Home / POINT OF U / Editors' view / Ο Έρωτας περνάει από το δάχτυλο – N for Notorious

Ο Έρωτας περνάει από το δάχτυλο – N for Notorious

keys

Μην πάει ο νους σου στο πονηρό. Εντάξει, ας πάει. Ειλικρινά, όμως, δεν είναι αυτό που νομίζεις..

Παλιότερα, λέγαμε πως ο έρωτας περνάει από το στομάχι. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να περάσω πολλές ώρες μπροστά από βιβλία μαγειρικής, videos με συνταγές, αποτυχημένες εκτελέσεις και νεροχύτες με καμένες κατσαρόλες. Βέβαια, από την άλλη, μου έμεινε η ικανότητα να μαγειρεύω και να γλυτώνω τα delivery.

Μαθαίνοντας, λοιπόν, να μαγειρεύω (σε σημείο που να δημιουργώ δικές μου παραλλαγές), είχα εξασφαλίσει την επιτυχία, όταν η εκάστοτε γνωριμία θα έφτανε σε σημείο να της δείξω τη συλλογή με τις πεταλούδες. Πριν από αυτό, όμως, είχε χυθεί αίμα και ιδρώτας. Ανεξάρτητα αν η πρώτη επαφή γινόταν μέσω παρέας, στη δουλειά ή κάπου έξω, η μάχη των εντυπώσεων ξεκινούσε. Δειλά, ίσως, μέσω μερικών μηνυμάτων στην αρχή κι έπειτα δια ζώσης. Εκεί κρίνονταν όλα. Στο από κοντά.

Όλο και περισσότερο, πια, το δια ζώσης αντικαθίσταται από την ασφάλεια της απόστασης. Κάποιοι το αποδίδουν στους γρήγορους ρυθμούς, άλλοι στο μπέρδεμα που επικρατεί ανάμεσα στα δύο φύλα, ενώ  υπάρχει και κόσμος που θα σου πει πως είναι προτιμότερη η ανωνυμία πίσω από μια οθόνη, παρά το χάσιμο χρόνου ενός ατελέσφορου ραντεβού. Άσε που το πληκτρολόγιο δε χρειάζεται βάψιμο, χτένισμα, ντύσιμο και, το κυριότερο, ατάκα. Έχεις την πολυτέλεια του χρόνου ν’ απαντήσεις ό,τι γουστάρεις, να φτιάχνεις την εικόνα σου και το είδωλό σου και να επιλέξεις αν θέλεις να συνεχίσεις ή όχι την επαφή.

Αυτή, ακριβώς, τη συζήτηση είχα με μια παρέα πριν μερικές εβδομάδες. Μου τόνιζαν, μάλιστα, το βαθμό ευκολίας του φλερτ από τον καναπέ. Το πόσο, δηλαδή, μπορείς να παίξεις και να δημιουργήσεις έναν εαυτό τόσο επιθυμητό, ικανό να προκαλέσει ερωτισμό κι επιθυμία, παρακάμπτοντας τους συμβατικούς κανόνες του φλερτ, με προεξάρχοντα αυτόν της εκ του σύνεγγυς επαφής.

Η αλήθεια είναι πως προβληματίστηκα και αποφάσισα να κάνω ένα πείραμα. Έφτιαξα στο μυαλό μου ένα χαρακτήρα και αποφάσισα να τον πλασάρω. Για την ιστορία του πειράματος, ήμουν ο Πέτρος, ζούσα μόνος μου, δούλευα σε ναυτιλιακή εταιρεία και μόλις είχα περάσει τα 35. Με άλλα λόγια, είχα, στα χέρια μου και στο πληκτρολόγιό μου, το τέλειο πακέτο.

Επισκέφθηκα ένα site ποικίλης ύλης, το οποίο διαθέτει μια έξυπνη μηχανή αναζήτησης, στην οποία γυναίκες και άντρες καταγράφουν τα στοιχεία κάποιου/ας που είδαν, τυχαία, κάπου και τον ψάχνουν. Κάνοντας ένα σύντομο φιλτράρισμα και αφού ξεπέρασα την αρχική διαπίστωση πως υπάρχει μεγάλη μοναξιά εκεί έξω, κατέληξα στο δείγμα.

Δέκα αναζητήσεις. Δέκα γυναίκες. Κοινά σημεία η πόλη (Αθήνα) και το θέμα: επικοινωνία με το άλλο φύλο.

Ετοίμασα δέκα μηνύματα, σε μεγάλο ποσοστό ίδιου ύφους και τα έστειλα.

Ποσοστό ανταπόκρισης: 100 %.

Μετά από μερικά αναγνωριστικά emails, τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των δέκα αναζητήσεων αφορούσαν:

  • Ηλικίες από 27 – 42 ετών.
  • Single σε ποσοστό 80%
  • Εργαζόμενες σε ποσοστό 100%

Το πείραμα είχε οριστεί να διαρκέσει τρεις εβδομάδες και οι κανόνες ήταν απλοί:

  • Δεν ανταλλάσσονται προσωπικά στοιχεία (τηλέφωνο, facebook κλπ).
  • Η επικοινωνία γίνεται, αποκλειστικά, μέσω emails
  • Πόσο γρήγορα θα επιτυγχανόταν ο στόχος μιας συνάντησης από κοντά;

Μετά την πρώτη εβδομάδα ανταλλαγής emails, είχα μάθει λεπτομέρειες για τη ζωή των συνομιλητριών μου που, δια ζώσης, θα χρειαζόμουν, τουλάχιστον, τρία ραντεβού. Όταν, μάλιστα, έθεσα το ερώτημα για την ευκολία με την οποία προχωρούσαν σε προσωπικές αποκαλύψεις, η απάντηση που δέχτηκα από την πλειονότητα εξ αυτών ήταν πως ο υπολογιστής δημιουργεί μια οικειότητα, χωρίς το συναίσθημα της αμηχανίας που έχει το τετ α τετ.

Συμπέρασμα πρώτο: η ασφάλεια του υπολογιστή και της ανωνυμίας πίσω από ένα email δίνει τη δυνατότητα σε κάποιον να προχωρήσει σε αποκαλύψεις για το άτομό του ή, ακόμα και, να δημιουργήσει ένα μυθοπλαστικό προσωπείο, ώστε να υποδυθεί κάποιον που θα ήθελε να είναι στην πραγματικότητα. Άλλωστε κι εγώ το ίδιο έκανα..

Κατά τη διάρκεια της δεύτερης εβδομάδας emails, γνωρίζαμε, πλέον, ο ένας για τον άλλον, τις μουσικές προτιμήσεις, λεπτομέρειες από την καθημερινότητα και σε λίγες περιπτώσεις, η συζήτηση είχε επεκταθεί σε τρέχοντα συμβάντα, όπως η εκλογή του Donald Trump και η επίσκεψη Obama. Α! Και την επίκληση της Δημουλίδου στο Θεό να μην της δίνει άλλη έμπνευση…

Οφείλω να ομολογήσω πως, σχεδόν όλες, οι περιπτώσεις των γυναικών που είχα, σε καθημερινή βάση, στο γραμματοκιβώτιο του νεόκοπου email μου, φαινόντουσαν φυσιολογικές. Παραπάνω, μάλιστα, φυσιολογικές από το μέσο όρο που συναντάω εκεί έξω. Αν, μάλιστα, υποθέσουμε πως όσα μου έγραφαν ήταν αλήθεια και όχι προϊόν φαντασίας, μου είχε δημιουργηθεί, έντονα, η απορία για το τι πήγαινε στραβά στη ζωή τους και τί τους οδήγησε να δημοσιεύσουν μια γενική αναζήτηση. Στην πορεία της συζήτησης, αντιλήφθηκα πως οι περισσότερες προέρχονταν από μια σχέση που κράτησε πολύ, δεν πήγε καλά και είχαν κουραστεί από τις ανούσιες συναναστροφές όταν βρίσκονταν έξω. Στις δύο περιπτώσεις που το marital status εμπεριείχε δαχτυλίδι, τα πράγματα ήταν πιο ξεκάθαρα: βαρεμάρα, ρουτίνα, αδιαφορία. Το τρίπτυχο της επιτυχίας…

Και οι δύο είχαν άντρες με σημαντική διαφορά ηλικίας (άνω της δεκαετίας) και βρίσκονταν στο σημείο καμπής όπου εκείνες είχαν όρεξη για «ζωή» κι εκείνοι είχαν όρεξη για ύπνο. Στη μία, μάλιστα, περίπτωση, όπου υπήρχαν και παιδιά, όλα τα προηγούμενα μαζί με το πιεσμένο πρόγραμμα (ελέω τέκνων) καθιστούσε, αδήριτη, την ανάγκη για κάτι εύκολο και γρήγορο, αλλά με ασφάλεια κι εχεμύθεια. Ασφάλεια κι εχεμύθεια. Από τον υπολογιστή. Μ΄ έναν άγνωστο. Αλήθεια τώρα;;;

Συμπέρασμα δεύτερο: μία από τις κυρίαρχες τάσεις της εποχής, που αφορά τη σεξουαλική ικανοποίηση εντός σπιτιού (τάση που κατέστη πιο προσιτή λόγω, κυρίως, της τεχνολογίας) και μία διαχρονική φαντασίωση των περισσοτέρων, αν όχι όλων, γυναικών (σεξουαλική συνεύρεση μ’ έναν άγνωστο, έστω και διαδικτυακά, για αρχή), φαίνεται να συνδυάζονται στις συγκεκριμένες, δύο, περιπτώσεις.

