Home / POINT OF U / Guest Stars' view / Αγαλματάκια ακούνητα – Ελένη Καραμαγκιώλη

Αγαλματάκια ακούνητα – Ελένη Καραμαγκιώλη

660496-efiviki_exodos_680_273697_325g12

Αγαλματάκια ακούνητα, αμίλητα, αγέλαστα… αγαπημένο παιχνίδι των παιδικών χρόνων…

Στο πλάι της εκκλησίας στη γειτονιά με το που έπεφτε ο ήλιος η συνάντηση. Από τα παράθυρα τριγύρω μυρωδιά τηγανιτής πατάτας (να φάνε τα παιδιά κάτι το βράδυ) και ψίθυροι στις αυλές με άρωμα γιασεμιού.
Έξι μαζευόμασταν σύνολο και παίζαμε ασταμάτητα ως τα μεσάνυχτα… ωραίο να έχεις παιδική ηλικία, τέτοια, με γεύσεις και αρώματα.

Έτσι καταντήσαμε, αγαλματάκια πιο ακούνητα δεν πάει άλλο. Παγωμένα στη ρωγμή ενός χρόνου, που δε λέει να δώσει υπόσχεση.
Κρίμα είναι. Άδικο και τα όνειρα να γίνουν της επιβίωσης, τα όνειρα είναι να σε στροβιλίζουν στη δίνη του απίθανου, όχι να βγει η μέρα, η όποια μέρα.
Στη ζωγραφική μηδέν ήμουν. Η Γλυκερία, η πρώτη φίλη στο νήπιο, ζωγράφιζε υπέροχα. Κι εγώ στενοχωριόμουνα. Τα σπιτάκια μου ήταν σαν σεισμόπληκτα. Τα λουλούδια μου σαν τσαλακωμένα. Μη λυπάσαι, εσύ θα λες ιστορίες πρότεινε η Γλυκερία και εγώ θα τις χρωματίζω στο χαρτί. Συμφωνία τιμής.

Μέχρι το καλοκαίρι είχαμε φτιάξει δώδεκα ιστορίες με εικόνες.
Και άλλη παιδική μνήμη… παίζαμε και κάτι άλλο που το είχαμε βαφτίσει “χώρες” (αρχές της Ένωσης, ακούγαμε κι εμείς από τους μεγάλους συνέχεια για τα κράτη) και κάπως έτσι έκλεινε το αυτοσχέδιο παιχνίδι… να μείνει να μείνει στο αναμμένο καμίνι… η Ελλάδα

Και εκεί έμεινε… μείναμε. Και δεν μυρίζει και γιασεμί.

Πηγή: www.solygeiablog.gr

Comments

comments

About Ελένη Καραμαγκιώλη

Επάγγελμα: Δικηγόρος Επαγγελματική Ευτυχία: Συγγραφή Λίγες πληροφορίες: Γεννήθηκα το 1974 και ενηλικιώθηκα στη Θήβα, στην Αθήνα ανακάλυψα ότι οι μεγάλες πόλεις έχουν και δυνατά φώτα. Σπούδασα νομικά, πνευματικά δικαιώματα , media, και πλέον κατέληξα ότι αυτό που σπουδάζεις χρησιμεύει ως χαλί για αυτό που θα κάνεις πραγματικά και που συχνά δεν έχει καμία σχέση για εκείνο για το οποίο ξεκίνησες. Και τα χαλιά όταν στα παίρνουν κάτω από τα πόδια πολύ χρησιμεύουν. Αγαπώ την Αθήνα, τον Auster, τους Rolling Stones και τον Vetrianno, τους ανθρώπους με πάθη και φετίχ, το κρασί και την Τέχνη. Γράφω γιατί δεν ξέρω να κάνω κάτι άλλο καλύτερα. Μάλλον δεν έχω άλλη επιλογή από το να γράφω. Είμαι εν ολίγοις ένα smalltown girl living in a big world , που πάντα ήθελε να ζήσει τον κόσμο από έναν εξώστη. Και να σκεφτεί κανείς ότι φοβάμαι τα ύψη.