Home / MAKE ME FEEL / Πανορμίτης Στρατηγός – Αναστασία Κορινθίου

Πανορμίτης Στρατηγός – Αναστασία Κορινθίου

hqdefault

Σήμερα γιορτάζει η Χάρη του!

Ο Αρχιστράτηγος ο θαλασσινός!

Ο περαματάρης των προσευχών που σαν μικρό παιδί, ό, τι του τάξεις το θέλει πεισμωμένα!

Γιατί ό,τι του τάξεις, αν είναι τάμα αγάπης θα στο δώσει!

Ο Πανορμίτης της Σύμης!

Δεν ξέρω γιατί τον αγαπώ, γιατί τον «ξεχωρίζω», γιατί πάντα τον κουβαλώ μέσα μου!

Ισως για το θυμωμένο παραπονιάρικο βλέμμα του, ίσως γιατί δεν πετά σαν άγγελος – αρχάγγελος μα κολυμπά δίπλα σε σφουγγαράδες και ναυτικούς με αλμυρό δέρμα και όνειρα!

Ισως και να τον αγαπώ για την Αιγαιοπελαγίτικη «τρέλα του» που δεν ζητά ακριβά τάματα, χρυσά και ασήμια μα μια σκούπα ταπεινή!

Με μια σκούπα πας στην Σύμη στα χέρια, αποφασισμένος να σκουπίσεις ό, τι βαραίνει την ψυχή σου, ό, τι σε σκόνισε στην πτώση σου από τον όποιο παράδεισο ξόδεψες και σε ξόδεψε!

Ο Αρχιστράτηγος Μιχαήλ!

Το Πανορμιτάκι μας…

Έτσι σαν φίλο μας τον λογιάζουμε όσοι αξιωθήκαμε να τον γνωρίσουμε, να τα πούμε και να πιούμε ούζο στην αυλή του ή καφέ με λουκούμι!

Ο Πανορμίτης που ακόμη κι αν δεν μπορείς να πας στο νησί του, θα βρει τρόπο να πάρει την προσευχή σου!

Πόσοι και πόσοι αυτοί που μέσα σε ένα μπουκαλάκι γυάλινο έκλεισαν τα λόγια της προσευχής, της συγγνώμης, του θυμού και της απόγνωσης!

Όλα τα μπουκαλάκια φτάνουν στο νησί να ξερεις… Όλα!

Ναυαγοί-προσευχές!

Εκπέμπουν sos oι ψυχές που ναυάγησαν σε μια αρρώστια, σε ένα χωρισμό, σε μια απώλεια !

Αν πας ποτέ στο μοναστήρι του θα δεις στο μουσείο του, χιλιάδες τέτοια μπουκαλάκια γυάλινα που έφτασαν από τα πέρατα του κόσμου… εκεί!

Μουσείο προσευχών!

Τι μαγικός τόπος… Σαν παραμύθι βιβλικό δίχως εκδίκηση και θυμό και καταιγίδες!

Στην Σύμη!

Εκεί που τα θαύματα φανερώνονται κάθε μέρα!

Θυμώνουν τα θαύματα αν δεν πιστεύεις σε αυτά και σε έναν… άπιστο κόσμο μας τιμωρούν με τα καπρίτσια τους και… παίζουν μαζί μας κρυφτό. Αφανέρωτα να μείνουν, φτου ξελευθερία ΠΟΤΕ να μην πούμε!

Θυμάμαι…

Έξη χρόνια πριν ήμουν κι εγώ εκεί…

ΣΕ ένα καΐκι από αυτά που ανήμερα της γιορτής του, πηγαινοερχονται κουβαλώντας κατά χιλιάδες τους άπιστους – πιστούς και τα Αχ των προσευχών – ευχών τους.

Λίγο λαδάκι από το καντήλι του, μια πλαστικοποιημένη εικόνα του, η μυρωδιά από τα θυμιατά, η γεύση από το άγιασμα και τα αλμυρά δάκρυα είναι ό,τι παίρνεις συνήθως μαζί σου!

Στην επιστροφή της ελπίδας…

Εκείνη την μέρα όμως κάποιος πήρε και κάτι… άλλο.

Ο Χρυσός γυαλίζει πολύ… σε κανει να ξεχνάς την θαμπή, ταπεινή ανάγκη που σε έφερε εκεί….

Τα πορτοφόλια στην αριστερή τσέπη μπαίνουν και πλακώνουν την καρδιά!

Ο Αρχιστράτηγος θυμώνει… θυμώνει πολύ με τα λαμπερά όνειρα και τις μεγάλες ψηλές λαμπαδες. Κερακια θέλει μικρά, ταπεινά που να μυρίζουν μέλι αγινωτο!

Το καΐκι δεν έπαιρνε μπρος με τίποτα και όχι για το τίποτα…

Οι μηχανές νέκρωσαν…

Ένα κυμα χτύπησε το σκαρι και ο κόσμος έγινε ένα κύμα και αυτός αγωνίας…

Τι εγινε;

Τι μπορεί να είχε συμβεί;

Ο καπετάνιος με βραχνή φωνή έβγαλε ανακοίνωση από το μεγάφωνο.

«Να κατεβείτε όλοι παλι στο νησί. Να περάσετε όλοι μπροστά από την εικόνα του και ΟΠΟΙΟΣ πήρε κάτι που του ανήκει να το αφήσει στη θεση του για να μας αφήσει να φύγουμε.»

