Home / MAKE ME FEEL / Η επίμονη κηπουρός – Νατάσσα Μανίτσα

Η επίμονη κηπουρός – Νατάσσα Μανίτσα

“Τελικά, την έχεις κάνει κλώνο σου” μου είπε ο Αλέξανδρος, που κάνει μαθηματικά στην κόρη μου, τη μεγάλη.

Λίγα λεπτά πριν η Ιρίνα του είχε δηλώσει ότι θέλει να σπουδάσει και Σχολική Ψυχολογία και Social Media και Αγγλική Φιλολογία. Και δεν ξέρει τι να πρωτοδιαλέξει, γιατί θα τα κάνει όλα ναι μεν, αλλά δεν ξέρει από τι να ξεκινήσει. Το μόνο που ξέρει στα σίγουρα, σε αυτή τη φάση της ζωής της είναι ότι μισεί τα μαθηματικά (ντινγκ ντονγκ, κάποια μου θυμίζει…). Και αγαπάει τους στίχους, το γράψιμο, τα ξένα σήριαλ, τις ξένες γλώσσες, τη ρετρό μουσική, τους rolling stones & beatles… Πάνε όλες οι μπλούζες μου με συγκροτήματα, τελούν υπό κατοχή, φρεσκότερου περιεχομένου πια. Αλλά κι εγώ για κάθε Blondie που λείπει από τη ντουλάπα μου, βουτάω  και από τις δυο ρούχα και αθλητικά παπούτσια, που έχω σταματήσει καιρό να αγοράζω για εμένα προσωπικά. Φοράμε και με τις δυο ακριβώς το ίδιο νούμερο. Ας μείνουν εκεί για λίγα χρόνια. Τόσο, όσο νομίζω ότι μπορώ να σκαρφαλώνω σε ραχούλες ακόμα. Μου έρχεται πιο οικονομικά η ευτυχής συγκυρία…

Με φοβίζει λίγο το γεγονός ότι τα παιδιά μου επιμένουν να κλωνοποιηθούν. Κυρίως γιατί αν ρωτήσεις τη μάνα μου ακόμα θα σου πει ότι είμαι ανώριμη. Εγώ ελάχιστα έχω νιώσει ανώριμη στη ζωή μου. Νομίζω ότι ο καθένας διαλέγει τα επίθετα βάσει των εμπειριών του, της εποχής του και των trends των εποχών που άνθισε η εφηβεία του.

Για την ακρίβεια χθες μου το ξεφούρνισε η Ιρίνα: η γιαγιά μού έλεγε ότι ακόμα σε θεωρεί ανώριμη. Χαμογέλασα. Τι να της πω ακριβώς, που με ρωτάει με περιέργεια τα πάντα και προσπαθώ να της απαντήσω όσο πιο ανέμελα μπορώ σε ό,τι γνωρίζω. Κάποιες φορές της απαντώ, ααα γι αυτό να ρωτήσεις τον κατασκευαστή του, τον δημιουργό του, όταν οι ερωτήσεις αφορούν περίπλοκες πυρηνικές φυσικές και μυστήρια του κόσμου που κάπως στο μυαλό της οφείλω μαγικά να γνωρίζω. Και αμέσως νιώθω τύψεις που δεν το ξέρω και το γκουγκλάρω στα γρήγορα να έχω έστω ένα λινκ να την διαφωτίσω. Όχι από εγωισμό ή ψωροψωνίαση. Πάντοτε ήταν μότο μου ότι δεν ξέρω τίποτα, αλλά ξέρω περισσότερα από τους περισσότερους που γνωρίζω. Ε πόσους γνωρίζω; Σιγά το Γαλαξία!

