Home / GRASS PRESS / Οι Γιουροβίζιο πέφτουνε μα αυτή η μίρλα μένει – Νατάσσα Μανίτσα

Οι Γιουροβίζιο πέφτουνε μα αυτή η μίρλα μένει – Νατάσσα Μανίτσα

Ναι ξέρω, εξαντλήσαμε όλα τα σημαντικά θέματα, τα φλέγοντα, που καίνε και έχουμε και τη Γιουροβίζιο να μας απασχολεί.

Ναι ξέρω, πως γίνεται εμείς που ξημεροβραδιαζόμαστε στο Μέγαρο να ασχολούμαστε με αυτά τα ποταπά.

Η αλήθεια είναι ότι την όλη φάση την βρίσκω παιδιόθεν πολύ διασκεδαστική. Κυρίως όταν διαφωνώ. Αν συμφωνούμε σε όλα είναι βαρετή η ζωή μας. Για να μην τα γράφω σε στάτα σκόρπια λοιπόν που θα μαζεύω απέ δω κι απέ κει τα μαντρώνω όλα εδώ και σας προσκαλώ μαζί με όλους τους παραγωγούς του GRASS RADIO, που θα ασχοληθούν με το επίπεδο δάπεδο της Γιουροβίζιο που όλοι κρυφοβλέπουμε,  απόψε στις 22.00 το βράδυ να σχολιάζουμε ζωντανά εμείς από τα μικρόφωνα κι εσείς στο τσατ του σαιτ. Λογοκρισία μηδέν, πείτε τα και ευχαριστηθείτε τα!

Λίγα teasers από τις σκόρπιες σκέψεις περί του θεσμού, και μικροκριτικές καταθέτω εδώ αντί για στατους!

Καταρχήν να ξεκινήσουμε από τον πόνο μας… Την αποτυχία της Ελλάδας. Τι άκουσε το έρμο το κορίτσι, ούτε που να σας ξαναφτύσει αχάριστα Ελληνάκια. Εγώ τουλάχιστον αυτό θα έκανα. Τι το χρώμα δεν της πήγαινε, τι το μπλε στην παλάμη της έκανε διαφόρους συνειρμούς περί ερωτικών της περιπτύξεων με Στρουμφάκια, τι είχε πονόλαιμο, τι φταίει η ΕΡΤ κι ο Σύριζα (καλά αυτοί φταίνε πάντα, δεν διαφωνώ), τι της έσπασε η μπούκλα, η φωνή, η πυγμή… πφφφφ αν ήμουν καλλιτέχνιδα, γεννημένη στον άγιο τούτο τόπο, με χρέος να εκπροσωπήσω αυτή την αχαριστία που λέγεται και χώρα, θα το έκανα με μια Καραγκούνα βαρβάτη. Γιατί όσο και να το προσπαθούμε, το ουδείς προφήτης στον τόπο του το έχουμε αναγάγει σε επιστήμη και τη μόνη βαριά βιομηχανία του κράτους μας. Όπου βαριά βλέπε αχώνευτη και δύσπεπτη. Μια δυσανεξία με φουστανέλα και παγιέτα κιτσολαμέ και απαστράπτουσα. Αυτοί είμαστε. Όλοι.

Δώσε λίγο Oneiro mou. Θα ήταν αν δε μας τα κάνατε τσουρέκια όλοι με τα άσχετα σχόλια και την χαιρέκακη προφητεία που όλοι το ήξεραν αλλά δεν το ομολόγησαν, πριν κοπούμε, ότι φέτος είναι καραχάλια το κομμάτι μας.

Ας πιάσουμε την καραμέλα του πικραμένου Έλληνος, και την μόνη ελπίδα να ξεπλύνει το κούτελό του. Την Κύπρο σε συσκευασία μπουζουκοποπ αδιαφορίας με μπόλικο σπάσιμο στη μέση. Παγιέτα, πιέτα, μπούκλα κλαρωτή και λιονταρίσια, γοργονομπουτομπανιστήρ και άγιος ο θεός, να μας έρθει στην Κύπρο παναίτσα μου εφέτο. Να μας έρθει, μαζί σας. Είναι εθνικό το ζήτημα, άλλωστε.

