Home / POINT OF U / Guest Stars' view / Το τραινάκι του τρόμου. -Ilusión

Το τραινάκι του τρόμου. -Ilusión

phf3

Έτσι θα μπορούσα ίσως να ονομάσω αυτό που διαδραματίζεται μέσα στο μυαλό και τη ψυχή μας όταν οι σκέψεις γίνονται πολλές, πιο πολλές από όσες μπορούμε να κατανοήσουμε, πιο πολλές από όσες μπορούμε να διαχειριστούμε.

Ήχοι και εικόνες εναλλάσσονται αστραπιαία και ακαθόριστα, με παραλλαγμένη, διαστρεβλωμένη αίσθηση ταχύτητας και κατεύθυνσης στο χώρο και το χρόνο, ενώ εμείς τρομαγμένοι, τρομοκρατημένοι, νιώθουμε ανήμποροι να αντιδράσουμε, ανίκανοι να σωθούμε. Και αυτό, όπως είναι αναμενόμενο, δημιουργεί φόβο. Αν θέσουμε όμως στον εαυτό μας τις κατάλληλες ερωτήσεις ως εξωτερικός, άρα και αμέτοχος παρατηρητής, θα αντιληφθούμε πως όχι μόνο προκαλεί τον φόβο, αλλά προκαλείται και από αυτόν. Καθημερινά καλούμαστε να ανταπεξέλθουμε σε μια πραγματικότητα η οποία πέρα από εύκολα και ευχάριστα, πλημμυρίζεται από δύσκολα και στενάχωρα γεγονότα, που ενώνονται μεταξύ τους και σχηματίζουν ένα τρενάκι το οποίο κινείται αυτόνομα και ανεξέλεγκτα από τους δικούς μας χειρισμούς. Όσο κι αν προσπαθούμε να καθορίζουμε εμείς τα πράγματα, είναι αναγκαίο και λειτουργικό να δεχόμαστε ορισμένες φορές πως δεν έχουμε πάντα τη δυνατότητα, τον χρόνο και τον τρόπο να τα διευθετήσουμε. Ίσως να μην περνάνε όλα από το χέρι μας. Ίσως να μην είναι όλα ευθύνη μας. Ίσως να μην είναι η ώρα τους να διευθετηθούν .

Ίσως όχι όλα ταυτόχρονα. Ίσως όχι όλα τώρα. Και αυτό μας προκαλεί τρόμο. Ιδίως αν έχουμε συνηθίσει να είμαστε αυστηροί και ενοχικοί απέναντι στον εαυτό μας, και κατ’ επέκταση απέναντι στους άλλους. Δεν πειράζει να χαμηλώνουμε ταχύτητα κάποιες φορές. Δεν είναι κακό να γινόμαστε λιγότερο επικριτικοί. Δεν είναι λάθος να μένουμε για λίγο ακίνητοι. Τρέχουμε συχνά, με το σώμα ή τον νου, να προλάβουμε τις καταστάσεις. Είμαστε σε εγρήγορση, λες και έχουμε να αντιμετωπίσουμε έναν κίνδυνο, μια απειλή. Και όταν το καταφέρνουμε, ή όταν όχι, έρχεται η στιγμή που πατάμε φρένο. Και σταματάμε να κινούμαστε. Και όταν συμβαίνει αυτό, τότε όλα γύρω μας αρχίζουν να κινούνται. Και μάλιστα με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Ένας λαβύρινθος από όσα μας απασχολούν, μας συγκρούουν, μας πιέζουν, μας στενοχωρούν. Και τότε τρομάζουμε. Τότε είμαστε μπροστά σε έναν από τους χειρότερούς μας φόβους. Να φοβόμαστε.

