Home / POINT OF U / Editors' view / O αληθινός άντρας και πώς να τον αναγνωρίσετε – Αλέξης Χαλκίδης

O αληθινός άντρας και πώς να τον αναγνωρίσετε – Αλέξης Χαλκίδης

muscular-man-black-background

Τώρα που έρχονται τα κρύα, θα τον αναγνωρίσετε από το Tshirt. Κάπως σφιχτό πάνω του, καλοσιδερωμένο… α, και βγαίνει έξω μόνο με αυτό την ίδια μέρα που οι υπόλοιποι φοράμε παλτά. Κασκόλ και γάντια είναι για αυτόν προφανή σύμβολα θηλυπρέπειας ή και ομοφυλοφιλίας (ανάλογα που μιλάει). Είναι άτρωτος. Αν κρυολογήσει, δεν το παραδέχεται. Ή εξαφανίζεται μέχρι να του περάσει ή – αν τον πετύχεις όταν τρέχει η μύτη του – θα σου πει ότι είναι κάποια σπάνια αλλεργία. Αν κάνεις το λάθος να δείξεις ενδιαφέρον σε αυτή του την μαγική δύναμη ενάντια στο κρύο θα σου πει κάποια ιστορία για την εποχή που ζούσε παλιότερα στον Βόρειο Πόλο ή τα Γρεβενά και έτσι το σώμα του έγινε πιο δυνατό από τα υπόλοιπα κάπως.

Ακόμα πιο ανόητη επίδειξη μαγκιάς είναι η ταχύτητα με την οποία μεγαλώνουν τα γένια του. «Καλά, το πρωί ξυρίστηκα!» σου λέει έκπληκτος καθώς τρίβει τα μούσια που είναι σχεδόν σίγουρα 1-2 ημερών. «Πιάσε να δεις τι σκληρά που είναι!» συνεχίζει ακάθεκτος και ζητάει και την λύπησή σου: “Ξέρεις είναι τόσο σκληρά που σπάνε τα ξυραφάκια πολλές φορές. Έχω πάρει κάποια ειδικά από τιτάνιο και πάλι δεν αντέχουν για πολύ.» Νομίζουν ότι επειδή όταν ήμασταν έφηβοι απασχολούσε αρκετούς πότε και πόσο τριχοφυΐα θα είχαν στο πρόσωπο, τώρα, τόσα χρόνια αργότερα που όλοι μπορούμε να καλλιεργήσουμε γενειάδα Αγιορείτικη αν θέλουμε, παραμένει σημαντικό θέμα. Ε, δεν είναι. Μεγαλώστε. Τα σκληρά σου γένια δεν σε κάνουν καλύτερο πατέρα, ούτε βαρβάτο εραστή, ούτε πιο γρήγορο στο τρέξιμο.

Ο μάγκας νεοΈλληνας άντρας επίσης μπορεί να φάει πολύ. Πιο πολύ. Ακόμα πιο πολύ. Δεκαπέντε δίπιτα τυλιχτά από όλα. Και με πατάτες. Και καυτερά. Πας στο εστιατόριο με τα καυτερά και ρωτάνε το γκαρσόνι πιο είναι το πιο καυτερό. Αν έχει εκείνες τις εικονίτσες με τις κόκκινες πιπεριές, διαλέγουν όποιο έχει πέντε στις πέντε κατακόκκινες. Όταν έρθει το πιάτο, κοιτάνε αριστερά δεξιά να τσεκάρουν ότι τους είδαμε όλοι. Τρώνε αργά κάθε μπουκιά και σου λένε «α, αυτό δεν είναι τίποτα!  Ούτε που το κατάλαβα». Η συγκεκριμένη επίδειξη μαγκιάς έχει ένα μειονέκτημα βέβαια: τα αποτελέσματα αυτής της βίας στο στομάχι του ψευτομάγκα θα φανεί αργότερα. Οπότε δεν μπορούμε να απολαύσουμε αμέσως την τιμωρία τους αλλά μόνο να τους φανταστούμε αγκαλιά με τον καμπινέ.

