Home / LIFE / Στο Mall της αραπιάς – Αλέξης Χαλκίδης

Στο Mall της αραπιάς – Αλέξης Χαλκίδης

Η πατέντα μου ήταν απλή. Άφηνα την κάμερα πάνω στο τσαντάκι της μέσης σαν να την έχω ξεχάσει. Ακουμπούσα και τα χέρια πάνω της σαν να ξεκουράζομαι. Και τράβαγα βίντεο αυτούς τους ανθρώπους στη μέση του πουθενά. Δηλαδή στο κέντρο της πόλης που δεν υπήρχε.

Είχαμε οδηγήσει αρκετές μέρες εκτός δρόμου. Που και που υπήρχαν κάτι ροδιές στο χώμα. Και εδώ βρεθήκαμε στο Mall της υπόθεσης.

Καθώς έβλεπα τα αμοντάριστα πλάνα ξαναχάζεψα θαυμάζοντας τις ομοιότητες. Ακριβώς σαν σύγχρονο εμπορικό κέντρο, απλά με άλλο ντεκόρ. Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν.

Μια κρατάει την κατσίκα, μάλλον θέλει να την πουλήσει θεωρητικά, αλλά τόσο φτιασιδωμένη για καμάκι ήρθε νομίζω. Στην Ελλάδα η λαϊκή αγορά έχει γίνει σύμβολο αντίστασης για όσους περιμένουν να ξεπληρώσει ο Αρτέμης το χρέος μας. Εκεί η ανταλλακτική οικονομία είναι η μόνη οικονομία. Στη Μολδαβία έγινε σύμβολο της γυναικείας επιχειρηματικότητας. Εδώ μπορεί οι γυναίκες να είναι και πιο πολλές, καπάτσες και νοικοκυρές, με στρωμένη την πραμάτεια στο χώμα γελάνε και σε τσιγκλάνε να αγοράσεις.

Τα 2/3 των Αφρικανών ζούνε εκτός πόλεων. Οι δυο στο τέλος με πήραν πρέφα και με σχολιάζουν.  Ίδιοι είμαστε οι άνθρωποι παντού, σε όποιο εμπορικό κέντρο κι αν κυκλοφορούμε τελικά.

 

ΥΓ Ευχαριστώ Ηλία για το δάνειο της κάμερας για να βγάλω επιτέλους τα πλάνα από τις κασέτες. Κάποτε θα γράψω άρθρο για την ιστορική TRV900 που τόσα έχει ζήσει και με τους δυο μας σε όλο τον κόσμο. Από τα καμικάζι μου επαγγελματικά ταξίδια με ντοκιμαντέρ στη ζούλα, τα δικά σου επαγγελματικά, όπου έκανε την δεύτερη καβάντζα… μέχρι την Ανταρτική έφτασε η χάρη της!

Comments

comments

About Αλέξης Χαλκίδης

«Στείλτε ένα σύντομο bio και μια φωτογραφία ανφάς.» Ναι ρε, θα σου τυλίξω τα επιτεύγματά μου σε λαδόκολλα φαστφουντάδικη, τώρα αμέσως… απ’όλα το θες; Το κρέας είναι χοιρινό. Low fat κοτόπουλα και μπούρδες δεν παίζουν, δεν έχουν ποτέ την ίδια γεύση με «αληθινό» σουβλάκι και το ξέρεις. Μισός Έλληνας, μισός Άγγλος είμαι αλλά ξέρω πιο μισό έχει την γεύση. Με εξαίρεση τις σπουδές στην Αγγλία, σαν τα κομμάτια λίπος στο καλαμάκι, τρώω την πατρίδα μου με τα άσχημά της μια ζωή επειδή λατρεύω τα καλά της. Τζατζίκι. Πάντα. What you see is what you get. Χύμα στο κύμα και όποιοι αντέξουν. Αν ψάχνετε καλλωπισμούς της αλήθειας, αν δεν αντέχετε σήμερα την έντονη γεύση της πραγματικότητας, μην με διαβάσετε. Τα ζώδια δεν ισχύουν. Καθόλου. Αν κάνετε ομοιοπαθητική είστε ηλίθιοι. Τελείως. Αν νομίζετε ότι μας ψεκάζουν πηδήξτε από τα ίδια αεροπλάνα. Κρεμμύδι εξαρτάται από το πρόγραμμα της υπόλοιπης ημέρας. Πατάτες, κέτσαπ και μουστάρδες δεν έχουν θέση σε σουβλάκι πίτα. Πολλοί με περνάνε για Σαλονικιό αλλά δεν είμαι. Πολλοί gay μου την πέφτουν αλλά δεν είμαι. Δεν κρίνω κανέναν, δεν έχω καν την ικανότητα να κάνω διακρίσεις λόγω ηλικίας, φύλου, ράτσας ή οτιδήποτε. Απλά προσπαθώ να ξέρω τι είμαι και δεν είμαι από αυτούς που ανέχονται να τρώνε πολλά άμυλα μαζί. Στο περιτύλιγμα η πίτα μου είναι λίγο καμένη πια στην μέση ηλικία αλλά βαστάει καλά. Βίτσιο με οτιδήποτε περιλαμβάνει φύση και αθλητισμό, έτσι σε στυλ «αφού βρέθηκα σε ένα καγιάκ, ας το πάω μέχρι το επόμενο νησί». Μερικοί με περνάνε για τεχνολογομανή επειδή ασχολούμαι από μικρός και συγγράφω για αυτά. Προσπαθώ να σκέφτομαι. Οπότε τυλίξτε με σε όποια κόλλα θέλετε τελικά. Είμαι αθεράπευτα αισιόδοξος ότι αν φάμε μαζί 2-3 φορές θα γνωριστούμε καλύτερα και θα μας αρέσει όλους τελικά. Καλή όρεξη. http://www.alexanderchalkidis.com/blog
x

Check Also

Συνήθως ξυπνάω λίγο πριν βρέξει. Καβάφης, Καζαντζάκης και το κάμπριο

Δεν θυμάμαι πότε ανακάλυψα αυτή την ιδιαίτερα χρήσιμη ικανότητά μου. Μπορεί να ...

Teachers’ Coffee S02E02 – Γκρίνια. Και ειδήσεις

Καθότι λείψαμε το καλοκαίρι, είπαμε να αρχίσουμε να κοιτάμε τις ειδήσεις από ...