσεις αυτό που θέλουν ή τους ξεμπροστιάσεις για την απαράδεκτη συμπεριφορά, θα σε μπλοκάρουν, τύπου και καλά δεν ασχολούνται πχια μαζί σου. Κι εκεί ξεκαρδίζεσαι στα γέλια, γιατί αφενός τους ξεφορτώνεσαι και αφετέρου έχουν παραμυθιαστεί με την ιδέα ότι ασχολιόσουν και μαζί τους. Ωστόσο, υπάρχουν και άλλα πλασματάκια που ασχολούνται με το ίδιο σπορ,  πιο εκπαιδευμένα, που αδιαφορούν για το αν θα εκτεθούν, οπότε συνεχίζουν ακάθεκτα την ανάγωγη συμπεριφορά τους. Κι αν εσύ και η ζωή σου δεν είστε αρκετά ενδιαφέροντες, θα τραβήξουν για άλλες προσωπικότητες πιο ενδιαφέρουσες από τη δικιά σου. Τι κρίμα…

Η εύλογη απορία της συγγραφέως όπως και η δική σου, είναι γιατί αυτά τα πλασματάκια ασχολούνται με το τι κάνεις εσύ και δεν ασχολούνται με τον εαυτό τους. Απλούστατη η απάντηση: Γιατί δε μπορούν να αντέξουν την άδεια ζωή τους, γιατί έμαθαν να ασχολούνται, να κρίνουν και να κατακρίνουν τους άλλους, επειδή δεν είχαν τη δύναμη να κοιτάξουν κατάματα τον εαυτό τους και να τον αντιμετωπίσουν. Γιατί αισθάνονται μειονεκτικά που εσύ καταφέρνεις αυτό που εκείνοι δε μπαίνουν καν στον κόπο να δοκιμάσουν – κακό πράγμα το σύμπλεγμα κατωτερότητας, αλλά είναι θέμα για άλλο άρθρο. Γιατί τώρα μιλάμε για εσένα και όχι γι αυτούς. Πραγματικά δυστυχισμένα πλάσματα που προσπαθούν να αντλήσουν ενέργεια και φως μόνο και μόνο για να φωτίσουν έστω και λίγο από το πισσοσκόταδό τους…

Σε βλέπω τώρα εσένα το δύσπιστο που θα ισχυριστείς ότι προκαλείς κι εσύ με τη συμπεριφορά σου ανεβάζοντας φωτογραφίες ακόμα και την ώρα που ξυπνάς, που βουρτσίζεις τα δόντια σου, που τρως το τελευταίο κομμάτι πίτσα, που λιάζεις το κορμί στην παραλία, που εκθέτεις τα σωματικά σου προσόντα φάτσα φόρα. Το ποστάρισμα και η συχνότητά του, όπως και η ποιότητά του έχει να κάνει με εσένα τον ίδιο. Το πόσο αποφασίζεις να ‘εκθέσεις’ τον εαυτό σου είναι επιλογή σου, για την οποία, όμως, δεν έχει κανείς το δικαίωμα να σε παρακολουθεί και να ασχολείται ή να σχολιάζει. 

Όσο για σενα που κρύβεσαι πίσω από το στρουμφοσπιτάκι σου και παρακολουθείς λόγω καψούρας, ζήλειας, ανασφάλειας… πότε μπήκε, πότε βγήκε, πόσα like έκανε, σε ποιες και γιατί – ναι, ναι για σενα λέω, μην κοκκινίζεις από ντροπή, αφού σε έχει βαρέσει κατακούτελα – αποτελείς αντικείμενο προς μελέτη στα επιστημονικά εργαστήρια της NASA, αλλά θα ασχοληθούμε κάποια άλλη στιγμή.

Όπως καταλαβαίνεις αυτό το στρουφοχωριό προσφέρει πληθώρα δυνατοτήτων, επικοινωνία, ξεκατίνιασμα, διασκέδαση, κάνει την προξενήτρα – χωρίς το κανάτι της θείας από το Σικάγο – είναι χώρος προβολής και ανταλλαγής ιδεών, κι αν τα πράγματα δυσκολέψουν έχεις κουμπάκια όπως το μπλοκάρισμα, την αναφορά, το δε σ΄έχω φίλω και δε βλέπεις τον τοίχο μου. Βλέπεις ο σοφός μπαμπα-στρουμφ αυτού του χωριού σε προφυλάσσει από κακοτοπιές και σου δίνει ιδέες να διευρύνεις τη φαντασία σου.

Ουσιαστικά, δε σου λέω κάτι καινούργιο για το facebook. Το πρόσφατο μάθημα που πήρα μέσα από την παραμονή μου σ’αυτό το χωριουδάκι είναι πως υπάρχουν πλάσματα που χαίρονται ειλικρινά με αυτά που ανεβάζεις, συμμετέχουν μ΄ένα τρόπο στη χαρά σου, στη λύπη σου, στο θυμό σου, στη σκέψη σου, στό ό,τι είναι αυτό που θέλεις να επικοινωνήσεις τη στιγμή που ποστάρεις. Που θα βρεθείς μαζί τους και εκτός στρουμφοχωριού και θα μοιραστείς στιγμές μαζί τους. Που θα στείλεις μια φωτογραφία για εκείνον που είναι μακριά και θα νιώσει πως είναι κι αυτός κοντά σου. Μέσα σε αυτό το χωριό γνώρισα αξιόλογα πλάσματα, που με συγκίνησαν με το ήθος και την ποιότητά τους, με το χιούμορ τους και την αλήθεια τους. Όσο για τα  άλλα, εκείνα τα μικρά, που χώνουν τη μύτη τους εκεί που δεν χρειάζεται,  που τους αφιερώσαμε κι ολόκληρο άρθρο σήμερα, ένα έχω να τα συμβουλέψω: Get a life guys!!!

eltnutter3

Comments

comments

About Χαρά Μαρκατζίνου

Αστερόσκονη και χαμόγελο, αγάπη και φως, όνειρα και ταξίδια. Με λένε Χαρά κι αυτό τα λέει όλα...Πασπαλίζω απλόχερα χαμόγελα και χαρίζω αγκαλιές. Ερωτεύομαι με πάθος χωρίς να είναι λάθος...Η αλήθεια μου είναι η δύναμή μου κι αν κοιτάξεις στα μάτια μου θα δεις αυτό που νιώθω. Η αγάπη είναι η κινητήριος δύναμη για μένα και η συγγνώμη είναι λύτρωση. Λύτρωση όμως είναι και το γράψιμο, που υπήρξε πάντα διέξοδος και τρόπος έκφρασης στη ζωή μου. Γράφω και ταξιδεύω, ζωγραφίζω κι ονειρεύομαι...