Home / POINT OF U / Editors' view / Περνάω μαμά – Νατάσσα Μανίτσα

Περνάω μαμά – Νατάσσα Μανίτσα

31d056b7a668d052ce81de69c4a46262_l

Ξυπνάς μια μέρα και τα χρόνια έχουν περάσει. Βιολογικά μόνο, γιατί εσωτερικά αισθάνεσαι κορίτσι.

Σου φαίνεται σαν χθες, που έπαιζες μήλα στην πυλωτή της πολυκατοικίας.

Που σε πίεζε η μαμά να διαβάζεις πυρετωδώς, ενώ έξω έπαιζαν και φώναζαν όλα τα παιδιά της γειτονιάς.

Η πρώτη καταπίεση που αντιμετωπίζεις, είναι το διάβασμα, ενώ εσύ είχες το νου σου κάτω, στο δρόμο, εκεί που η μπάλα πήγαινε και ερχόταν και τα κορίτσια θαύμαζαν το κυκλικό του σχήματός της.

Οι μικρές τάξεις του Γυμνασίου σε βρίσκουν με τους τοίχους τίγκα στο πόστερ, με το κασετόφωνο στη διαπασών, να ουρλιάζεις «Girls just wanna have fun», αλλά ποιος σε άκουγε;

Δεύτερη καταπίεση, είναι η εφηβική συνειδητοποίηση ότι κανείς δε σε καταλαβαίνει. Έχεις έρθει στον κόσμο μόνο για να αποστηθίζεις κανόνες, να γράφεις ευφάνταστες εκθέσεις και να συναντάς αγοράκια στα Αγγλικά.

Το πρώτο φιλί ήρθε αδέξια εκεί που δεν το περίμενες, μαζί με απορίες τύπου, τώρα μου βάζει χέρι ή μου φαίνεται;

Στο Λύκειο σε απασχολούσε έντονα το μήκος της φούστας. Πιο κοντή ρε πατέρα, είναι της μόδας!

«Ποιος κυκλοφορεί ζώνες για φούστες;» έπαιρνες πληρωμένες τις απαντήσεις.

Ζούσες για τα πάρτι και τη στιγμή που θα χόρευες το «Careless whisper», επικίνδυνα κολλητά στις ορμόνες του Χρήστου.

Η λακ και η βάτα είχαν την τιμητική τους, το λάνσαρες το κιτς όσο πιο ανέμελα μπορούσες, κρυφοέβλεπες τα «Τσακάλια», γούσταρες τον Πάνο Μιχαλόπουλο και δειλά – δειλά έκλεινες τα πρώτα σου ραντεβού σε όλες τις ανήλιαγες γωνιές.

Η πρώτη φορά έφθασε λαχανιασμένη σε κάποιο δασάκι, ξέφωτο, παραλία αυτοκίνητο, λίγο πιο νωρίς ή λίγο πιο αργά.

Τότε πέρναγες ώρες μπροστά στον καθρέφτη, ψάχνοντας να δεις τι άλλαξε. Σου φαίνεται ο έρωτας στα μάτια; Στο ταξιδεμένο χαμόγελο; Στις μελανιές που έκρυβες με περηφάνια;

Η τρίτη καταπίεση είχε να κάνει με τις εξόδους. Μάχη να μείνεις έξω πιο πολύ, να βρίσκεις τις λίστες κοριτσιών που θα ήταν το άλλοθι του κρυφού σου έρωτα.

Κάπου εκεί σταματάει το ωραίο παραμύθι, ευάερη, ευήλια, άνετη και απελευθερωμένη γυναίκα.

Μετά τι ακολούθησε;

Συνδικαλισμός, αφισοκολλήσεις, πορείες, συγκεντρώσεις μαζί με σπουδές φαντασμένες, τότε που πίστευες ότι το πτυχίο σου θα γονάτιζε το μισό κόσμο μπροστά στα πόδια σου.

Η καταπίεση πλέον, ήταν να υιοθετήσεις το δήθεν όσο πιο καλά στο πρόσταζε το trendy στήσιμο στο ΚΛΙΚ, η σέξι επιτηδευμένη φωνή από το ραδιόφωνο, το νέο κινητό, που έπαιζε ανάμεσα στα δάχτυλά σου.

Όλα σου φώναζαν να βγάλεις επιτέλους την πουτάνα που έκρυβες μέσα σου, να αλλάζεις συντρόφους με ξέφρενο ρυθμό και να επιβεβαιώνεσαι από το πόσα χέρια σε όριζαν.

Να χορεύεις, να πίνεις, να ξεσαλώνεις. Εδώ η πουτάνα εκεί η πουτάνα, πού κρύβεται η καριόλα μέχρι σήμερα, όταν τη χρειάζεσαι;

Ξυπνάς μια μέρα και τα χρόνια έχουν περάσει και χαίρεσαι όταν είσαι τελικά αυτό που δε σου πέρασαν στο σκληρό του εγκεφάλου, του ανεγκέφαλου συρμού, που τις έκανε όλες ίδιες. Ωραίες, νέες και ατυχείς.

Γιατί έκανες αυτό που πάντα ήθελες, δοκίμασες, έπαιξες, έδωσες, έχασες, αγάπησες, σε αγάπησαν.

Στην ώρα σου, χωρίς βιασύνη.

Μέτρησες την ευτυχία σε στιγμές, γιατί δεν διαρκεί πολύ. Κρατάει μεν λιγότερο από τη δυστυχία, αλλά κερδίζει σε ένταση και ανάμνηση.

Περνάω μαμά, περνάω από τη ζωή και νιώθω πως δεν υπήρξα ποτέ πιο όμορφη.

Η μόνη καταπίεση πια είναι ο χρόνος, που μετράει αριθμούς στις πλάτες μου, ενώ εγώ αισθάνομαι κοριτσάκι.

Ένα κοριτσάκι που νιώθει σκατά, συχνά, γιατί έτσι ορίζει η εποχή, μα στο βάθος έχω απόθεμα σε ανεμελιά και θράσος να φτύσω την τσίχλα που μου δίνουν.

Όχι άλλη ζάχαρη, το χρώμα και οι φούσκες, δε με συναρπάζουν πια.

 

Comments

comments

About Νατάσσα Μανίτσα

Δηλώνω λάτρης του ραδιόφωνου, των σοσιαλ μίντια και γενικά ό,τι αποτελεί μορφή επικοινωνίας. Μετά τις σπουδές μου στην Φιλοσοφική με εξειδίκευση στην Ψυχολογία ακολούθησαν Μετάφραση και Βρετανικός Πολιτισμός, και τα πρόσφατα κομμάτια στη συλλογή μου είναι ένα Digital & Social Media Marketing Diploma αλλά και ένα Master στη Σχολική Ψυχολογία. Ασχολούμαι με παρουσιάσεις, σεμινάρια, εκδόσεις, αρθρογραφία, αρχισυνταξία, ραδιοφωνικές εκπομπές… και πάντα έρχομαι σε δύσκολη θέση να απαντήσω επακριβώς στην κλασική ερώτηση: “Με τι ασχολείσαι;” Μάλλον με τα πάντα, απ’ όσο θυμάμαι…

%d bloggers like this: