Home / LIFE / Το τζόγκινγκ είναι απάνθρωπο

Το τζόγκινγκ είναι απάνθρωπο

Με τα παιδιά το είχα αφήσει το τρέξιμο.  Που ώρα για αυτά;   Άντε κάνα μπάσκετ μαζί τους, βόλτες στο βουνό ίσως, κυνήγι από πίσω από όποιο μάθαινε ποδήλατο.  Ως εκεί.    Συν τοις άλλοις το θεωρώ χάσιμο χρόνου να τρέχω σαν τον χαζό μόνος μου όταν έχει τόσες δουλειές στον κήπο.  Μια χαρά γυμναστική και αυτό, δεν είναι;   Αλλά φέτος το καλοκαίρι θα λείπανε έναν μήνα και είπα να robert-gober-untitled-1335454386_bξαναρχίσω. Επιστημονικά πράγματα.   Χαράζω διαδρομή με ανηφοροκατηφόρες.  Πέντε χιλιόμετρα.   Κάθε μέρα λίγο πιο γρήγορα.  Στην αρχή σχεδόν το μισό περπατώντας.   Μην με αφήσουν τα γόνατα, σιγά σιγά θέλει.   Μέση ηλικία είναι αυτή, μην με βρούνε μια μέρα νεκρό στην τουαλέτα γιατί σφίχτηκα και τα κακάρωσε η καρδιά μου.

Κάθε μέρα, με θρησκευτική ευλάβεια και επιστημονική ακρίβεια έριχνα τον χρόνο μου.  Ένα λεπτό, δύο λεπτά, μισό λεπτό.   Σταδιακά.   Για να μην βαριέμαι, άκουγα διαλέξεις, αναλύσεις, audio books.  Χτίζω την αεροβική μου κατάσταση.  Όλα καλά με το πρόγραμμα τζόγκινγκ.   Μέχρι σήμερα.

“Running workout selected.  Press to start your run” μου λέει το κινητό μου.   Πάω να βάλω πάλι καμιά διάλεξη αλλά βλέπω έναν φάκελο με ροκάκια που είχα ετοιμάσει για πρόσφατο ταξίδι.  Δεν τα ακούσαμε γιατί είχαμε πιάσει την πάρλα.  Πατάω play και λέω στο GPS να το βουλώσει.  Ούτε οι σφυγμοί μου με ενδιαφέρουν σήμερα, ούτε τα χιλιόμετρα.

Ξεκινάω πολύ πιο γρήγορα από ότι “πρέπει”.  Ανηφόρα απότομη.  Σπινιάρω στα χαλίκια σαν κάτι ηλίθιους στο χιόνι που νομίζουν ότι με το πόδι τέρμα στο γκάζι θα ανεβούν κάπως.  Μερικές φορές δουλεύει.  Φτάνω πιο πάνω, εκεί που συνήθως προσέχω για σκυλιά αλλά έχω ήδη περάσει μέχρι να με πάρουν χαμπάρι.   “Κόψε, θα σκάσεις”, σκέφτομαι, αλλά μάταια.   Στο πρώτο κατηφορικό κομμάτι τα πόδια μου πέφτουν σαν καλοκαιρινή καταιγίδα στον χωματόδρομο, σηκώνουν σκόνη, πετάνε πέτρες  άτσαλα.   Ο δρόμος ισιώνει και έρχεται η ανηφόρα.  Αυτή η σταδιακή, σπαστική ανηφόρα που σε σκοτώνει.  Συνήθως.   Σήμερα δεν με αγγίζει τίποτα.  Τρέχω σαν πεντάχρονο, σαν σκύλος στην παραλία.

sister-corita-life-is-a-complicated-business_bΤα χιλιόμετρα εξαφανίζονται.  Ανηφόρες, κατηφόρες όλα απλά soundtrack της στιγμής.   Τελειώνω το “ανάθεμα”, την απότομη ανηφόρα και βλέπω την τελική ευθεία.  Στο βάθος η Πάρνηθα μέσα στο ηλιοβασίλεμα με σύννεφα μεταφυσικά και ο ήλιος έτοιμος να δύσει.    Μια λεπτή πορτοκαλί είναι το μόνο που έχει μείνει στην κορφή.  Αποφασίζω να την πάω κόντρα.   Το λαχάνιασμά μου είναι πια σαν αλόγου,  η καρδιά μου πάει να σπάσει και….χάνω βέβαια.   Ο ήλιος δύει απαλά και ήρεμα.  Μένει σαν ιδεολογικό κωλοδάχτυλο ο χρόνος μου,  σχεδόν δυο λεπτά πιο γρήγορος από τις άλλες φορές.

Το τζόγκινγκ είναι απάνθρωπο.  Όταν γεράσω ίσως κάνω τζόγκινγκ με άλλους γέρους, γύρω γύρω στο γήπεδο με κουβεντούλα.  Το τρέξιμο όμως είναι μάλλον η φυσική κατάστασή μας.

ΥΓ Αν περιμένατε τα συνηθισμένα μου επιστημονικά πορίσματα και σχετική βιβλιογραφία χάσατε.  Από αύριο.

Comments

comments

About Αλέξης Χαλκίδης

«Στείλτε ένα σύντομο bio και μια φωτογραφία ανφάς.» Ναι ρε, θα σου τυλίξω τα επιτεύγματά μου σε λαδόκολλα φαστφουντάδικη, τώρα αμέσως… απ’όλα το θες; Το κρέας είναι χοιρινό. Low fat κοτόπουλα και μπούρδες δεν παίζουν, δεν έχουν ποτέ την ίδια γεύση με «αληθινό» σουβλάκι και το ξέρεις. Μισός Έλληνας, μισός Άγγλος είμαι αλλά ξέρω πιο μισό έχει την γεύση. Με εξαίρεση τις σπουδές στην Αγγλία, σαν τα κομμάτια λίπος στο καλαμάκι, τρώω την πατρίδα μου με τα άσχημά της μια ζωή επειδή λατρεύω τα καλά της. Τζατζίκι. Πάντα. What you see is what you get. Χύμα στο κύμα και όποιοι αντέξουν. Αν ψάχνετε καλλωπισμούς της αλήθειας, αν δεν αντέχετε σήμερα την έντονη γεύση της πραγματικότητας, μην με διαβάσετε. Τα ζώδια δεν ισχύουν. Καθόλου. Αν κάνετε ομοιοπαθητική είστε ηλίθιοι. Τελείως. Αν νομίζετε ότι μας ψεκάζουν πηδήξτε από τα ίδια αεροπλάνα. Κρεμμύδι εξαρτάται από το πρόγραμμα της υπόλοιπης ημέρας. Πατάτες, κέτσαπ και μουστάρδες δεν έχουν θέση σε σουβλάκι πίτα. Πολλοί με περνάνε για Σαλονικιό αλλά δεν είμαι. Πολλοί gay μου την πέφτουν αλλά δεν είμαι. Δεν κρίνω κανέναν, δεν έχω καν την ικανότητα να κάνω διακρίσεις λόγω ηλικίας, φύλου, ράτσας ή οτιδήποτε. Απλά προσπαθώ να ξέρω τι είμαι και δεν είμαι από αυτούς που ανέχονται να τρώνε πολλά άμυλα μαζί. Στο περιτύλιγμα η πίτα μου είναι λίγο καμένη πια στην μέση ηλικία αλλά βαστάει καλά. Βίτσιο με οτιδήποτε περιλαμβάνει φύση και αθλητισμό, έτσι σε στυλ «αφού βρέθηκα σε ένα καγιάκ, ας το πάω μέχρι το επόμενο νησί». Μερικοί με περνάνε για τεχνολογομανή επειδή ασχολούμαι από μικρός και συγγράφω για αυτά. Προσπαθώ να σκέφτομαι. Οπότε τυλίξτε με σε όποια κόλλα θέλετε τελικά. Είμαι αθεράπευτα αισιόδοξος ότι αν φάμε μαζί 2-3 φορές θα γνωριστούμε καλύτερα και θα μας αρέσει όλους τελικά. Καλή όρεξη. http://www.alexanderchalkidis.com/blog
x

Check Also

Συνήθως ξυπνάω λίγο πριν βρέξει. Καβάφης, Καζαντζάκης και το κάμπριο

Δεν θυμάμαι πότε ανακάλυψα αυτή την ιδιαίτερα χρήσιμη ικανότητά μου. Μπορεί να ...

Teachers’ Coffee S02E02 – Γκρίνια. Και ειδήσεις

Καθότι λείψαμε το καλοκαίρι, είπαμε να αρχίσουμε να κοιτάμε τις ειδήσεις από ...