Home / MAKE ME FEEL / Κόκκινη γραμμή! Κωδικός: Φόβος! -Άννα Μουσογιάννη

Κόκκινη γραμμή! Κωδικός: Φόβος! -Άννα Μουσογιάννη

line_of_the_red_love_by_piichi

 

Υπάρχει ένα όριο που αν το ξεπεράσεις χτυπάει συναγερμός.

Υπάρχει ένα όριο που είναι στο ανώτατο δυνατό σημείο κάθε υπομονής και αντοχής.

Κάθε ανθρώπου.

Κόκκινη γραμμή ονομάζεται.

Μέχρι εκεί σε παίρνει. Ως εδώ. Δεν έχει άλλο.

Καθισμένη στα σιδερένια σκαλοπάτια ,από αυτά που έχουν  κάποιες παλιές πολυκατοικίες σε περίπτωση κινδύνου για να μπορέσει κάποιος να αποδράσει, είχε χώσει το κεφάλι της ανάμεσα στα πόδια της σα να ήθελε να κρυφτεί από όλα.  Κουνιόταν ρυθμικά μπρος-πίσω ενώ ταυτόχρονα τα αγκάλιαζε πιο σφιχτά. Τόσο που ανά διαστήματα της κοβόταν η ανάσα.

Το μόνο ζωντανό εκείνη τη στιγμή  ήταν το χρώμα της σιδερένιας σκάλας. Έντονο κόκκινο. Φιδίσια αγκάλιαζε τους φθαρμένους τοίχους της πολυκατοικίας. Πολλοί περαστικοί σταματούσαν πολλές φορές και τη χάζευαν. Γιατί άραγε κάποιος να βάψει μια παλιά σιδερένια σκάλα με τόση επιμέλεια και όχι τους τοίχους. Και γιατί κόκκινο;

Αν κάποιος πλησίαζε και την κοιτούσε εξονυχιστικά θα έβλεπε κάποια ψήγματα σκουριάς να ξεπηδάνε και να δημιουργούν μπαλώματα. Όπως συμβαίνει με τους φόβους μας. Αν δεν τους αντιμετωπίσουμε. Αν δεν τους πετάξουμε μακριά θα γεμίζουν μπαλώματα τη ζωή μας. Από εκείνα που αμαυρώνουν το τοπίο και εκμαυλίζουν όμορφες στιγμές.

spiral-staircase-dapixara-art

-Τι θα καταφέρεις αν κάθεσαι εκεί; Η φωνή του τρανταχτή και συνάμα παγωμένη την έκανε να σηκώσει το κεφάλι απότομα.

-Ποιός είσαι; Τι συμβαίνει; Τα μάτια της κόκκινα σαν το αίμα. Το δικό του σαν της φωτιάς που κατασπαράζει ό,τι βρει στο διάβα της και αφανίζει εκτάσεις ολόκληρες.

-Αν νομίζεις ότι θα φύγω έτσι απλά είσαι γελασμένη. Όσο τρέχεις θα σε κυνηγάω! Όσο κάνεις ότι δε με βλέπεις θα ξεπηδάω μέσα από καθετί στη ζωή σου. Σε κάθε ευκαιρία θα με βρίσκεις μπροστά σου. Αν δε με αντιμετωπίσεις εγώ θα δυναμώνω. Θα γεμίζω τις μέρες σου με θυμό. Τις νύχτες σου με εφιάλτες. Τρέφομαι από την αδυναμία σου. Κολλάω σα βδέλλα πάνω σου και σου ρουφάω ό,τι ζωτικό έχεις.

-Μη με πλησιάζεις! Φώναξε τη στιγμή που εκείνος έκανε ένα βήμα ακόμα πιο κοντά της. Η σιδερένια σκάλα έτριζε σε κάθε του πάτημα.

x3

Όσο και να πισωπατάς εγώ θα σε πλησιάζω περισσότερο. Με τραβάς σαν μαγνήτης  έτσι, δεν το καταλαβαίνεις; Ένιωσε την ανάσα του καυτή στο πρόσωπο της. Κόκκινο είχε γίνει από την ένταση. Τότε το ένα της πόδι βρέθηκε να αιωρείται στον κενό. Είχε φτάσει στα όρια. Εκεί πάνω στην κόκκινη σκάλα μιας παλιάς πολυκατοικίας. Αυτά που  όταν τα περάσει κάποιος έρχεται αντιμέτωπος με το κενό. Ένα βήμα ακόμα και…..

-Εσύ επιλέγεις. Σε προκαλώ να με αντιμετωπίσεις….

Δεν απάντησε. Με την ανάσα κομμένη και το ένα πόδι στο κενό είχε παγώσει. Τότε η σκάλα πήρε ανθρώπινη υπόσταση.

Είμαι τα όρια σου. Εσύ με έβαψες με αυτό το χρώμα. Είτε κάνεις μπροστά  και σώνεσαι είτε πίσω και πέφτεις στο κενό. Δεν υπάρχει μέση λύση πλέον όταν φτάσεις σε εμένα.