Μπαίνοντας στην τρίτη και τελευταία εβδομάδα του πειράματος, τα emails είχαν πάρει μια πολύ συγκεκριμένη τροπή. Το ποσοστό ανταπόκρισης είχε περιοριστεί στο 60% (δεν έμαθα, ποτέ, το λόγο που οι τέσσερις γυναίκες σταμάτησαν, ξαφνικά, να δίνουν σημείο ζωής) και η οικειότητα που είχε, αμφότερα, αναπτυχθεί ήταν εξαιρετική. Στο κομμάτι του δείγματος που αφορούσε τις, κατά δήλωσή τους, single ladies, οι συνομιλίες εστιάζονταν στο ότι πρέπει να τα πούμε από κοντά κάποια στιγμή, ενώ με το κομμάτι του δείγματος που αφορούσε τις παντρεμένες με ψυχή, η προσπάθεια εστιάστηκε στο να βρούμε κοινό τόπο στα προγράμματά μας (σας θυμίζω, δουλεύω σε ναυτιλιακή εταιρεία, οπότε τα συχνά και απροειδοποίητα ταξίδια είναι μέσα στο πρόγραμμα…).

Προς τα τέλη της τρίτης εβδομάδας, αποκάλυψα στις αξιαγάπητες συνομιλήτριές μου πως δεν είμαι αυτός που τους είχα περιγράψει και πως όλη η επικοινωνία ήταν μέρος μιας ιδιότυπης έρευνας. Οι τέσσερις εξ αυτών (ποσοστό άνω του 65%) μου απάντησαν μ΄ ένα ξεχεστήριο email, άλλο πιο light και άλλα πιο heavy. Η μία εξ αυτών το θεώρησε ok και μου ζήτησε να της αποκαλύψω τα πραγματικά μου στοιχεία. Αρνήθηκα ευγενικά και της απάντησα πως θα της στείλω ένα link, μόλις δημοσιευτεί το άρθρο.

Η μία που δεν αναφέρω (πρόλαβε, έτυχε, who knows..) ανακάλυψε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά και με ξέχεσε, πριν προλάβει να κλείσει ο κύκλος των τριών εβδομάδων

Αφού, λοιπόν, τέλειωσε το ιδιότυπο αυτό πείραμα, κάθισα, ομολογώ αναπαυτικά, στον καναπέ του σπιτιού, προσπαθώντας να μαζέψω τα δικά μου συμπεράσματα από τη συγκεκριμένη εμπειρία. Δεν θα το παίξω πρωτάρης, ειδικά όταν στα χρόνια της εφηβείας, το mirc και το msn ήταν στο ζενίθ, ενώ τα internet cafe είχαν γίνει το δεύτερο μας σπίτι, μετά το υπόγειο με τα ηλεκτρονικά στην Ακαδημίας.  Επίσης, δεν μπορώ να προσποιηθώ πως δεν ήξερα τι παίζει, καθώς, μην κρυβόμαστε, το messenger δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας παρόμοιος τρόπος επικοινωνίας, με τη διαφορά πως έχεις και μια οπτική αντίληψη του συνομιλητή σου. Συνήθως, έχεις και πολλά περισσότερα, καθώς οι επαφές σου στο facebook προέρχονται από κοινές παρέες κλπ, αλλά όχι πάντα.

Αν κάτι μπορώ να καταγράψω από τα, κατά μέσο όρο, εκατό και πλέον emails που αντάλλαξα με κάθε μία από τις πρωταγωνίστριες του πειράματος, αυτό είναι η εξαιρετική διάθεση για επικοινωνία που υπάρχει και το, εξίσου εξαιρετικό, έλλειμμα εξωτερίκευσης που μας διακατέχει. Με άλλα λόγια, στιγμές γέλιου, προβληματισμού, συζήτησης και εξομολόγησης που θα μπορούσαμε να ζήσουμε εκεί έξω, σε κάποιο νυχτερινό στέκι μ’ ένα ποτήρι κρασί, σε κάποιο παγκάκι παρέα μ’ ένα τσιγάρο ή σε κάποια πλατεία συντροφιά με μερικές σοκολάτες, δύο μπύρες και αρκετά στριφτά, επιλέγουμε να τα βιώσουμε πατώντας με μανία πλήκτρα και περιμένοντας την ειδοποίηση πως έχουμε καινούριο email.

