Home / MAKE ME FEEL / Καθρέφτης… – Άννα Μουσογιάννη

Καθρέφτης… – Άννα Μουσογιάννη

mirror_mirror__

 

Κ είπε – “Αν θέλεις να σωθείς από την ομορφιά σου
Πάρε τσεκούρι κ σπαθί και κόψε τα φτερά σου.
Κ είπε – “Ποτέ σου μην κοιτάς τον άλλονε στα μάτια
Γιατί καθρέφτης γίνεσαι κ όλοι σε σπαν’ κομμάτια.”

.

Τη βρήκα πεσμένη στο πάτωμα. Γελούσε και έκλαιγε μαζί. Τα χέρια της ήταν γεμάτα αίματα. Παντού γυαλιά από έναν καθρέφτη που είχε σπάσει. Όλο το μπάνιο ήταν γεμάτο κομμάτια από καθρέφτη. Ένα λάθος βήμα και θα σε έκοβαν. Δεν έδειχνε να τη νοιάζει. Δεκάρα δεν έδινε. Τα μάζευε ένα ένα και μετά τα πετούσε με λύσσα. Και ας την έκοβαν περισσότερο.

Τον έσπασα, τον έσπασα βλέπεις; Λένε ότι φέρνει γρουσουζιά σε όποιον τολμήσει να το κάνει. Εγώ όμως τον έσπασα. Του έδωσα μια με το χέρι μου και τον έκανα κομμάτια. Να κοίτα…

-Είσαι τρελή; Της φώναξα. Σήκω γρήγορα και μάζεψε τον καθρέφτη..

-Δεν κρατήθηκα. Του έδωσα μια μπουνιά με το χέρι μου. Να έτσι…

Δε μίλησα. Ήταν μάταιο. Δε με άκουγε. Την άφησα να ουρλιάξει όσο θέλει. Οι ανείπωτες λέξεις γίνονται δηλητήριο στο αίμα.

-Έψαχνα το είδωλο μου και δεν το έβλεπα. Είχε θολώσει και ο καθρέφτης από τους υδρατμούς. Δε μου αρέσει το καυτό νερό. Ποτέ δε μου άρεσε. Παγωμένο το θέλω. Να προκαλεί κάθε πόρο του κορμιού μου να ανατριχιάζει και να ξαναγεννιέμαι. Σήμερα έκανα με καυτό. Χαλαρώνει λένε αλλά εμένα με έκαψε. Και γέμισε και τον καθρέφτη με υδρατμούς.  Βγήκα από τη μπανιέρα και γλιστρούσε το πάτωμα. Παγωμένο το θέλω το νερό γιατί έκανα με καυτό σήμερα; Πλησίασα τον καθρέφτη αλλά δε με έβρισκα. Με είχα χάσει αρκετό καιρό αλλά σήμερα το συνειδητοποίησα. Σκούπισα τους υδρατμούς με το χέρι μου αλλά δε με έβρισκα. Καταλαβαίνεις; Τρόμαξα.

Ο καθρέφτης εξάλλου είναι αδυσώπητος. Αντικατοπρισμός θα μου πεις, αλλά δεν παύει να φοβάσαι να έλθεις αντιμέτωπος με εκείνον. Με τον εαυτό σου δηλαδή. Ποιός τολμά εξάλλου; Να κάνεις αποδόμηση. Να πετάξεις έξω εγωισμούς, φοβίες, λάθη,πάθη,σκιές από το παρελθόν και να αντιμετωπίσεις αυτό που συμβαίνει; Ποιός τολμά; Να παραδεχτεί αυτό που αισθάνεται.Ούτε εγώ η ίδια. Οι περισσότεροι κρύβονται πίσω από τον καθρέφτη του κουλ και του άνετου. Θέλει όμως κότσια να διεκδικήσεις αυτό που πραγματικά θέλεις. Ίσως τελικά ηρωισμός να είναι να δείχνεις  αυτό που νιώθεις. Να αποστασιοποιείσαι για να βλέπεις καθαρά και μετά να δίνεις μια και να προκαλείς το σύμπαν να στροβιλίζεται γύρω από εσένα. Όχι όπως αυτό τον θολό καθρέφτη. Με θύμωσε. Δεν ξέρω γιατί.

Έκανα να φύγω. Να την αφήσω μόνη της. Να ξεσπάσει. Οι καθρέφτες αντικαθίστανται ποτέ όμως οι άνθρωποι. Με το χέρι της όμως μου έκανε νόημα να μείνω.

-Σκυλιά θα μου πεις είναι οι περισσότεροι, θεριά. Όταν δείχνεις αδυναμίες ορμάνε να σε κατασπαράξουν. Να σε κάνουν κομμάτια. Νομίζουν ότι έτσι παίρνουν δύναμη.  Αλλά δε γίνεται να κρύβεσαι πίσω από κάτι που δεν είσαι. Ελκύεις λάθος ανθρώπους τότε,το καταλαβαίνεις;

Τον έσπασα λοιπόν και εγώ. Μη ρωτάς γιατί. Δεν τον ήθελα θολό.  Καθαρό τον ήθελα όπως μια διάφανη ψυχή.. Γυαλισμένο. Θύμωσα. Έδωσα μια με το χέρι μου και… Κάποια κομμάτια μπήχτηκαν στα δάχτυλα μου. Αλλά δεν πόνεσα, αλήθεια σου λέω. Δε με νοιάζει ο σπασμένος καθρέφτης. Ούτε το αίμα που τρέχει. Χα! Τον έσπασα. Έχει πλάκα το είδωλο σου μέσα από ένα κομματιασμένο καθρέφτη. Βλέπεις μέρος του εαυτού σου. Τα χείλη, το βλέμμα, το λαιμό. Μετά ξεκόλλησα ό,τι είχε μείνει στον τοίχο και το έκανα κομμάτια και αυτό. Δεν ήθελα να μείνει τίποτα από εκείνον τον καθρέφτη. Αύριο θα βάλω έναν καινούριο. Καθαρό. Χωρίς υδρατμούς.

Φώναζε, έκλαιγε και γελούσε ταυτόχρονα. Πισωπάτησα. Την άφησα να ξεσπάσει. Αυτό ήθελε. Να καθαρίσει.

Τότε η φωνή της έγινε απαλή. Το πρόσωπο της έλαμψε. Μόνο τα πρησμένα της μάτια μαρτυρούσαν ότι πριν από λίγο ήταν άλλη… όχι αυτή…

-Θα βάλω τον καινούριο καθρέφτη να εδώ. Κοίτα. Θα σταθώ πάλι μπροστά του χωρίς να φοβηθώ να κοιτάξω το είδωλο στα μάτια! Όσες φορές και να προδώσουν την εμπιστοσύνη μου εγώ πάλι θα εμπιστευτώ από την αρχή. Γιατί κανείς δε φταίει να πληρώνει λάθη άλλων. Όσες φορές θα πεθαίνω άλλες τόσες θα ξαναγεννιέμαι! Εννιά θα πέφτω δέκα θα σηκώνομαι. Θα προσέχω μόνο λίγο τους υδρατμούς να μη θολώσει πάλι ο καθρέφτης. Δε μου αρέσει να τον βλέπω θολό. Καθαρό τον θέλω να φτάνει στην ψυχή μου. Τι μου ήλθε και μένα να κάνω μπάνιο με καυτό νερό;

 her_mirror_ii_by_basistka-d35k4f2
mirror mirror on the wall
who’s the fairest of them all?
must you count my every flaw
slash my heart and make it raw
mirror mirror on the wall
tell me please just what they saw
from my faith I start to fall
in this pain my heart does call
Έκλεισα την πόρτα πίσω μου και την άφησα να συνεχίσει αυτό τον ατέρμονο μονόλογο. Η καρδιά, εξάλλου, όπως και η αντοχή, είναι όπως οι επαναφορτιζόμενες μπαταρίες. Όσες φορές αδειάζουν θα γεμίζουν ξανά και ξανά.
Αυτό είναι που λέμε ζωή.
Αρκεί ποτέ σου να μη φοβηθείς να κοιτάξεις τον άλλο μέσα στα μάτια .
Για το παιδί μου κρύβουμε όλοι μέσα μας…
 
Μια μέρα ήρθε στο χωριό γυναίκα-ταραντούλα
Κ όλοι ετρέξαν να τη δουν.
Άλλος της πέταξε ψωμί κ άλλοι της ρίξαν πέτρα,
Απ’ την ασχήμια να σωθούν.Κ ένα παιδί της χάρισε ένα κόκκινο λουλούδι
Ένα παιδί
Ένα παιδί της ζήτησε να πει ένα τραγούδι.
Είπε Κ είπε -“Ποτέ σου μη τους πεις τι άσχημοι που μοιάζουν
Αυτοί που σε σιχαίνονται μα στέκουν κ κοιτάζουν.
Κ είπε – “Ποτέ σου μην κοιτάς τον άλλονε στα μάτια
Γιατί καθρέφτης γίνεσαι κ όλοι σε σπαν κομμάτια.”Μια μέρα ήρθε στο χωριό άγγελος πληγωμένος
Τον φέραν σ’ ένα κλουβί,
Κ κόβαν εισιτήριο ο κόσμος αγριεμένος.
Την ομορφιά του για να δουν.Κ ένα παιδί σα δάκρυ ωραίο, αγγελούδι
Ένα παιδί
Ένα παιδί του ζήτησε να πει ένα τραγούδι.
Ένα παιδί

Comments

comments

About Άννα Μουσογιάννη

Μότο μου: Αμαρτία είναι να μην ονειρεύεσαι, να μην ερωτεύεσαι, να μην γελάς, να μην κάνεις τρέλες…να μην είσαι ο εαυτός σου!! Λατρεύω το διάβασμα, τη μουσική, τη γυμναστική, τις προκλήσεις και τους ανθρώπους που με κάνουν να χαμογελώ! Μου αρέσει να μαθαίνω, να ανακαλύπτω και να εξελίσσομαι. Γι αυτό οι σπουδές και τα σεμινάρια για μένα δεν τελειώνουν ποτέ. So, I keep walking! Πώς θα με χαρακτήριζα; Συναισθηματική ρεαλίστρια! Όταν αυτά τα δύο μαλώνουν –κάτι που συμβαίνει συχνά- εγώ γράφω!