Home / MAKE ME FEEL / Άστεγο Βλέμμα – Αδέσποτες Αγάπες – Αναστασία Κορινθίου

Άστεγο Βλέμμα – Αδέσποτες Αγάπες – Αναστασία Κορινθίου

tumblr_ohkmo11rck1ulik78o1_540

Θέλω να γράψω ένα γράμμα…Ένα γράμμα σε σένα που τα «ΧΟ – ΧΟ – ΧΟ» σου, δάκρυα έγιναν δικά μου παγωμένα.

Σε σένα που φοράς κατακόκκινα στον λευκό αποστειρωμένο κόσμο σου από συναισθήματα, όπως είναι η  θλίψη, ο φόβος και ο θυμός.

Ναι! Θα σου γράψω ένα γράμμα έτσι για την… αλητεία.

Ετσι για να έχω κάτι να κάψω κάτι μετά στο τζάκι,  που οι φλόγες του πεινάνε για λέξεις, όνειρα, ελπίδες!

Που ζεις;

Που είσαι τις υπόλοιπες 364 μέρες και νύχτες αυτού του άκοσμου κόσμου;

Κατασκευάζεις απλά παιχνίδια την ώρα που παίζονται τόσα άδικα παιχνίδια εις βάρος μας;

Διαβάζεις ΟΛΑ τα γράμματα που σου στέλνουν και αν ναι, τι γίνεται με τα παιδιά που δεν έμαθαν ούτε γράμματα, ούτε πώς να προσευχονται σε καιρούς που… προσευχή καταλήγουν μετά από βομβαρδισμούς και πολέμους ιερούς;

Που εισαι;

Κουράστηκα να σου αφήνω χρόνια τώρα γάλα και κουλουράκια, καρότα για τον τάρανδο σου και να σου κόβω το κομμάτι σου στην πίτα.

Κερδίζεις πάντα το φλουρί… χάνω πάντα εγώ, που το γάλα, ξυπνω και… είναι εκεί.

Δεν ηρθες.

Εχασα…

Χάνω κάθε μέρα σε μια πόλη που ετοιμάζει συσσίτια για τους άστεγους και μαζευει τροφή για τα αδέσποτα.

Κανείς δεν βλέπει;

Κανείς δεν καταλαβαίνει πόσο μεγαλύτερο είναι το πρόβλημα;

Μπαίνω στο τρένο και μια βαρετή μονότονη γυναικεία φωνή επαναλαμβάνει MIND THΕ GAP…

Όχι… όχι… Προσοχη στα άστεγα βλέμματα δώσε αυτές τις γιορτές.

Αυτά τα ίδια σκοτεινά, αδεια βλέμματα που δεν έχουν σπίτι τους  άλλο βλέμμα, να μπουν, να ζεσταθούν.

Που δεν έχουν χρώμα πια, λάμψη, προορισμό.

Αστεγα βλέμματα που αυτοκτονούν κάθε μέρα σε σταθμούς τρένων σαν πέφτουν… χαμηλά στα βρώμικα πατώματα ή σκύβουν ντροπιασμένα στον ελεγκτή για το 1.40 της διαδρομής, που ούτως ή  άλλως δεν οδηγεί στον μεγάλο έρωτα για να άξιζε το ρίσκο της διαδρομής.

Κουράστηκα χοντρέ λαίμαργε Άγιε της αγάπης.

Αδύνατος να ήσουν να πίστευα σε σένα δυνατά!

Τώρα… τώρα τι;

Τι θα γίνει με όλες αυτές τις αδέσποτες αγάπες που τριγυρνούν στους δρόμους , που ξαπλώνουν  έξω από πόρτες στα πατάκια που γράφουν welcome, ενώ είναι καταδικασμένες  το «ΚΑΛΩΣ ΟΡΙΣΕΣ» ποτέ κανείς να μην τους το πει;

Τι θα γίνει γαμώτο με όλες αυτές τις αγάπες του δρόμου που κουνούν την ουρά και σε γλείφουν στο χέρι να τους δώσεις ένα σπιτικό, μια γωνιά να νιώσουν ασφάλεια και όχι άλλες κλωτσιές γιατί δεν ήταν σαλονιού και ράτσας ακριβης.

Τι θα γίνει Αγιε του πολυκαταστηματος και του γνωστού Μαυρου Αναψυκτικού, που κανει μπουρμπουληθρες, με τις αδέσποτες αγάπες πες μου!

Σε προκαλώ!

Ξέρεις… Αυτές που δεν θέλουν να τσιπαριστούν και να βαλουν λουρι… αυτές που κρυώνουν αυτά τα Χριστούγεννα πάλι μόνες, παλι πεινασμενες από τα λίγα αποφάγια που τους πεταξε το δισεκτο  αναγάπητο 2016!

Ναι…

Θα σου γράψω ένα γράμμα.

Ναι…

Μετά θα το κάψω στο τζακι.

Ναι…

Μετά θα βάλω το κόκκινο παλτό μου και θα βγω στους δρόμους αυτής της πόλης  να μοιράσω το δικό μου συσσίτιο.

Βλέμματα ζεστά και χαμόγελα αγάπης.

Ξέρεις… σε όλα αυτά τα άστεγα βλέμματα και τις αδέσποτες αγάπες που αυτή την Πρωτοχρονια, σαν και μένα… έτσι για την αλητεία, την βασιλοπιτα θα την μοιράσουμε στα δυο.

Ένα κομμάτι για όλους όσους αγαπήσαμε.

Ένα κομμάτι για όλους όσους μας αγάπησαν…

Τι όμορφα που καίγεται το χαρτί τελικά!

Σαν αυτές τις αγάπες που δεν τους έλαχε φλουρί.

Μόνο ψίχουλα.

Comments

comments

About Αναστασία Κορινθίου

Γεννήθηκα στην Αθήνα όπου επέστρεψα πάλι μετά από 26 θαλασσινά χρόνια στην Ρόδο της καρδιάς μου! Βλέπεις στον… τόπο του εγκλήματος δεν επιστρέφουν μόνο οι δολοφόνοι αλλά και οι... ποιητές για να καταγράψουν ερωτικά εγκλήματα στα οποία όλοι είμαστε συνεργοί! Με λένε νεράιδα, εγώ νιώθω χαμίνι! Αγαπώ να… αγαπώ και ιδιαίτερα αυτούς που δεν ξέρουν πώς να αγαπιούνται! Αδύνατο σημείο μου που με κάνει δυνατή τα τρία υπέροχα παιδιά μου! Με βρίσκετε στα πιο ασυμβίβαστα στέκια, σε συννεφάκια από «πειραγμένο υλικό» και φυσικά στα βιβλία μου!