Home / MAKE ME FEEL / Όσοι δεν πέτυχε να μας αγαπήσουν γιατί έτυχε να μην είχαν τις προϋποθέσεις, να τύχουν… της τύχης μας – Αναστασία Κορινθίου

Όσοι δεν πέτυχε να μας αγαπήσουν γιατί έτυχε να μην είχαν τις προϋποθέσεις, να τύχουν… της τύχης μας – Αναστασία Κορινθίου

tumblr_lunzifr1hv1qe9qato1_1280

Και ναι λοιπόν τα πρώτα κρύα σε βρίσκουν να σου θυμίζεις μόνη σου, να βάλεις ζακετούλα.

Τα πρώτα κίτρινα φύλλα, που στροβιλίζουν δεν παίρνουν μέρος στο ερωτικό στροβίλισμα μιας χορογραφίας στην μέση της πόλης.

Ο καναπές φιλοξενεί εσένα και τους λεκέδες που άφησε πίσω του από πίτσα, ένα βράδυ που είχε ματς.

Δεν πέτυχε…

Έτυχε να ανταμώσετε για λίγο απλά, για αυτό πάψε να νιώθεις λίγη.

Λίγη;

Ξέρεις το… λίγο είναι πολύ σχετικό. Είναι ανάλογο του τι μπορεί να χωρέσει κάποιος στην καρδιά του και στην λογική του.

Οι «δεξαμενές» των ανθρώπων διαφέρουν.

Λίγη;

Εσύ;

Σήκωσε το κεφάλι και θυμήσου απλά ποια είσαι, ποιοι είναι οι λόγοι που σου αξίζει να βρεις αυτόν τον ένα που θα σε χωρέσει άνετα μέσα του χωρίς εκπτώσεις-πτώσεις στο κενό του τίποτα.

Δεν μπορούν όλοι οι άντρες να μείνουν ασυμβίβαστα ασυμβίβαστοι με μια γυναίκα αερικό δίπλα τους.

Δεν είναι πολλά τα αρσενικά που θα «αντέξουν» τον απόλυτο τρόπο που «δίνεται» μια τέτοια γυναίκα, χωρίς να δένει με βαρίδια-μάγια-λόγια- μουρμούρα-βέρες  και απαιτήσεις .

Είσαι μια γυναίκα αερικό.

Μια γυναίκα που δεν σέρνει νυσταγμένα μετρημένα βήματα από το κρεβάτι στο ψυγείο με καπιτονέ παντοφλάκια, αλλά μια γυναίκα που ξυπόλητα χορεύει στα μωσαϊκά πλακάκια ένα ερωτικό κάλεσμα!

Μια γυναίκα που δεν θα ζητήσει ακριβά δείπνα με σαμπάνια και φουά γκρα με επίσημο ένδυμα σε κυριλάτα στέκια, μα μια γυναίκα που θα λύσει την γραβάτα του, θα αφήσει ένα κατακόκκινο αποτύπωμα από κραγιόν στον λευκό πουκάμισο και με μια μπύρα και τις γόβες στο χέρι θα γευτεί τον έρωτα σαν δείπνο μυστικό και άγιο, να καταγραφεί σαν 13ο απόκρυφο ευαγγέλιο από χέρια γυναίκας γραμμένο!

Δεν ξέρεις πώς να βγάζεις βόλτα μαζί με τον σκύλο και τους καταλαγιασμένους πόθους του… δεν θες να ξέρεις.

Λουράκι δεν βάζεις εσύ σε πεθυμιές μέσα από κρεβατομουρμούρες για απλήρωτους λογαριασμούς και γκρίνια για την κοινόχρηστη θέρμανση.

Εσύ αφήνεις απλήρωτη την ΔΕΗ για να ανάψετε μια φωτιά στην Αράχωβα με τον έρωτά σας και τα τελευταία ευρώ του μισθού που κόπηκε πάλι αλλά και;

Και τι με αυτό;

Το διαμέρισμα το ζεσταίνεις με τα ρεσώ που του ανάβεις σαν γυρνά κουρασμένος, με το γέλιο σου, με τα παράφωνα τραγούδια σου, με τα Post it που τον περιμένουν κάθε πρωί με ένα ΣΕ ΑΓΑΠΩ γιατί… έτσι!

Είσαι μια γυναίκα αερικό που ποτέ δεν θα του στείλεις sms ή μήνυμα στο messenger με λίστες από το super market και προσφορές.

Λίστες με επιθυμίες θα του στείλεις, με ερωτικές φαντασιώσεις και η μόνη προσφορά που θα σου κινήσει την περιέργεια είναι αυτή για εκείνο το εισιτήριο 1 συν 1 για τον Ρωμαίο και Ιουλιέτα, που με ένα τζιν παντελόνι και ένα μπουκάλι κονιάκ αυτοκτόνησαν τάχα μου για τους πολλούς. Για τον ζητιάνο τροβαδούρο… απλά το έσκασαν με ώτο στοπ.

Έφυγαν…

Έφυγε…

Δεν πέτυχε.

Δεν έτυχε.

Μα δεν φταις εσυ.

Είσαι απλά λίγο διαφορετική σε ένα κόσμο μαθημένο στις γυναικούλες, που θέλουν στεφάνι, ενώ εσύ το μόνο στεφάνι που του ζήτησες ήταν ένα Μαγιάτικο να κάψετε του Αη Γιάννη και να κάνετε γιορτή.

Οι «άλλες», αυτές οι «ίδιες» άλλες που διαλέγουν συνήθως έχουν πάντα την ίδια στριγκιά φωνή, το ίδιο ξινό υποτιμητικό βλέμμα .

Φορούν πάντα τα ίδια ρούχα, τις ίδιες γόβες και έχουν παρόμοιο χτένισμα.

