Home / POINT OF U / Editors' view / Σκόρπιοι ψίθυροι – Άρια Σωκράτους

Σκόρπιοι ψίθυροι – Άρια Σωκράτους

angel
Το πιο απογοητευτικό συναίσθημα είναι να νιώθεις πως γίνεσαι κάτι άλλο από αυτό που είσαι και μάλιστα κάτι που ποτέ δεν ήθελες να γίνεις.
Να κοιτάζεις το είδωλο σου στον καθρέφτη και να διαπιστώνεις πως το βλέμμα σου χάνει σταδιακά τη λάμψη του και αδειάζει.
Αυτό που αντικρίζεις δεν είσαι εσύ αλλά κάτι που θυμίζει αμυδρά αυτό που άλλοτε υπήρξες.
Το ξέρεις πως δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από ένα άδειο βλέμμα, όμως νιώθεις ανήμπορος ν’αντιδράσεις.
Το άδειο βλέμμα είναι αδύνατο να γεμίσει πια.
Έχεις χάσει προ πολλού αυτή τη μαγική ικανότητα.
Είσαι εξάρτημα μιας καλοδουλεμένης μηχανής και όλοι όσοι συναναστρέφεσαι, τα ανταλλακτικά.
Οι μηχανές δεν έχουν αισθήματα. Ποτέ δεν είχαν.
Ξέρουν μόνο να υπολογίζουν με ακρίβεια και με γνώμονα το χρονοδιάγραμμα.
Γι’αυτές δεν υπάρχουν ανθρώπινες σχέσεις, παρά μόνο ανθρώπινες συναλλαγές.
Ένα απρόσωπο και ατέρμονο δούναι και λαβείν.

Οι παραβάτες διώκονται αυστηρά κι εσύ δεν ρισκάρεις να το διακινδυνεύεις.
Φοβάσαι, τρέμεις, ιδρώνεις ακατάπαυστα στη θέα του σκυθρωπού και βάναυσου αφεντικού που η αγαπημένη του ασχολία είναι να παίζει με το εύθραυστο νευρικό σου σύστημα.
Άλλωστε δεν είναι εποχή για επιπρόσθετους μπελάδες.
Το αντίθετο θα έλεγες.
Η κρίση καραδοκεί και απειλεί να σε καταπιεί και να κατρακυλήσεις στην απύθμενη άβυσσο της.
Είναι αλήθεια πως η στολή σε στενεύει. Ανέκαθεν σε εμπόδιζε να αναπνεύσεις.
Όμως συνεχίζεις να την φοράς αδιαμαρτύρητα, χωρίς φωνές και τυμπανοκρουσίες.
Πάνε χρόνια που η φωνή σου έχασε το μεταλλικό ηχόχρωμα της.
Πλέον βγαίνει από μέσα σου άχρωμη, άψυχη, βεβιασμένη .

Κανείς δεν την ακούει αλλά ούτε κι εσύ επιθυμείς να την ακούσουν.
Οι σκέψεις συγχέονται μέσα στο μυαλό σου και μπερδεύονται σ’ένα θολό και ακατανόητο συνονθύλευμα λέξεων και φράσεων.
Πόσο καιρό έχεις να υψώσεις το κεφάλι και να κοιτάξεις τον ουρανό;
Ούτε που θυμάσαι πια.
Η δειλία έκανε ακόμα και το χρόνο να χάσει τη σημασία του.
Μια ολόκληρη ζωή συνήθισες να σκύβεις το κεφάλι, να σιωπάς κι όταν πρέπει να μιλήσεις, δεν μιλάς. Απλά ψιθυρίζεις.
Σκόρπιοι, διάσπαρτοι ψίθυροι που σβήνονται και χάνονται με το πρώτο φύσημα του ανέμου.

Όμως κουράστηκες να κοιτάς ακίνητος σαν άγαλμα τον καθρέφτη και να σκέφτεσαι.
Άραγε, σου έχει απομείνει ακόμα αυτό το δικαίωμα;
Όλα γύρω σου γυρίζουν κι ένας κόμπος σου φράζει το λαιμό.
Δεν προλαβαίνεις να πάρεις ούτε μια ανάσα και σωριάζεσαι φαρδύς πλατύς στο πάτωμα.
Βυθίζεσαι στο απόλυτο σκοτάδι.
Τότε ακούς κάποιες γνώριμες φωνές που κάτι σου θυμίζουν από μια εποχή όχι και τόσο μακρινή.
«Κρίμα ο άνθρωπος. Ποτέ δεν μιλούσε και δεν ενοχλούσε κανένα. Γιατί του συνέβη αυτό άραγε;»
«Επειδή μια ολόκληρη ζωή ψιθύριζε», φωνάζεις με όλη σου τη δύναμη αλλά είναι πλέον αργά.
Εκεί που βρίσκεσαι, δεν μπορεί πια κανείς να σ’ακούσει.

Comments

comments

About Άρια Σωκράτους

Με βάφτισαν Αριάδνη αλλά προς μεγάλη απογοήτευση του μπαμπά μου όλοι με φωνάζουν Άρια. Ιδιόρρυθμη, ανεξάρτητη, κάποτε μυστηριώδης και πάντοτε παρορμητική. Ένα ιδιόμορφο κράμα ανθρώπου, απόρροια ενός τρομερά δύσκολου τοκετού τα χαράματα μιας υγρής μέρας κάποιου Αυγούστου. Με σπουδές Επικοινωνίας και ΜΜΕ, μεταπτυχιακό στις Διεθνείς Σχέσεις και σεμινάρια μετάφρασης, προσφάτως μετανάστευσα στις ΗΠΑ και ψάχνω τον δικό μου δρόμο κάπου μεταξύ 5ης και 6ης Λεωφόρου της Νέας Υόρκης, που είναι για μένα μια πόλη συνώνυμη του πάθος. Όταν δεν ονειρεύομαι, μεταφράζω, γράφω, κάνω πολλή γυμναστική και διαβάζω λογοτεχνία. Οι μεγάλες μου λογοτεχνικές αδυναμίες είναι ο Ντοστογιέφσκι, ο Κούντερα και ο Γιάλομ. Μότο μου «Να κάνεις αυτά που νομίζεις πως είναι σωστά, έστω κι αν κάνοντας αυτά πρόκειται να σε κακολογήσουν. Γιατί ο όχλος είναι κακός κριτής κάθε καλού πράγματος.» (Πυθαγόρας) Πρόσφατα κυκλοφόρησε το πρώτο μου βιβλίο με τίτλο «Της Μοίρας παιχνίδια» από τις εκδόσεις Δυάς. Περισσότερες πληροφορίες θα βρεις στην προσωπική μου ιστοσελίδα www.ariasocratous.com.