Home / LIFE / Πόσους νεκρούς στην Αίγινα αξίζει η “ελευθερία” μας;

Πόσους νεκρούς στην Αίγινα αξίζει η “ελευθερία” μας;

Οι ελληνικές θάλασσες είναι ουσιαστικά, πρακτικά και ιδεολογικά άνευ αστυνόμευσης. Και έτσι τις θέλουμε. Μόνο από την τελευταία εβδομάδα διακοπών μου, μερικά χαρακτηριστικά επεισόδια:

 

  1. Fishing boat photo by alex chalkidis (C) 2016Μόλις γύρισα από ολιγοήμερες διακοπές με φουσκωτό καγιάκ. Το έχω κάνει πολλές φορές σε ποτάμια, ακτογραμμές αλλά και ανοιχτή θάλασσα. Κανείς δε μου ζήτησε δίπλωμα, ένα βιβλίο διάβασα πριν πρωτοφύγω για τα παράλια της Τουρκίας όπου έκανα πρώτη φορά μερικές μικρές βλακείες. Ευτυχώς μικρές βλακείες, από αυτές που μαθαίνεις χωρίς να έχεις πάθει ζημιά. Αυτήν τη φορά στις Μικρές Κυκλάδες ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν ήταν σε ανοιχτά νερά, ούτε σε περίεργα κύματα. Ήταν βέβαια κοντά σε λιμάνια ή άλλα σκάφη, όπου ο καθένας κάνει ότι γουστάρει και δεν ξέρει αν θα πέσει πάνω σου, αν θα σου ρίξει απόνερα περνώντας δίπλα σου ή αν σε είδε καν επειδή είναι μεθυσμένος ή έχει αφήσει κάποιο τρίχρονο στο τιμόνι. Ένα πλουσιόπαιδο που παίζει σαν χαζό με το βοηθητικό βαρκάκι δίπλα στην σκαφάρα του μπαμπά του για να τον πάρει φωτογραφία η κοπελιά να την ανεβάσει στο Facebook.

2. Πριν το καγιάκ ήμουν με φίλους σε φουσκωτό. Φτάσαμε στο λιμάνι της Ίου για να βάλουμε βενζίνη. Ρώτησα σε ένα μαγαζί, μου έδωσαν δυο τηλέφωνα. Το ένα δεν απαντούσε, ο άλλος είπε θα κατεβεί στο λιμάνι σε μια ώρα. Παραδίπλα το λιμεναρχείο, είπαμε να ρωτήσουμε κι εκεί.

– Με φουσκωτό ήρθατε;
Ναι
– Α, θα κάνετε αλκοτέστ!

Κοιταχτήκαμε με απορία. Πρώτη φορά ακούω τέτοιο πράγμα. Προφανώς μόλις το είχαν αγοράσει και έψαχναν κάποιον να το δοκιμάσουν, να δούνε πως δουλεύει. Προσωπικά υπολογίζω ότι σχεδόν οι μισοί οδηγοί σκαφών είναι υπό την επήρεια αλκοόλ το καλοκαίρι.

3. Ήμουν βράδυ σε μια σπηλιά δίπλα στη θάλασσα. Ξαφνικά φώτισε ο τόπος. Τρόμαξα. Δεν ήμουν κοντά σε δρόμο ή κάπου που μπορεί να πάει αμάξι. Ήταν φακός από παράνομο βραδινό ψαροντούφεκο. Αν έσβηνε ο φακός από ατύχημα κανείς δεν θα ήξερε που χάθηκε ο “Κυρ Γιάννης”, αλλά ευτυχώς επιπλέουν συνήθως τα πτώματα.

20160810_193102

Ένα αυτοσχέδιο σκάφος (χωρίς άδεια) σε μια αυτοσχέδια μαρίνα (χωρίς άδεια)

4. Καθώς πίνω τον καφέ μου βλέπω ένα καΐκι να πιάνει πρόχειρα στα βράχια. Μπαίνουν μερικοί τουρίστες, γεμίζει, φεύγει, φωνάζει ότι θα ξανάρθει για τους υπόλοιπους.

Από σωσίβια, μέτρα ασφαλείας, αναγκαίο προσωπικό ή άλλα λογικά μέτρα προφύλαξης δεν συζητάμε.

Είναι γραφικό μωρέ, ορίτζιναλ…

Σε όλες τις περιπτώσεις θα μπορούσε να υπάρχει περισσότερος έλεγχος. Μπορεί να κόστιζε σε ανθρώπους, σε μπελά, σε συστήματα ή σε τεχνολογίες. Κυρίως όμως θα κόστιζε σε αυτό που εμείς θεωρούμε “περιορισμό της ελευθερίας μας”. Ανάλογα με την πολιτική τοποθέτηση του καθενός και τα ναρκωτικά που καπνίζει θεωρεί ότι φταίνε οι Γερμανοί, η Τρόικα, οι Εβραίοι ή και εξωγήινοι, που μισούνε τον Ελληνισμό κάθε φορά που μπαίνει νομοθεσία που περιορίζει τους κινδύνους.

