Home / POINT OF U / Guest Stars' view / Προσοχή στο κενό της ερωτικής αποβάθρας – Ελένη Καραμαγκιώλη

Προσοχή στο κενό της ερωτικής αποβάθρας – Ελένη Καραμαγκιώλη

tumblr_nzarj9wqgo1qad56lo1_1280

H απόσταση ανάμεσα στο “εγώ θέλω τη γυναίκα ερωτική, να επιστρέφει από το γραφείο και να γλιστράει στα νεγκλιζέ της, όχι νοικοκυρά με φόρμες και ποδιές αγάπη μου”… μέχρι το “ωραίο το κοκκινιστό, αλλά χωρίς πατατούλες τηγανητές δε λέει, η μάνα μου έτσι το φτιάχνει πάντα” είναι χαοτική και ολίγον μπουρδουκλωμένη. 

Και εξηγούμαι:
Γυρνώντας από το γραφείο (you know σαν το δικό σου, με αφεντικά, προθεσμίες, συναδέλφους, που χαζεύουν το άπειρο, όταν τους εξηγείς τι πρέπει να γίνει), και μετά από μίνιμουμ μισή ώρα πίσω από ταρίφες- αυτοκράτορες της ασφάλτου, μηχανάκια – σφήνες διαγαλαξιακές, και πεζούς που ονειροβατούν στις διαβάσεις, το μόνο που θες όταν καταφτάσεις στο ταπεινό σπίτι, είναι να γλιστρήσεις σε ότι (μα ότι) βρεις μπροστά σου από τον σωρό τα πλυμένα, και να χαζολογήσεις με φίλες. 
Οπότε, σε αυτή την περίπτωση, και το εκτιμάς πολύ το κάλεσμα για φαγάκι έξω, και έχεις και τον χρόνο να ντυθείς, βαφτείς, βγάλεις από πάνω σου το ύφος του Σίμωνα του Ζηλωτή, και να σκάσεις μοιραία και ανέμελη, στο ταβερνείο/ ταϊλανδικό / σουσάδικο…
Αν λέω όμως, αν… γουστάρω να σε περιποιηθώ, το θέλω βρε αδελφέ να σου προσφέρω ένα πιάτο φαΐ, έχω κάτσει να ψάξω συνταγές, έχω κάνει δημοσκόπηση στη θεία Αφροδίτη, αλλά και στη γειτόνισσα κυρία Μαρία για το μπαχάρι, κατόπιν ανώτερης παραινέσεως της μητρός (ε, αφού δε θες να το φτιάξεις όπως εγώ, τόσο καλά το φτιάχνω χρόνια, ρώτα κι άλλους), δεν μπορείς να μου λες για την πατάτα της δικής σου μητρός.
Όχι ζαρτιέρα δε φορώ μετά… να εύχεσαι να μη βρω την πυτζάμα – δώρο από κουμπάρα με τα αρκούδια και τα λελουδικά.
Οπότε… αυτοσχεδιασμός, μια πίτσα στα γρήγορα και εάν αυτή αποτύχει, βόλτα μετά μουσικής, ιταλιάνικης παρακαλώ…
www.solygeiablog.gr

Comments

comments

About Ελένη Καραμαγκιώλη

Επάγγελμα: Δικηγόρος Επαγγελματική Ευτυχία: Συγγραφή Λίγες πληροφορίες: Γεννήθηκα το 1974 και ενηλικιώθηκα στη Θήβα, στην Αθήνα ανακάλυψα ότι οι μεγάλες πόλεις έχουν και δυνατά φώτα. Σπούδασα νομικά, πνευματικά δικαιώματα , media, και πλέον κατέληξα ότι αυτό που σπουδάζεις χρησιμεύει ως χαλί για αυτό που θα κάνεις πραγματικά και που συχνά δεν έχει καμία σχέση για εκείνο για το οποίο ξεκίνησες. Και τα χαλιά όταν στα παίρνουν κάτω από τα πόδια πολύ χρησιμεύουν. Αγαπώ την Αθήνα, τον Auster, τους Rolling Stones και τον Vetrianno, τους ανθρώπους με πάθη και φετίχ, το κρασί και την Τέχνη. Γράφω γιατί δεν ξέρω να κάνω κάτι άλλο καλύτερα. Μάλλον δεν έχω άλλη επιλογή από το να γράφω. Είμαι εν ολίγοις ένα smalltown girl living in a big world , που πάντα ήθελε να ζήσει τον κόσμο από έναν εξώστη. Και να σκεφτεί κανείς ότι φοβάμαι τα ύψη.