507002-bigthumbnail

Μια κόκκινη σκάλα όπως το κόκκινο φανάρι που σε προτρέπει να σταματήσεις. Όπως τα κόκκινα φωτάκια σε κάποια απομονωμένα μπορντέλα εκεί που η ηθική σταματάει να υπάρχει και περνάς στο άλλο όριο του πληρωμένου έρωτα για χάρη της σάρκας και της ηδονής. Όπως η κόκκινη η γραμμή στο μετρό για να σου δείξει μέχρι το μέρος που είσαι ασφαλής όταν ο συρμός καταφθάνει. Όπως οι κόκκινες ταμπέλες του ΚΟΚ που σε προτρέπουν να προσέξεις ή να σταματήσεις.

Δύο χρώματα είναι δυνατόν να ταράξουν τις ισορροπίες του μαύρου. Το κόκκινο και το λευκό. Η ένταση και η αγνότητα. Το φως τους το εκμηδενίζει και αδυνατεί να τα ρουφήξει.

Το κενό τη φλέρταρε επικίνδυνα ενώ εκείνος την προκαλούσε απροκάλυπτα. Τον κοίταξε στα μάτια. Εκείνος πισωπάτησε.

Τότε πήρε φόρα και….

Ο οξύς ήχος από το σύρσιμο ενός αντικειμένου πάνω σε ράγες την έκαναν να ανοίξει τα μάτια της. Ο οδηγός στην προσπάθεια του να σταματήσει το συρμό αναγκάστηκε να πατήσει απότομα φρένο. Κάποιος την έσπρωξε πριν από λίγο πάνω στη βιασύνη του, ίσως και πέρασε την κόκκινη γραμμή. Ούτε πρόλαβε να τον δει…

-Είσαι τρελή κοπέλα μου; Θέλεις να σκοτωθείς;

Πρόλαβε να φωνάξει λίγο πριν παρασυρθεί μαζί με το πλήθος στο βαγόνι της κόκκινης γραμμής που κάθε πρωί έπαιρνε με ευλάβεια τα τελευταία χρόνια. Περιστέρι-Σύνταγμα. Σύνταγμα –Περιστέρι. Την ίδια ώρα πάντα. Δεν της άρεσε να ανακατεύεται στο πλήθος και σταματούσε εκεί λίγο πριν την κόκκινη γραμμή.

Απόσταση ασφαλείας και από τα δύο. Ένα βήμα πίσω και θα γινόταν ένα με τη μάζα. Ένα βήμα μπροστά και μετά….

Εκείνη τη μέρα πέρασε από την παλιά πολυκατοικία. Η σκουριασμένη σκάλα δεν της θύμιζε τίποτα από εκείνη την κόκκινη που βρισκόταν πάνω.

Βλακείες! Ξεφύσησε  γυρνώντας την πλάτη της. Τι μου ήλθε και μένα να έλθω από εδώ. Νομίζω ότι μου λείπει ύπνος…….

Καθώς χάνονταν η σκιά της στο στενό δρομάκι, μια άλλη με σπινθηροβόλα κόκκινα μάτια την κοιτούσε γελώντας ειρωνικά μέχρι τη στιγμή που θα εμφανιζόταν πάλι….

Ο φόβος, αν δεν μάθουμε να τον πολεμάμε πάντα παραμονεύει. Αν δεν τον κάνουμε φίλο μας θα είναι εχθρός μας.  Τροχοπέδη στην εξέλιξη μας. Δεν υπάρχει μέση λύση. Φαίνεται ακίνδυνος όταν είναι μακριά από εκείνη την κόκκινη γραμμή…τα όρια μας…

Μετουσιώνεται όμως σε κινητήρια δύναμη αν τον σεβαστούμε.

Αρκεί να προσέχουμε/απομακρύνουμε τους ανθρώπους που δεν τα σέβονται…..

P.S….food for thought: Aν δεν παίξουμε με τα όρια μας πώς θα τα μάθουμε 😉

And I’m damned if I do and I’m damned if I don’t
So here’s to drinks in the dark at the end of my road
And I’m ready to suffer and I’m ready to hope
It’s a shot in the dark aimed right at my throat
‘Cause looking for heaven, found the devil in me
Looking for heaven, found the devil in me
Well what the hell I’m gonna let it happen to me, yeah

 

 

Comments

comments

About Άννα Μουσογιάννη

Μότο μου: Αμαρτία είναι να μην ονειρεύεσαι, να μην ερωτεύεσαι, να μην γελάς, να μην κάνεις τρέλες…να μην είσαι ο εαυτός σου!! Λατρεύω το διάβασμα, τη μουσική, τη γυμναστική, τις προκλήσεις και τους ανθρώπους που με κάνουν να χαμογελώ! Μου αρέσει να μαθαίνω, να ανακαλύπτω και να εξελίσσομαι. Γι αυτό οι σπουδές και τα σεμινάρια για μένα δεν τελειώνουν ποτέ. So, I keep walking! Πώς θα με χαρακτήριζα; Συναισθηματική ρεαλίστρια! Όταν αυτά τα δύο μαλώνουν –κάτι που συμβαίνει συχνά- εγώ γράφω!