Home / MAKE ME FEEL / Ένα παπάκι φέρνει το καλοκαίρι – George A. Pappas

Ένα παπάκι φέρνει το καλοκαίρι – George A. Pappas

Ένα Παραμύθι για Μεγάλα Παιδιά.

Ένα Παραμύθι για Μεγάλα Παιδιά.

Την είδε μια μέρα με ήλιο, στην θάλασσα. Και ξαφνικά, δεν μπορούσε να σκεφτεί τίποτα άλλο.

Την είδε μια μέρα με ήλιο, στην θάλασσα.
Και ξαφνικά, δεν μπορούσε να σκεφτεί τίποτα άλλο.

Και όπως καθόταν μόνος του στην άκρη του κόσμου, αναρωτήθηκε αν θα την έβλεπε ποτέ ξανά του.

Και όπως καθόταν μόνος του στην άκρη του κόσμου,
αναρωτήθηκε αν θα την έβλεπε ποτέ ξανά.

Άρχισε να αισθάνεται ότι αυτή ήταν πάντα ένα βήμα μπροστά απο εκεί που ήταν αυτός. Ότι ήταν δυο απόλυτα ταιριαστοί κύκλοι που κυλούσαν παράλληλα το ένα με το άλλο. Καταδικασμένοι, όπως φαίνονταν, να ακολουθούν μα ποτέ να συναντηθούν.

Άρχισε να αισθάνεται ότι αυτή ήταν πάντα ένα βήμα μπροστά απο εκεί που ήταν αυτός.
Ότι ήταν δυο απόλυτα ταιριαστοί κύκλοι που κυλούσαν παράλληλα το ένα με το άλλο.
Καταδικασμένοι, όπως φαίνονταν, να ακολουθούν και ποτέ τους να συναντηθούν.

Που να είναι τώρα; Τι να κάνει τώρα; Τι να σκέφτεται τώρα; Οι ερωτήσεις μαζεύονταν επάνω σε ερωτήσειες που γεννούσαν κι άλλες ερωτήσεις μετά απ αυτό. Και έμενα πάντα αυτή η ακλόνητη αίσθηση ότι βρισκόταν κάπου, κάπου εκεί έξω, μόλις στην επόμενη γωνία...τρείς χτύπους της καρδιάς απόσταση. Τόσο κοντά όσο το απαλό άγγιγμα της άκρης ενος δαχτύλου μα τόσο μακριά όσο η απόσταση ανάμεσα σε δύο αντίθετα.

Που να είναι τώρα;
Τι να κάνει τώρα;
Τι να σκέφτεται τώρα;
Οι ερωτήσεις μαζεύονταν επάνω σε ερωτήσεις που γεννούσαν κι άλλες ερωτήσεις μετά απ αυτό.
Και έμενε πάντα αυτή η ακλόνητη αίσθηση ότι αυτή βρισκόταν κάπου, κάπου εκεί έξω, μόλις στην επόμενη γωνία…τρείς χτύπους της καρδιάς απόσταση.
Τόσο κοντά όσο το απαλό άγγιγμα της άκρης ενος δαχτύλου μα τόσο μακριά όσο η απόσταση ανάμεσα σε δύο εντελώς αντίθετα.

Ξέρεις κάτι, σκέφτηκε, στ τέλος όλα θα πάνε καλά. Μερικές φορές δεν έχει σημασία ένα αίσιο τέλος, μερικές φορές έχει σημασία η ιστορία και τα πράγαμτα που συμβαίνουν στην διαδρομή. Ίσως το καλοκαίρι δεν είναι μόνο μια σειρά απο μήνες σε ένα έτος, ή ατελείωτες παραλίες και κρυστάλλινα νερά. Ίσως είναι κάτι μεγαλύτερο απο το σύνολο των στιγμών του - τα βράδια που ξενυχτάμε όλο το βράδυ επειδή έχουμε τόσα πολλά να πούμε ή όταν τα έχουμε πει όλα και αντί αυτού καθόμαστε μαζί στην απόλθτη σιωπή και απλά κοιτάμε την θάλασσα. Ίσως το καλοκαίρι να βρίσκεται μέσα μας. Ίσως να αγαπάς είναι κάτι περισσότερο από ένα απλό ρήμα. Ίσως.

Ξέρεις κάτι, σκέφτηκε, στο τέλος όλα θα πάνε καλά.
Μερικές φορές δεν έχει σημασία ένα αίσιο τέλος, μερικές φορές έχει σημασία η ιστορία σαν ιστορία και οι στιγμές που ζείς στην διαδρομή.
Ίσως το καλοκαίρι δεν είναι μόνο μια σειρά απο μήνες σε ένα έτος, ή ατελείωτες παραλίες και κρυστάλλινα νερά.
Ίσως είναι κάτι μεγαλύτερο απο το σύνολο των στιγμών του – τα βράδια που ξενυχτάμε όλο το βράδυ επειδή έχουμε τόσα πολλά να πούμε ή όταν τα έχουμε πει όλα και αντί αυτού καθόμαστε μαζί στην απόλυτη σιωπή και απλά κοιτάμε την θάλασσα μαζί.
Ίσως το καλοκαίρι να βρίσκεται μέσα μας.
Ίσως το να αγαπάς είναι κάτι περισσότερο από ένα απλό ρήμα.
Ίσως.