Σαν γονιός γνώρισα και μια άλλη επίδειξη μαγκιάς. Την ικανότητα να ζεις χωρίς ύπνο. Η κόντρα πάει ως εξής: “Άσε το καινούργιο μας μωρό έχει να κοιμηθεί έναν μήνα. Τα έχω παίξει». Και αρχίζει ο μάγκας: “Α, αυτό δεν είναι τίποτα! Εγώ έχω να κοιμηθώ 7 χρόνια. Μια φορά μόνο που ήρθε η πεθερά μου και το τρίτο μας παιδί είχε πάρει Atarax για την αλλεργία του, σταύρωσα δυο ώρες ύπνου νομίζω σε αυτό το διάστημα». O σωστός μάλιστα μάγκας δεν το δείχνει καν ότι ζει σε συνθήκες Γκουαντάναμο. Έχει δερματάκι λείο και είναι γεμάτος ενέργεια. Γιατί βέβαια ψεύδεται ασύστολα. Ναι μεν ξύπναγε το μωρό αλλά αυτός ροχάλιζε. Κάπου στο τρίτο όνειρο μύρισε μια πάνα αλλά απλά γύρισε πλευρό. Και συμπληρώνει μια χαρά οχτάωρο ή δεκάωρο ύπνο κάθε μέρα με κάτι πονηρές μεσημεριανές σιέστες και άλλα κόλπα. Αν δεν το κάνει έτσι, φαίνεται γιατί όπου σταθεί ακίνητος για τρία λεπτά, στο σινεμά ή σε μπαρ ακόμα τον παίρνει ο ύπνος…

Ακούστε μάγκες. Υπερδύναμη είναι να σηκώσεις ένα φλεγόμενο αυτοκίνητο για να σώσεις παιδάκια. Ή να ξέρεις απέξω την Οδύσσεια στο αρχαίο κείμενο. Ή να διαβάζεις επί δυο ώρες ένα παιδί που δεν θέλει. Υπερδύναμη είναι να μένεις παντρεμένος και να το ευχαριστιέσαι ή να κρατήσεις μια δουλειά αυτούς τους δύσκολους καιρούς. Αν υπάρχει παράλληλο σύμπαν για όσους αντέχουν στο κρύο, έχουν σκληρά γένια, τρώνε πολλά και καυτερά και δεν κοιμούνται, πηγαίντε εκεί να είστε στο στοιχείο σας και αφήστε μας εδώ τους αδύναμους…

Comments

comments

About Αλέξης Χαλκίδης

«Στείλτε ένα σύντομο bio και μια φωτογραφία ανφάς.» Ναι ρε, θα σου τυλίξω τα επιτεύγματά μου σε λαδόκολλα φαστφουντάδικη, τώρα αμέσως… απ’όλα το θες;
Το κρέας είναι χοιρινό. Low fat κοτόπουλα και μπούρδες δεν παίζουν, δεν έχουν ποτέ την ίδια γεύση με «αληθινό» σουβλάκι και το ξέρεις. Μισός Έλληνας, μισός Άγγλος είμαι αλλά ξέρω πιο μισό έχει την γεύση. Με εξαίρεση τις σπουδές στην Αγγλία, σαν τα κομμάτια λίπος στο καλαμάκι, τρώω την πατρίδα μου με τα άσχημά της μια ζωή επειδή λατρεύω τα καλά της.
Τζατζίκι. Πάντα. What you see is what you get. Χύμα στο κύμα και όποιοι αντέξουν. Αν ψάχνετε καλλωπισμούς της αλήθειας, αν δεν αντέχετε σήμερα την έντονη γεύση της πραγματικότητας, μην με διαβάσετε. Τα ζώδια δεν ισχύουν. Καθόλου. Αν κάνετε ομοιοπαθητική είστε ηλίθιοι. Τελείως. Αν νομίζετε ότι μας ψεκάζουν πηδήξτε από τα ίδια αεροπλάνα. Κρεμμύδι εξαρτάται από το πρόγραμμα της υπόλοιπης ημέρας.
Πατάτες, κέτσαπ και μουστάρδες δεν έχουν θέση σε σουβλάκι πίτα. Πολλοί με περνάνε για Σαλονικιό αλλά δεν είμαι. Πολλοί gay μου την πέφτουν αλλά δεν είμαι. Δεν κρίνω κανέναν, δεν έχω καν την ικανότητα να κάνω διακρίσεις λόγω ηλικίας, φύλου, ράτσας ή οτιδήποτε. Απλά προσπαθώ να ξέρω τι είμαι και δεν είμαι από αυτούς που ανέχονται να τρώνε πολλά άμυλα μαζί.
Στο περιτύλιγμα η πίτα μου είναι λίγο καμένη πια στην μέση ηλικία αλλά βαστάει καλά. Βίτσιο με οτιδήποτε περιλαμβάνει φύση και αθλητισμό, έτσι σε στυλ «αφού βρέθηκα σε ένα καγιάκ, ας το πάω μέχρι το επόμενο νησί». Μερικοί με περνάνε για τεχνολογομανή επειδή ασχολούμαι από μικρός και συγγράφω για αυτά. Προσπαθώ να σκέφτομαι.
Οπότε τυλίξτε με σε όποια κόλλα θέλετε τελικά. Είμαι αθεράπευτα αισιόδοξος ότι αν φάμε μαζί 2-3 φορές θα γνωριστούμε καλύτερα και θα μας αρέσει όλους τελικά. Καλή όρεξη. http://www.alexanderchalkidis.com/blog

%d bloggers like this: