Home / LIFE / Σκέψεις μου με αφορμή τη γιορτή της μητέρας που πέρασε – Έλια Κουρή

Σκέψεις μου με αφορμή τη γιορτή της μητέρας που πέρασε – Έλια Κουρή

Από μικρή είχα μια ιδιαίτερη σχέση με τη μαμά μου. Θες επειδή γεννήθηκα πρόωρη, θες επειδή άφησε νωρίς τη δουλειά της για να μας μεγαλώσει καθώς η γιαγιά δεν μπορούσε να συνεισφέρει και η ίδια δεν εμπιστευόταν τις γυναίκες για τη φροντίδα μας, την είχαμε πάντα μέσα στο σπίτι. Αυτή μας έφτιαχνε το φαγητό, μας πήγαινε στην παιδίατρο, ξενυχτούσε όταν ήμασταν άρρωστες, ερχόταν στο σχολείο να ρωτήσει για την πρόοδό μας και να πάρει τους βαθμούς μας… Ο μπαμπάς δούλευε, αλλά ως άντρας παλαιάς κοπής, είχε κάνει τη μαμά «κολώνα του σπιτιού». Έτσι μάθαμε να μην στερούμαστε τίποτα. Υλικά αγαθά και αγάπη μπόλικη που μας έδειχναν ο καθένας με τον τρόπο του. Ο μπαμπάς μάς αγαπούσε όλες αλλά είχε αφήσει τη φροντίδα μας στη μαμα και τηρούσε μια διακριτική, αλλά γεμάτη αγάπη παρουσία. Έτσι «κολλήσαμε» πάνω στη μαμά. Η αδερφή πια έχει κάνει τη δική της οικογένεια και έχει γίνει και αυτή πλέον μανούλα και εγώ συνεχίζω να μένω με τη μαμά μου. Δεν το θεωρώ κακό και πολλές φορές αισθάνομαι πως δεν έχω απογαλακτιστεί ακόμα… Σε εκείνη στρέφομαι όταν έχω κάποιο πρόβλημα, αυτήν συμβουλεύομαι για οτιδήποτε… Πολλές είναι οι φορές που τσακωνόμαστε, ξέρετε για αυτά τα χαζά, τα καθημερινά, όμως όσο και να τσακωνόμαστε θέλω πάντα να την έχω δίπλα μου… Ιδίως τώρα που είμαστε αυτή και εγώ… οικογένεια…

Τι να πρωτοπώ για τη μαμά μου; Είναι πολύ δυναμική και ηγετική σαν χαρακτήρας και πολύ πεισματάρα. Θέλει όλα να περνούν από τα χέρια της. Τη θαυμάζω για αυτό αλλά και για το γεγονός πως δεν λυγίζει εύκολα στα δύσκολα. Σπάνια θα κλάψει αλλά όταν γίνει, εγώ αποσυντονίζομαι και τρομάζω. «Για να κλαίει η μαμά σημαίνει ή ότι είναι πολύ πιεσμένη ή ότι κάτι δεν πάει καλά». Ξέρω πως είναι περήφανη για μας, τις κόρες της, για όσα έχουμε καταφέρει στη ζωή μας και για τα εγγόνια της, τα ανίψια μου που είναι η χαρά της ζωής της… «Εγώ να σας μεγαλώσω τα παιδιά; Aποκλείεται, δεν έχω κουράγιο. Να σας τα κρατήσω να πάτε μια εκδρομή ή για φαγητό, ευχαρίστως», έλεγε και μας εξέπληξε όταν ήρθε το πρώτο εγγόνι και το μεγαλώνει, όταν οι γονείς του βρίσκονται στη δουλειά.

Πιστεύω πως όσα χρόνια κι αν περάσουν, ακόμα και αν κάνω τη δική μου οικογένεια κάποια στιγμή, πάντα θα είμαι το παιδί της μαμάς. Της συγκεκριμένης μαμάς. Της μαμάς μου. Εύχομαι, μαμά μου, να είσαι γερή, να μας χαίρεσαι, να μας καμαρώνεις, να μας στηρίζεις και να είσαι πάντα δίπλα μας για πολλά πολλά χρόνια ακόμα. Και όλο και πιο πολύ να μας αγαπάς και να σε αγαπάμε!

Χρόνια πολλά μαμά! Να είσαι πάντα υγιής, χαρούμενη και ευτυχισμένη! Είμαστε και εμείς πάντα εδώ για σένα… Άντε να μεγαλώσουν λίγο τα μικρά, να πάμε εκείνο το ταξίδι που θέλουμε, μόνες μας, εγώ και συ, εσύ και εγώ…

Comments

comments

About Έλια Κουρή

Γεννήθηκα στην Αθήνα το καλοκαίρι του 1980. Σπούδασα γαλλική γλώσσα και φιλολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Από το 2003 ως το 2010 δούλεψα τις εφημερίδες Ελευθεροτυπία και Χρυσή Ευκαιρία στο τμήμα διόρθωσης και επιμέλειας κειμένων. Έκτοτε, θύμα της ανεργίας κι εγώ. Μιλάω γαλλικά, αγγλικά, ισπανικά και ιταλικά και διδάσκω γαλλικά και αγγλικά σε ιδιαίτερα μαθήματα. Πρόσφατα ολοκλήρωσα τις σπουδές διόρθωσης και επιμέλειας κειμένων στα Εργαστήρια Βιβλίου της Αλυσίδας Πολιτισμού Ιανός. Λατρεύω το γράψιμο, τα ταξίδια, τη λογοτεχνία, το θέατρο και οτιδήποτε έχει σχέση με τον πολιτισμό.
x

Check Also

Αγγλία, Σκοτία, Χάιλαντς: Ένα μαγευτικό ταξίδι σε πύργους, κάστρα, πράσινο και γοητευτικές πόλεις – Έλια Κουρή

Ένα από τα ωραιότερα ταξίδια που έχω κάνει στην Ευρώπη είναι αυτό ...

Βιβλιοκριτική: Δυο φορές κι έναν καιρό ήταν η Σταχτοπούτα, Παραμύθια… αλλιώς, Μαρίνα Γιώτη – Έλια Κουρή

Εκδόσεις Διόπτρα Με τη σειρά κλασικών παιδικών παραμυθιών «Παραμύθια… αλλιώς» η συγγραφέας ...