Ό,τι, δηλαδή, συμβαίνει και με όλες τις υπόλοιπες συμπεριφορές μας. Σχολιάζουμε μανιωδώς τα τεκταινόμενα, διαπληκτιζόμαστε με όποιον έχει αντίθετη άποψη από εμάς, την ίδια ώρα που η συμπάθειά μας εξαντλείται σε μερικά (πολλά ή λίγα) likes (να’ ναι καλά ο Ζούκεμπεργκ που πρόσθεσε την καρδιά και τις φάτσες) και η οργή μας σε τρεις λέξεις: block, report, delete.

Μάθαμε να ενημερωνόμαστε από τον καναπέ, αποδεχθήκαμε να συζητάμε από τον καναπέ, γιατί να μας φαίνεται παράξενο να ερωτευόμαστε από εκεί; Μήπως θα μεγαλώσει η γούβα που έχει κάνει η μεριά μας; Σιγά, γυρνάμε ανάποδα το μαξιλάρι…

Το μοναδικό συμπέρασμα που επιβεβαίωσα, τελικά, είναι πως όλα έχουν γίνει εύκολα και προσιτά. Από τη μία, υπάρχει το αιώνιο παράπονο για το πού έχουν πάει οι άντρες και οι γυναίκες (ανάλογα από ποια μεριά βρίσκεσαι). Συνδυαστικά, για τα πιο intellectual άτομα, η ανάλυση εμβαθύνει: οι άντρες έπαψαν να είναι κυνηγοί, οι γυναίκες έπαψαν να είναι θηράματα. Κάπου εκεί μπαίνει και μία εσάνς φεμινισμού, έρχεται και το παραμύθι με τον πρίγκιπα και το λευκό άλογο και δένει η μπεσαμέλ. Από την άλλη, υπάρχει διάχυτη μια ετοιμότητα να παραδοθούμε στο ιδανικό ή, μάλλον, στο εξιδανικευμένο, αρκεί να μας το σερβίρουν με το κατάλληλο τρόπο. Όπως γίνεται, δλδ, σε κάτι πρωτοκλασάτες ψαροταβέρνες που διαφημίζουν τα φρέσκα ψάρια τους, σερβιρισμένα με μια παχιά στρώση σάλτσας για να κρύψει τη δυσωδία του μπαγιάτικου.

Γίναμε εύκολοι στο ψέμα. Γοητευόμαστε από το περιτύλιγμα, ειδικά αν αποπνέει και λίγο μυστήριο, συνδυασμένο με μια έννοια κουλτούρας. Μάθαμε ν’ αναζητάμε την ευτυχία σε λίγες γραμμές ενός πλαισίου κειμένου, να βάζουμε ταβάνι στις απαιτήσεις μας και πάτωμα στις υποχρεώσεις μας. Κακά τα ψέμματα, σε όλους αρέσει το μέγιστο κέρδος με τον ελάχιστο κόπο. Ακόμα κι αν πρόκειται για την προσωπική του ευτυχία. Ακόμα κι αν πρόκειται για την ίδια του τη ζωή. Τη μία, τη σύντομη, τη μοναδική…

Υ.Γ.: Φίλοι άντρες αναγνώστες, την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, ένα παρόμοιο πείραμα βρίσκεται σε εξέλιξη. Γυναίκα, μόνη ή παντρεμένη (ανάλογα την περίσταση), ανταποκρίνεται σε μηνύματα αναζήτησης αντρών. Γατάκια… Τα λέμε σε τρεις εβδομάδες!!!

(αφιερωμένο στη Ν.Π.)

Comments

comments

About N for Notorious

Κάτι σαν την ελιά, εκείνη που έχεις στο σώμα σου και θες, από τη μία, να την αφαιρέσεις γιατί σ’ ενοχλεί και, από την άλλη, να την αφήσεις γιατί σου προσδίδει μια ψευδαίσθηση γοητείας και μοναδικότητας. That’s me. Με μικρά, ότι να ‘ναι, χτυπηματάκια, όποτε κάτι με διαολίζει τόσο για να ασχοληθώ μαζί του, θα μπαίνω σφήνα για να παρενοχλώ τη βολεμένη όραση του αναγνώστη. Και σ’ όποιον αρέσουμε. Για τους άλλους, δεν θα μπορέσουμε…