Και τότε μια μέρα, όπως μια οποιαδήποτε άλλη συνηθισμένη Δευτέρα ή Πέμπτη έγινε κάτι μοναδικό. Πόσο περιέργο που δύο άγνωστοι μπορούσαν να πούνε περισσότερα σε μια στιγμή απ' ότι λένε άλλοι στην διάρκεια μιας ολόκληρης ζωής, χώρις καν να μιλήσουνε. Πόσο υπέροχο είναι το γεγονός ότι η ζωή μπορεί να μετρηθεί απο τις πόσες στιγμές σου κόπηκε η ανάσα. Πόσο τυχερός είμαι, σκέφτηκε, ότι αυτή ζούσε μονάχα για την συγκίνηση του πρώτου τους φιλιού.

Και τότε μια μέρα, όπως μια οποιαδήποτε άλλη συνηθισμένη Δευτέρα ή Πέμπτη έγινε κάτι απίστευτο.
Πόσο περιέργο που δύο άγνωστοι μπορούσαν να πούνε περισσότερα σε μια στιγμή απ’ ότι λένε άλλοι στην διάρκεια μιας ολόκληρης ζωής, χώρις καν να μιλήσουνε;
Πόσο υπέροχο είναι το γεγονός ότι η ζωή μπορεί να μετρηθεί απο τις πόσες στιγμές σου κόπηκε η ανάσα;
Πόσο τυχερός είμαι, σκέφτηκε, ότι αυτή ζεί για την συγκίνηση του πρώτου μας φιλιού;

- Και τώρα, τον ρωτάει, τώρα τι κάνουμε; Δεν ξέρει. Διότι πλέον τίποτα δεν είναι πια σίγουρο.  Μα της απαντάει:  - Ότι κι αν γίνει, θα το αντιμετωπίσουμε μαζί.

– Και τώρα, τον ρωτάει, τώρα τι κάνουμε;
Δεν ξέρει. Διότι πλέον τίποτα δεν είναι πια σίγουρο.
Μα της απαντάει:
– Ότι κι αν γίνει, θα το αντιμετωπίσουμε μαζί.

Μετά ήρθε η βροχή. - Που πηγαίνεις; - Μακριά. - Για πόσο καιρό; - Δεν ξέρω, της απάντησε. - Αλλά το καλοκαίρι θα 'ρθεί; Την κοίταξε και δεν μπορούσε να καταλάβει αν η καρδιά του έλιωνε ή ράγιζε. - Ναι. Το καλοκαίρι θα 'ρθεί. Έστριψε να φύγει. - Μα θα με αγαπάς για πάντα, έτσι; του φώναξε. - Ναι. - Και η βροχή δεν πρόκειται να τ' αλλάξει αυτο; - Όχι. Τον έβλεπε να φεύγει καθώς περπατούσε αργά και σταθερά. Η βροχή σα να άρχισε να πέφτει πιο βαρια, η μέρα σα να έγινε πιο μουντή, το βράδυ που θα ερχόταν σαν να έκανε άξαφνα περισσότερο κρύο. Ο καθένας ευχόταν σιωπηλά ότι ο άλλος θα έβγαζε μια κραυγή: - Στάσου! Περίμενε! Σε παρακαλώ! Γύρνα πίσω! Μα οι φωνές τους είχαν χαθεί, πνίγηκαν μέσα στο συναίσθημα, στην σύγχηση. Της ήρθε η ανάμνηση του τελευταίο τους φιλιού του καλοκαιριού. - Θα σε βρώ ξανά... της είχε ψιθυρίσει. Αλλά όχι ακόμα... Παγωμένες σταγόνες βροχής έπεφταν επάνω σε ζεστά δάκρυα. Το επόμενο πρωί ξημέρωσε Φθινόπωρο.

Μα τότε ήρθε η βροχή.
– Που πηγαίνεις;
– Μακριά.
– Για πόσο καιρό;
– Δεν ξέρω, της απάντησε.
– Αλλά το καλοκαίρι θα ‘ρθεί;
Την κοίταξε και δεν μπορούσε να καταλάβει αν η καρδιά του έλιωνε ή ράγιζε.
– Ναι. Το καλοκαίρι θα ‘ρθεί. Έστριψε να φύγει.
– Μα θα με αγαπάς για πάντα, έτσι; του φώναξε.
– Ναι.
– Και η βροχή δεν πρόκειται να τ’ αλλάξει αυτο;
– Όχι.
Τον έβλεπε να φεύγει, περπατούσε αργά και σταθερά. Η βροχή σα να άρχισε να πέφτει πιο βαρια, η μέρα σα να έγινε πιο μουντή, το βράδυ που ερχόταν φαινόταν σαν να έκανε άξαφνα περισσότερο κρύο απο χθές.
Ο καθένας ευχόταν σιωπηλά ότι ο άλλος θα έβγαζε μια κραυγή:
– Στάσου! Περίμενε! Σε παρακαλώ! Γύρνα πίσω!
Μα οι φωνές τους είχαν χαθεί, πνίγηκαν μέσα στο συναίσθημα, στην σύγχηση.
Της ήρθε η ανάμνηση του τελευταίο τους φιλιού του καλοκαιριού.
– Θα σε βρώ ξανά… της είχε ψιθυρίσει. Αλλά όχι ακόμα…
Παγωμένες σταγόνες βροχής έπεφταν επάνω σε ζεστά δάκρυα.
Το επόμενο πρωί ξημέρωσε Φθινόπωρο.

 

ΤΕΛΟΣ.

Comments

comments

About George A. Pappas

"The world belongs to us; to us who steal kisses at bonfires, to us who stay up laughing with friends long after you have gone to sleep, to us who dance with reckless abandon..."