Στην Ελλάδα η θάλασσα είναι ουσιαστικά αφύλαχτη. Από κάθε άποψη. Είναι θαύμα ότι δεν γίνονται περισσότερα ατυχήματα σαν αυτό χθες στην Αίγινα. Ο όρος “σκαφάτος” ίσως για κάποιους είναι ένδειξη θαυμασμού για την οικονομική ευρωστία που απαιτεί η συντήρηση πλεοούμενου σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς. Αλλά πιο συχνά υποδηλώνει άνθρωπο άσχετο, εγωιστή και με ελάχιστη επίγνωση των χιλιάδων κινδύνων που έχει η θάλασσα. Πλούσιο ξερόλα ο οποίος θα καταφέρει να κάνει αυτό που θέλει με οποιονδήποτε τρόπο. Θα παρκάρει στο λιμάνι όπως να’ναι, θα περάσει από όπου θέλει με ότι ταχύτητα θέλει, με όσες Ρωσίδες γουστάρει να τον χαϊδεύουν ή με τον μικρό Παναγιώτη να κρατάει το τιμόνι κι ας είναι μόλις τριών χρονών.

Αυτό είναι το Αιγαίο μας και έτσι μας αρέσει, φαίνεται. Τι κι αν πεθαίνουν 4 άνθρωποι κάθε τόσο σε ατύχημα, για τόση ελευθερία, αξίζει δεν αξίζει;

Comments

comments

About Αλέξης Χαλκίδης

«Στείλτε ένα σύντομο bio και μια φωτογραφία ανφάς.» Ναι ρε, θα σου τυλίξω τα επιτεύγματά μου σε λαδόκολλα φαστφουντάδικη, τώρα αμέσως… απ’όλα το θες; Το κρέας είναι χοιρινό. Low fat κοτόπουλα και μπούρδες δεν παίζουν, δεν έχουν ποτέ την ίδια γεύση με «αληθινό» σουβλάκι και το ξέρεις. Μισός Έλληνας, μισός Άγγλος είμαι αλλά ξέρω πιο μισό έχει την γεύση. Με εξαίρεση τις σπουδές στην Αγγλία, σαν τα κομμάτια λίπος στο καλαμάκι, τρώω την πατρίδα μου με τα άσχημά της μια ζωή επειδή λατρεύω τα καλά της. Τζατζίκι. Πάντα. What you see is what you get. Χύμα στο κύμα και όποιοι αντέξουν. Αν ψάχνετε καλλωπισμούς της αλήθειας, αν δεν αντέχετε σήμερα την έντονη γεύση της πραγματικότητας, μην με διαβάσετε. Τα ζώδια δεν ισχύουν. Καθόλου. Αν κάνετε ομοιοπαθητική είστε ηλίθιοι. Τελείως. Αν νομίζετε ότι μας ψεκάζουν πηδήξτε από τα ίδια αεροπλάνα. Κρεμμύδι εξαρτάται από το πρόγραμμα της υπόλοιπης ημέρας. Πατάτες, κέτσαπ και μουστάρδες δεν έχουν θέση σε σουβλάκι πίτα. Πολλοί με περνάνε για Σαλονικιό αλλά δεν είμαι. Πολλοί gay μου την πέφτουν αλλά δεν είμαι. Δεν κρίνω κανέναν, δεν έχω καν την ικανότητα να κάνω διακρίσεις λόγω ηλικίας, φύλου, ράτσας ή οτιδήποτε. Απλά προσπαθώ να ξέρω τι είμαι και δεν είμαι από αυτούς που ανέχονται να τρώνε πολλά άμυλα μαζί. Στο περιτύλιγμα η πίτα μου είναι λίγο καμένη πια στην μέση ηλικία αλλά βαστάει καλά. Βίτσιο με οτιδήποτε περιλαμβάνει φύση και αθλητισμό, έτσι σε στυλ «αφού βρέθηκα σε ένα καγιάκ, ας το πάω μέχρι το επόμενο νησί». Μερικοί με περνάνε για τεχνολογομανή επειδή ασχολούμαι από μικρός και συγγράφω για αυτά. Προσπαθώ να σκέφτομαι. Οπότε τυλίξτε με σε όποια κόλλα θέλετε τελικά. Είμαι αθεράπευτα αισιόδοξος ότι αν φάμε μαζί 2-3 φορές θα γνωριστούμε καλύτερα και θα μας αρέσει όλους τελικά. Καλή όρεξη. http://www.alexanderchalkidis.com/blog
x

Check Also

Συνήθως ξυπνάω λίγο πριν βρέξει. Καβάφης, Καζαντζάκης και το κάμπριο

Δεν θυμάμαι πότε ανακάλυψα αυτή την ιδιαίτερα χρήσιμη ικανότητά μου. Μπορεί να ...

Teachers’ Coffee S02E02 – Γκρίνια. Και ειδήσεις

Καθότι λείψαμε το καλοκαίρι, είπαμε να αρχίσουμε να κοιτάμε τις ειδήσεις από ...