Fuego ρε το πρήξατε το κορίτσι από το μάτι και στο 0.30 προσπαθεί να ξαλαφρώσει λίγο από τις χθεσινές φακές… Και στης Αγίας Πάολας του χρόνου…

‘Εχω μάθει όμως πολλά περί του θεσμού κι όσο να ‘ναι αυτό κάπως με ανεβάζει: η Γιουροβίζιο δεν είναι ποιότητα, δεν πας για τη φωνή, μας έχουν φάει τα συμφέροντα και μας αδικούν, μεταξύ τους αλληλοϋποστηρίζονται, η Έλενα κέρδισε γιατί φαινόταν λίγο το βρακί της και είχε καλοξυρισμένα πόδια και πέταξε και ένα βιολί, βιολάκι για εφέ. Όλα αυτά βέβαια ισχύουν μόνο για τα δικά μας τα παιδιά. Τα άλλα του εξωτερικού, τα εισαγόμενα είναι πιο προνομιούχα. Πως; Θα στο πω με παράδειγμα, βγαλμένο από τη ζωή. Να πάρε για παράδειγμα τον περυσινό τον Πορτογάλο.

Η τύχη του θα ήταν άκρως διαφορετική αν είχε εκπροσωπήσει την Ελλάδα

1. Δεν φοράει ωραία ρούχα. Τι μαυρίλα είναι αυτή; Δεν βρήκε κάτι ποιο έντονο να φορέσει;

2. Δεν έχει χορεύτριες. Κατά προτίμηση γυμνές .

3. Δεν έχει χορευτικά. Έτσι σαν αγγούρι θα στέκεσαι σαν την Καιτούλα τη Γαρμπή μπροστά στο μικρόφωνο; Τουλάχιστον αυτή πέταξε λίγο κώλο και έσωσε την κατάσταση.

4. Ποια νομίζεις ότι είσαι μαρή, η Νάνα η Μούσχουρη; Πχιότητα στη Γιουροβίζιο; Τι το περάσαμε εδώ; Σκάλα του Μιλάνου;

5. Τι σκατά τραγούδι είναι αυτό; Δεν εντυπωσιάζει. Δε σου μένει. Δε σου μπαίνει. Δεν σου βγαίνει. Δεν είναι ποπ, δεν είναι ροκ, ραπ, ταπ . Δεν είναι ελληνικό. Δεν είναι αγγλικό. Γιατί δεν είναι αγγλικό. Γιατί δεν είναι κινεζικό, κογκολέζικο αλαμπουρνέζικο;

Άλλα… είχες την τύχη φίλε, Πορτογάλε να μην εκπροσωπήσεις την Ελλάδα. Και αυτό από μόνο του είναι μια νίκη.

Θα κλείσω όμως με το αγαπημένο μου των τελευταίων χρόνων. Όχι ότι ήτο κάτι το ξεχωριστό. Το άπιαστο. Ένα όμορφο γκοθ μουτράκι, χωρίς περιττά και εντυπωσιακά, χωρίς χορευτικές ικανότητες γουαου, με κέφι και μίνιμαλ χαμόγελο. Που το ήθελε όμως η σκηνή και το ψήφισε η μάζα. Όχι ότι αυτό από μόνο του αποτελεί απόδειξη βέβαια της αξίας ενός κομματιού. Άλλωστε τα είπαμε, τα συμφωνήσαμε. Ανάλογα με το κατά πως μας βολεύει η αξία έχει γίνει ελατήριο και την τραβάμε πέρα δώθε.

Λένα λοιπόν και Satelite. Γιατί έτσι!

Για περισσότερο τσουρομάδημα ελάτε στο www.grass.social και ξεσαλώστε μαζί μας. Στις 22.00 ακριβώς!

Comments

comments

About Νατάσσα Μανίτσα

Δηλώνω λάτρης του ραδιόφωνου, των σοσιαλ μίντια και γενικά ό,τι αποτελεί μορφή επικοινωνίας. Μετά τις σπουδές μου στην Φιλοσοφική με εξειδίκευση στην Ψυχολογία ακολούθησαν Μετάφραση και Βρετανικός Πολιτισμός, και τα πρόσφατα κομμάτια στη συλλογή μου είναι ένα Digital & Social Media Marketing Diploma αλλά και ένα Master στη Σχολική Ψυχολογία. Ασχολούμαι με παρουσιάσεις, σεμινάρια, εκδόσεις, αρθρογραφία, αρχισυνταξία, ραδιοφωνικές εκπομπές... και πάντα έρχομαι σε δύσκολη θέση να απαντήσω επακριβώς στην κλασική ερώτηση: "Με τι ασχολείσαι;" Μάλλον με τα πάντα, απ' όσο θυμάμαι...
x

Check Also

Το κόκκινο σημειωματάριο και κάτι σουρεάλ ιστορίες – Νατάσσα Μανίτσα

Ήταν από εκείνες τις φορές που ξυπνάς ανεξήγητα 3 και κάτι τα ...

Συνέντευξη με τον Χρήστο Δασκαλάκη για την μικρή του… Χιονονιφάδα που αγάπησε το Καλοκαίρι!

Συνέντευξη στη Νατάσσα Μανίτσα Ο Χρήστος Δασκαλάκης κυκλοφόρησε το καινούριο του παραμύθι ...