Φοβόμαστε επειδή φοβόμαστε. Φοβόμαστε να φοβόμαστε. Και ξαφνικά φοβόμαστε τα πάντα. Και φοβόμαστε να φοβόμαστε μόνοι μας. Και αυτό γιατί είμαστε μόνοι μας. Δεν είναι εδώ ο εαυτός μας να αντιμετωπίσει τον φόβο. Τον κακομεταχειριστήκαμε. Του αναθέσαμε πολλά, επιτρέψαμε να του ανατεθούν πολλά. Και είναι σκοτεινά. Και όλα γύρω μας γυρίζουν. Ανάβουμε το φως και όλα περιστρέφονται ακόμη πιο εφιαλτικά, γιατί τώρα τα βλέπουμε. Και όταν ο ίλιγγος μετά από ώρα πολλή αρχίσει επιτέλους να μειώνεται, εμείς παραμένουμε αβοήθητοι. Ακόμα κι όταν έχει πια περάσει μας επισκέπτεται απροειδοποίητος, αστραπιαίος, απειλητικός. Και εμείς μένουμε μόνοι με το φόβο. Αντικρίζουμε τον τρόμο. Μην έρθει ξανά, μη διαρκέσει τόσο, μην είμαστε πάλι μόνοι. Και όλα αυτά θα τα είχαμε αποφύγει αν είχαμε επιλέξει να μείνουμε ακίνητοι μιας εξαρχής. Αν είχαμε αποφύγει να πιεστούμε τόσο ώστε να φτάσουμε στο σημείο να μείνουμε ακίνητοι από έλλειψη αντοχής και όχι από επιλογή. Διότι, όταν μετά από υπερβολική ταχύτητα σταματήσουμε να κινούμαστε, τότε θα αρχίσουν κινούνται τα πάντα γύρω μας με την ίδια υπερβολική ταχύτητα. Λες και πρέπει πάντα κάτι να κινείται. Όχι. Υπάρχει και η ακινησία. Υπάρχουν και οι μικρότερες ταχύτητες. Υπάρχουν επιλογές. Όρια. Το υγιές είναι να ρυθμίζουμε εμείς την ταχύτητα υπεύθυνα και συνειδητά, πριν ρυθμίσει εκείνη εμάς. Να χαϊδεύουμε πότε-πότε τον εαυτό μας. Να του επιτρέπουμε και τα λάθη και την αδράνεια. Κάνουμε ό, τι καλύτερο μπορούμε. Και έτσι να συνεχίσουμε. Να σταματήσουμε όμως να απαιτούμε από τον εαυτό μας περισσότερα από όσα κάθε φορά μπορεί να κάνει. Δεν είναι σφάλμα να φοβόμαστε. Είναι λογικό. Ο τρόμος είναι ο παράλογος. Είναι καταστροφικός. Ο ίλιγγος μας τρομοκρατεί. Έρχεται να μας ενημερώσει με έναν τρομακτικό τρόπο πως οφείλουμε να προσέχουμε τον εαυτό μας, να τον συγχωρούμε, να τον αγαπάμε. Και διαλέγει αυτόν τον τρόπο ώστε να μας ταρακουνήσει, να μας πείσει. Να μας αναγκάσει να αναδιαρθρώσουμε τις προτεραιότητές μας. Να βάλουμε στην κορυφή τους τον εαυτό μας. Να μην διαπραγματευόμαστε καμία κατάταξη διαφορετική από αυτήν. Αν δεν έχουμε φροντισμένο τον εαυτό μας, δε θα μπορέσουμε να φροντίσουμε κανέναν άλλον. Ούτε καν εμάς τους ίδιους. Και ας επιτρέψουμε και σε κάποιον άλλον επιτέλους να μας φροντίσει. Είναι γλυκιά η φροντίδα, είτε την προσφέρεις είτε τη δέχεσαι. Επέλεξε λοιπόν αυτή.

Κατέβα από το τρενάκι. Υποσχέσου να μη ξανανεβείς. Είναι του τρόμου. Όχι δικό σου. Όχι δικό μου. Δεν είναι κανενός.

Comments

comments

About Kiss My GRass