Home / LIFE / Ψυχοθεραπεία – Ταμπού, ανάγκη ή μόδα; – Μαρία Μιχελάκη

Ψυχοθεραπεία – Ταμπού, ανάγκη ή μόδα; – Μαρία Μιχελάκη

 

Τι την χρειάζομαι την Ψυχοθεραπεία ; Να πω σε ξένο τα εσώψυχα μου, αυτά που δε λέω πουθενά κι ούτε να τα παραδεχτώ στον εαυτό μου δεν μπορώ; Να μπλέξω με τσαρλατάνους και αγιογδύτες που θα με βλέπουν κάθε βδομάδα σαν 50ευρω  κολλαριστό  και μαύρο κατάμαυρο ;

Αλλά πάλι τόσο βάρος πάνω μου δεν το αντέχω, έχω να κοιμηθώ καλά ούτε κι εγώ ξέρω πόσο, κι αυτή η ψυχολόγα χωρισμένη ήταν, τι θα μου πει καλύτερα, αν αυτή ούτε τον εαυτό της  δεν μπορεί να φροντίσει θα κοιτάξει εμένα;

Πάλι ταχυπαλμία… δεν τα μπορώ τα νοσοκομεία, ουφ πάρε βαθιά ανάσα, δεν είναι τίποτε, δεν πεθαίνεις, μια κρισούλα είναι θα περάσει, ας κάνω δεξιά. Καλύτερα τώρα που πάρκαρα, θα βγω και από το αμάξι να με χτυπήσει ο αέρας, ίσως να έπαιρνα μηχανάκι καλύτερα, με πνίγει το αυτοκίνητο και τώρα που το θυμήθηκα, να δω τι θα πω στα παιδιά που δε θα πάμε εκείνο το ταξίδι τα Χριστούγεννα. Αλλά εγώ σε αεροπλάνο δεν μπαίνω, που να με πληρώσουν όλους τους θησαυρούς του κόσμου.

Πες τα στους φίλους σου λέει, τι να πω κανείς δε με καταλαβαίνει, ο καθένας το χαβά του, «έλα μωρέ δεν είναι και τίποτε» είναι και παραείναι ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΩ ΕΠΙΤΗΔΕΣ, δε θέλω να συμβαίνει. Ορίστε πάλι κλάματα, βαρέθηκα και τα κλάματα, πόσο μακρινή μου φαίνεται η εποχή που γέλαγα, μόνο γέλαγα. Και τι δε θα έδινα να ξαναγίνω καλά, να πιάσω τη ζωή μου  και να την ζήσω, να την απολαύσω.

Κάπως συνήλθα, ανάβω τη μηχανή ανοίγω το ραδιόφωνο, Μποφίλιου, ότι πρέπει, το δυναμώνω, θα κλάψω με την ησυχία μου μέχρι να φτάσω.

Ψυχοθεραπεία κι αηδίες, τι θα μου κάνει η άλλη, θα μου κουνήσει μαγικό ραβδί και 123 άμπρα  κατάμπρα θα φύγουν όλα?

Χτυπάω το κουδούνι, έχω αργήσει λιγάκι αλλά καλά να πάθει κι αυτή, που το’ βαλε το ιατρείο της στην Aκαδημίας, που να παρκάρω εδώ.  Τι ιατρείο, συνεδρία την ανεβάζει συνεδρία την κατεβάζει, συνεδριακό κέντρο να το λέμε όχι γραφείο-ιατρείο.  Δεν απαντά ξαναχτυπάω πιο δυνατά κι επίμονα αυτή τη φορά. Επιτέλους ανοίγει,  άντε κυρά μου περιμένω εδώ κάτω τόση ώρα, τι είμαι δηλαδή;

Ανοίγει είναι ήρεμη και γλυκιά, σαν φίλη παλιά ξεχασμένη από καιρό, μου ανοίγει τα χέρια για μια αγκαλιά, με αγκαλιάζει. Περνάει ώρα έτσι, τα χέρια μου δεν ξέρω που να τα ακουμπήσω, κρέμονται σαν ξεχειλωμένα, δειλά την αγκαλιάζω, μ’αρέσει αυτό και λίγο με λικνίζει ρυθμικά σαν να χορεύουμε. Καλύτερα είμαι ήδη, αποφορτίστηκα; Της τα μετέδωσα όλα;

Ψυχοθεραπεία θα πει, φροντίζω την ψυχή μου, μου λέει, ενώ την κοιτάζω δύσπιστα,  όπως φροντίζω την σωματική μου υγεία, όπως πάω ανελλιπώς γυμναστήριο, έτσι φροντίζω την ψυχή μου, μακάρι να είχαν όλη την πολυτέλεια να το κάνουν.

Μα ποια πολυτέλεια; Εγώ έχω ανάγκη να χαμογελάσω ξανά, να ξαλαφρώσω…

Δε λέω τίποτε σταυρώνω τα χέρια στο στήθος και την κοιτάω καχύποπτα. Δεν με ρωτάει για το κρυμμένο παιδί που έχω μέσα μου, δεν ξαπλώνω σε ανάκλιντρο, μου ζωγραφίζει κύκλους με το Εγώ και τους άλλους, μου λέει πες μου εσύ ότι θες, δε βρίζουμε θεούς και δαίμονες, μου λέει τρικάκια να κάνω αν με πιάσουν οι αϋπνίες μου για να μπορέσω να ξανακοιμηθώ, για λίγη ώρα μου κρατάει το φορτίο μου και κάπως ανακτώ δυνάμεις και ξεκουράζομαι. Σαν να το άφησα εκεί, στην άκρη το φορτίο μου, μαζί με το παλτό και το  σκούφο μου. Θα το ξαναπάρω φεύγοντας.

Μιλάω γρήγορα, μιλάει αργά, είναι τόσο σίγουρη ότι θα γίνω καλά και θα περάσουν όλα που στο τέλος το πιστεύω κι εγώ. Μου μιλάει για το ασυνείδητο, για την επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων, για τις σχέσεις με τους άλλους, λέμε για χρώματα, για έρωτες για φιλίες.  Μου λέει να μην μιλάω τόσο γρήγορα και να σκέφτομαι, να μην λέω αμέσως την απάντηση αλλά να αφήνω το μυαλό μου να σκεφτεί. Αυτό είναι η ανάλυση, άστο να δουλέψει μέσα σου, σκέψου το έτσι, αλλιώς, δες το από άλλη οπτική.

Την επόμενη μέρα οδηγώ και σκέφτομαι συνέχεια αυτά που μου είπε, αυτά που εγώ απάντησα, μπορεί να έχω πει και πολλά ψέματα, δεν  έπρεπε, το μετανιώνω, την επόμενη φορά θα ανακαλέσω.

Η δυσπιστία μου ξαναγυρνά, μήπως θα πληρώνω για ψυχοθεραπεία όλη μου τη ζωή; Mήπως είμαι θύμα του marketing του lifestyle και της μόδας; Της το λέω την επόμενη και μου αποκρίνεται πως η ψυχοθεραπεία είναι το μπαστουνάκι σου, το κρατάς όσο το χρειάζεσαι, μετά το αφήνεις στην άκρη κι αν το χρειαστείς το ξαναπιάνεις.

Την αγκαλιάζω σφιχτά και τώρα ξέρω, ανάλυση και θεραπεία κάνεις όταν είσαι ανοιχτός κι έτοιμος να μιλήσεις με τον εαυτό σου. Να κοιτάξεις και να δεις με την καθοδήγηση του θεραπευτή αυτά που τόσο καιρό άφηνες να γιγαντωθούν και να σε πνίξουν.

Το βράδυ κοιμάμαι βαθιά, συνεχόμενα, βλέπω φιδάκια ήρεμα, μικρά και άκακα γύρω μου. Τα πιάνω ένα-ένα και τα πετώ από πάνω μου.

Η θεραπεία μου έχει ξεκινήσει …

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Comments

comments

About Μαρία Μιχελάκη

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα, είμαι Χημικός Μηχανικός, παντρεμένη με δύο παιδιά, μ'αρέσει το διάβασμα, τα ταξίδια, η καλή μουσική, οι συναυλίες, το κόκκινο κρασί,οι θετικοί άνθρωποι, τα δυνατά μέχρι δακρύων γέλια, μιλάω γρήγορα, είμαι αισιόδοξη κι ευσυγκίνητη. Γράφω από παιδί χωρίς να σκέφτομαι, για να εκφραστώ,ουσιαστικά το κείμενο γράφεται από μόνο του δεν μ' έχει ανάγκη!
x

Check Also

Το Κερατοδώρο

  Περιμένω στην ουρά στο ταμείο του supermarket, έχω βάλει τα διαχωριστικά ...

Κι όμως υπάρχουν και ο Άγιος Βασίλης και οι ιπτάμενοι τάρανδοι! – Μαρία Μιχελάκη

Θα έρθει φέτος; Αν ήσουν καλό παιδί, φυσικά! Πώς τα προλαβαίνει; Είναι ...