Μου φάνηκε τόσο άπιστα αστείο τότε αυτό…

600 – 700 ανθρωποι να κατεβαίνουν  ο ένας πίσω από τον άλλον να αφήσει Ο ΕΝΑΣ αυτό που έκλεψε. Αυτό που έλλειψε.

Δεν ξέρω τι έγινε…

Ξερω μόνο πως σαν γυρίσαμε στο καΐκι, οι μηχανές πήραν μπρος.

Ισως ο ΕΝΑΣ να άφησε το χρυσό και ΟΛΟΙ να αφήσαμε ένα κομμάτι του άπιστου εγωισμού μας!

Δεν ξέρω…

Ξέρω πως ενοχές υπήρχαν στα βλέμματα όλων μας γιατί ο κλέφτης του χρυσου τάματος, ένας ήταν μα ολοι μας ήμασταν συνεργοί στο έγκλημα του ΝΑ ΜΗΝ  ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΠΙΑ ΣΕ ΑΓΙΟ ΘΥΜΟ! ΣΕ ΘΑΥΜΑΤΑ!

Πήγα πολλές φορές στον Πανορμίτη ξανά και ξανά… Ειδα με τα μάτια μου γυάλινα μπουκαλάκια από ούζο με γραμματα μεθυσμένα από καημό μέσα τυλιγμενα, ή και σκούπες να ακολουθουν τα κύματα μαζί μας…

Ειδα πολλές φορές τον θυμό μου μέσα στα μάτια του τα ασημένια να γαληνεύει.

11 μήνες πριν πιο θυμωμένη από ποτέ αποφάσισα να φύγω από τον τόπο που είχα για πατρίδα μου!

Μου έστειλε στο λιμάνι μια Συμιακια…

Μια φίλη…

Εκείνος την έστειλε είμαι σίγουρη.

Την ώρα που έφευγα για πάντα, μια γυναίκα από την Σύμη, το νησί του, μου πέρασε στο δάχτυλο ένα δαχτυλίδι ασημένιο σαν τα μάτια του.

Ένα δαχτυλίδι με εκείνον.

«Να το φοράς και όλα θα πανε καλα» μου ειπε…

Δεν το έχω βγάλει από πάνω μου.

Δεν θα το βγάλω ποτε.

Μαζί του έμαθα ότι δύναμη είναι να αποδέχεσαι την αδυναμία σου, νικη είναι να αφήνεις να σε αλώσουν, γαλήνη είναι να συγχωρείς το ασυγχώρητο και θαύμα είναι να πιστέψεις στο θαύμα της ύπαρξης σου.

11 μήνες μετα… ζω πια μόνιμα στην Αθήνα.

Δεν νιώθω θλίψη που δεν θα πάω φέτος στο νησί του.

Το κουβαλώ το νησί του μέσα μου πια.

Τον φοραω τον Αγιο μου ρούχο ψυχής.

Κράτησα το ξίφος του που προσευχή το λένε και κοβει… ματωνει όσους συγχώρεσες και σε πρόδωσαν πολύ!

Οσοι σε «πρόδωσαν» να το ξέρεις… δεν θα πάρει μπρος το καίκι τους μέχρι να σου επιστρέψουν ότι σου πήραν με μια ΣΥΓΓΝΩΜΗ.

Τα μάτια του με κοιτούν θυμωμένα.

Αυθαδιαζεις μου λενε… μα εγω ξέρω πως γελανε πονηρά.

Είναι ένας άγγελος πολεμιστής που έχει καρδιά παιδιου.

Είναι ο Πανορμίτης της Σύμης.

Του Αιγαίου.

Ο περαματαρης των προσευχών.

Οπου κι αν είσαι σήμερα, κλείσε σε ένα μπουκάλι γυάλινο τις προσευχές σου και στειλτες στην θαλασσα να τον συναντήσουν.

Θα βρουν τον δρόμο που έχασες εσυ…

Πήγαινε σε ένα λιμάνι και καμε ταξίδι ότι σε πονά…

Αλλωστε… Υπαρχουν θαύματα εκεί έξω…

Εσύ είσαι ένα από αυτά!

About The Author

Αναστασία Κορινθίου

Την αποκαλούν ‘νεράιδα’ με αφορμή κάτι που έκανε. Η ίδια αποφεύγει να μιλά γι’ αυτό και θεωρεί τον εαυτό της ‘πειραγμένο υλικό’. Γράφει πολύ, γελάει περισσότερο και κάνει τον κόσμο ένα καλύτερο μέρος για όσους τη γνωρίζουν. Μια γνωριμία μαζί της το αποδεικνύει. Άλλωστε, όταν τη διαβάζεις, καταλαβαίνεις πως όλα τα παραπάνω είναι αλήθεια.

Comments

comments

About Αναστασία Κορινθίου

Γεννήθηκα στην Αθήνα όπου επέστρεψα πάλι μετά από 26 θαλασσινά χρόνια στην Ρόδο της καρδιάς μου! Βλέπεις στον… τόπο του εγκλήματος δεν επιστρέφουν μόνο οι δολοφόνοι αλλά και οι... ποιητές για να καταγράψουν ερωτικά εγκλήματα στα οποία όλοι είμαστε συνεργοί! Με λένε νεράιδα, εγώ νιώθω χαμίνι! Αγαπώ να… αγαπώ και ιδιαίτερα αυτούς που δεν ξέρουν πώς να αγαπιούνται! Αδύνατο σημείο μου που με κάνει δυνατή τα τρία υπέροχα παιδιά μου! Με βρίσκετε στα πιο ασυμβίβαστα στέκια, σε συννεφάκια από «πειραγμένο υλικό» και φυσικά στα βιβλία μου!