Οι φωτεινές χρυσές ανταύγειες στα μαλλιά τους εντυπωσιακές… οι ανταύγειες στο βλέμμα τους σβησμένες.

Ξέρουν πώς να τον χαλιναγωγούν, να τον ελέγχουν, να τον «κρατάνε», γιατί ξέρουν πώς να του απαιτούν να μένει με νιαουρίσματα και τις τάχα ναζιάρικες λιποθυμικές τους τάσεις.

Εσύ δεν ξέρεις.

Εσύ πάντα του έλεγες πως τον θες Λεύτερο να αποφασίζει μόνος του τι θα κάνει και αν θα μείνει, πως αγάπη είναι να βλέπεις τον άλλον όχι σαν προορισμό σου και άγκυρα μα σαν ταξιδιάρικο λιμάνι σου και περιπέτεια.

Εσύ δεν νιαουρίζεις μα γρατζουνάς και την πλάτη του την ώρα του ερωτικού σου παροξυσμού μα και την καρδιά του, χαρίζοντας του το αναφαίρετο δικαίωμα να είναι ο εαυτός του.

Δεν τον «ανάβεις» με ακριβά εσώρουχα που μυρίζουν μαλακτικό της προσφοράς μα με μια αυθάδικη γύμνια και μια σταγόνα άρωμα!

Δεν ζήτησες το… επίθετο του, σου αρέσει το δικό σου !

Δεν θες να γνωρίσεις την μάνα του και να την λες μαμά… Έχεις δικιά σου!

Δεν τον βλέπεις καλά και σώνει σαν πατέρα παιδιών, που με αυτά θα τον κοντρολάρεις λίγο πριν τελικά χωρίσετε και ορίσετε διατροφή και Σαββατοκύριακα.

Όχι…

Εσύ τον βλέπεις σαν συμπαντικό ταξίδι!

Τον αναγνωρίζεις από την ψυχή και όχι από το φθαρτό σώμα…

Τους 7 χτύπους της ψυχής που συνεχίζει τα ταξίδια της ακούς και όχι τους 90 παλμούς της καρδιάς που σταματά  με έναν θάνατο σικέ.

Δεν πέτυχε.

Έτυχε… 

Είσαι γυναίκα αερικό από αυτές που ξέρουν να γράφουν στίχους και τραγούδια για πάρτη του γεμάτα λυρισμό και καύλα -καύλα την λένε και όχι «ερωτική»επιθυμία- γιατί οι λέξεις δεν τις ντροπιάζουν. Οι άνθρωποι ναι!

Έλα χαμογέλα…

Κάποια ζευγάρια τάχα μου ευτυχισμένα, απόψε θα κοιμηθούν μαζί σε πουπουλένια παπλώματα που αγόρασαν με την κοινή πλαστική τους κάρτα, χώρια, βλέποντας, παράνομα όνειρα.

Θα ξυπνήσουν και θα βάλουν σε τάπερ πλαστικό το φαγητό για την δουλειά, με ένα πλαστικό χαμόγελο και θα φιληθούν όπως έβαζες τον Κεν σου να φιλήσει την Barbie μικρή… στις πρώτες σεξουαλικές σου αναζητήσεις με την κούκλα σύμβολο.

Εσύ γυναίκα αερικό, μόνη σου, ανύπαντρη ακόμα ή με το σιέλ χαρτί του διαζευκτηρίου στην τσάντα, ασυμβίβαστη, με το ξανθό σου τσουλούφι να πέφτει άταχτα στα μάτια, θα κοιτάς στο τρένο τον κόσμο γύρω σου και θα χαμογελάς…

Ο καφές σου παγωμένος… τοστ δεν έφτιαξες πάλι… χθες ξενύχτησες βλέποντας γυμνή την βροχή έξω από το παράθυρο!

Δεν πέτυχε.

Δεν έτυχε….

Αλλά δεν σε νοιάζει.

Σε αγαπάς όπως είσαι, γιατί έμεινες εσύ χωρίς να θες να αλλάξεις και εκείνον.

Ξέρεις κάτι;

Τελικά μπορεί και να πέτυχε… γιατί εσένα πάντα θα σε νοσταλγεί στα μεθύσια του!

About The Author

Αναστασία Κορινθίου

Την αποκαλούν ‘νεράιδα’ με αφορμή κάτι που έκανε. Η ίδια αποφεύγει να μιλά γι’ αυτό και θεωρεί τον εαυτό της ‘πειραγμένο υλικό’. Γράφει πολύ, γελάει περισσότερο και κάνει τον κόσμο ένα καλύτερο μέρος για όσους τη γνωρίζουν. Μια γνωριμία μαζί της το αποδεικνύει. Άλλωστε, όταν τη διαβάζεις, καταλαβαίνεις πως όλα τα παραπάνω είναι αλήθεια.

Comments

comments

About Αναστασία Κορινθίου

Γεννήθηκα στην Αθήνα όπου επέστρεψα πάλι μετά από 26 θαλασσινά χρόνια στην Ρόδο της καρδιάς μου! Βλέπεις στον… τόπο του εγκλήματος δεν επιστρέφουν μόνο οι δολοφόνοι αλλά και οι... ποιητές για να καταγράψουν ερωτικά εγκλήματα στα οποία όλοι είμαστε συνεργοί! Με λένε νεράιδα, εγώ νιώθω χαμίνι! Αγαπώ να… αγαπώ και ιδιαίτερα αυτούς που δεν ξέρουν πώς να αγαπιούνται! Αδύνατο σημείο μου που με κάνει δυνατή τα τρία υπέροχα παιδιά μου! Με βρίσκετε στα πιο ασυμβίβαστα στέκια, σε συννεφάκια από «πειραγμένο υλικό» και φυσικά στα βιβλία μου!