Παρέα με το γλυκό και καλλιτεχνικό κατά τα άλλα επίθετο “ανώριμη”, από χθες που άκουσα την εκπομπή του Αλέξη για τους γονείς και πόσο ξεβράκωτοι μπαίνουμε στο παιχνίδι αυτό, μου κόλλησε και το τραγούδι του Βαγγέλη Γερμανού, “ο Κηπουρός, μέχρι δακρύων, λες και δεν το είχα ακούσει ποτέ. Κυρίως η πρώτη στροφή “Κηπουρός σε έναν κοραλλένιο κήπο στο βυθό”. Που στέλνουμε ρε φίλε τα bio μας, για τα HR του ωκεανού; Να είσαι σίγουρος ότι αν ήξερα θα το είχα στείλει ήδη. Λόγω ανωριμότητας θαλασσινής. Που όταν βλέπω θάλασσα νομίζω ότι είμαι ένα με αυτήν, σαν κόκκος αλατιού μέσα στο αλατοπιπερωμένο υδρογόνο 2 οξυγόνο του σύμπαντος. Πόσο ανώριμο για την καθημερινότητα αυτό… και πόσο ανακουφιστικό, παράλληλα.

Τελευταία περνάω μια φάση που δηλώνω ότι οι χαρακτηρισμοί με αφήνουν αδιάφορη. Το λέω παντού, μπας και το πιστέψω. Γιατί έχω ακούσει πολλά και έχω προσάψει άλλα τόσα προφανώς. Άνθρωποι είμαστε όλοι, κυρίως απάνθρωποι, όπου ξέρουμε και μπορούμε. Απλά οι δικοί μου χαρακτηρισμοί, που επάξια έχω κερδίσει, θα ήθελα να αποτελούν καρφιτσούλες DNA, εμφανείς στο δέρμα μου. Καλύτερα να μου πεις, ξέρεις είσαι γαϊδούρα (ευγενικό το θεωρώ), παρά να το σκέφτεσαι συγκρατημένα. Καλύτερα να τσακωθούμε για να σου αποδείξω το αντίθετο ή να με πείσεις ότι αυτή είμαι και χειρότερη, παρά να εμβολιάζουμε το είναι μας με δόσεις ψυχοβγαλτικής χολής που θα σκάσει σαν ηφαίστειο στη μούρη μας, αργά ή γρήγορα και συνήθως για άδικο λόγο, λόγω συσσώρευσης μουγκαμάρας.

Άσε δε που οι καρφιτσούλες DNA θα περάσουν και στους επόμενούς μας ενδιαφερόμενους. Αν αποτελούμε τρανά παραδείγματα για τις όλες τις Ιρίνες μας, τις Βασούλες μας, τα παιδιά μας, σίγουρα θα έχουμε πονέσει πιο πολύ τη στιγμή που οι καρφίτσες μπαίνουν στο δέρμα μας και κάθονται εκεί, πριν τις κληροδοτήσουμε. Και λογικά, με αυτές τις προθέσεις ξεκινάμε για τα παιδιά μας. Να τους γλιτώσουμε από όσο το δυνατόν περισσότερο πόνο, έτσι δεν είναι; Έστω τον πόνο που γνωρίζουμε, γιατί δεν ξέρεις τι θα πονάει σε πέντε χρόνια από τώρα. Κάθε φορά είναι και μια νέα αρχή κύκλου για να καταλήξεις στο ίδιο σημείο… αυτό της μάθησης. Κάτι μένει από όλο αυτόν τον αχταρμά στο τέλος, ώστε να μας κάνει να σηκώσουμε το δάχτυλο και με φρυδάκι ελαφρώς τριγωνισμένο, να πούμε τις σοφιστείες που νομίζουμε εθελοτυφλικά ότι κατέχουμε.

Η ανωριμότητά μου με έχει κάνει να αναρωτηθώ τι στο καλό ψάχνω ακόμα στα 44 μου και όλο βάζω στη ζωή μου υποχρεώσεις, τρεχάματα, σεμινάρια, μαθήματα, δουλειές, αφού στο τέλος τέλος της ημέρας, πάντα ξέρω ότι η επόμενη μέρα θα βρει τον τρόπο να χαράξει άλλη μια σκοτούρα εκεί ψηλά στο μέτωπο, που δεν θα αντισταθεί ακόμα για πολύ στο μπότοξ. Αλλά απ΄την άλλη… και πότε ένιωσα “ειδικός” για να μην βρίσκω γοητευτικό ό,τι νέο βρεθεί μπροστά μου και να ξεκινήσω ως αρχάρια, από σημείο μηδέν να το εξερευνώ;

Νομίζω ότι τη στιγμή που θα νιώσω εξειδικευμένη σε κάτι, αυτόματα θα πεθάνω. Είναι η ίδια στιγμή που μια ιδέα, ενώ θα σπρώχνει να βγει από το μυαλό μου και το στόμα μου, να κάνει αιώρα στο σύμπαν και να χαθεί ή να την δω να υλοποιείται, θα την σπρώξω βαθιά στα απωθημένα, που κάποιοι οδεύουν μέχρι το θάνατό τους με ένα σωρό από δαύτα.

Και όσοι ονομάζουν όλα αυτά ανωριμότητα, ξερολίαση, ψώνιο, και μπλα και μπλα και μπλα δεν έχουν ιδέα πόσο ωραίο είναι να δοκιμάζεις ένα νέο πλαγκινάκι σε ένα φρεσκοστημένο μπλογκ και να το κάνει να δουλεύει αλλιώς από τον προορισμό του. Και εγώ στα 40 φεύγα μου το έμαθα, πατώντας αυτοδίδακτα κουμπιά. Δεν έλυσα κανένα μυστήριο πολύπλοκο και για την ανθρωπότητα τυραννικό, όμως πέρασα μια ακόμα πινελιά στο ταμπελάκι κατασκευής ονείρων της κόρης μου, που ψάχνει να βρει αγκυρούλες να χτίσει τη δική της ανωριμότητα επιμελώς ατημέλητα. Και όσο οι ανωριμότητές μας θα μας κάνουν να μαθαίνουμε νέα για εμάς πράγματα, τόσο καλύτεροι θα γινόμαστε. Ή μήπως όχι; Ούτε κι αυτό δεν το ξέρω. Τελικά δεν ξέρω τίποτα.

Αν είναι να συγκρατήσεις, μωρό μου, όμως κάτι από όλα όσα κατά καιρούς σου λέω με ύφος δανεικό, της μαμάς μου, του μπαμπά μου, της γιαγιάς μου, του boyfriend στην Α’ Λυκείου, γιατί ως σφουγγαράκια των γύρω μας, όλο και κάποιο συστατικό έχει ξεμείνει ανάμεσα στους πόρους από άλλες εποχές, για σήμερα κλείνοντας, κράτα αυτό… Ό,τι κι αν καταφέρεις στο ταξίδι σου να χωρέσεις, να σπουδάσεις, να μάθεις, αν καταφέρεις να γίνεις αυτός ο κηπουρός ή ο κυνηγός ή ο παπουτσής, που ζήλεψα από χθες σε αυτό το σύντομο ασματάκι, βρες τρόπο κάποια στιγμή να μου το ζωγραφίσεις με σήματα καπνών σε όποιο σύμπαν σε εκφράζει τη δεδομένη εποχή. Να ξέρω απλά ότι γελάς, και βρήκες βήμα να μπεις στο χορό… Αυτό μόνο με νοιάζει.

Comments

comments

About Νατάσσα Μανίτσα

Δηλώνω λάτρης του ραδιόφωνου, των σοσιαλ μίντια και γενικά ό,τι αποτελεί μορφή επικοινωνίας. Μετά τις σπουδές μου στην Φιλοσοφική με εξειδίκευση στην Ψυχολογία ακολούθησαν Μετάφραση και Βρετανικός Πολιτισμός, και τα πρόσφατα κομμάτια στη συλλογή μου είναι ένα Digital & Social Media Marketing Diploma αλλά και ένα Master στη Σχολική Ψυχολογία. Ασχολούμαι με παρουσιάσεις, σεμινάρια, εκδόσεις, αρθρογραφία, αρχισυνταξία, ραδιοφωνικές εκπομπές... και πάντα έρχομαι σε δύσκολη θέση να απαντήσω επακριβώς στην κλασική ερώτηση: "Με τι ασχολείσαι;" Μάλλον με τα πάντα, απ' όσο θυμάμαι...
x

Check Also

Το κόκκινο σημειωματάριο και κάτι σουρεάλ ιστορίες – Νατάσσα Μανίτσα

Ήταν από εκείνες τις φορές που ξυπνάς ανεξήγητα 3 και κάτι τα ...

Συνέντευξη με τον Χρήστο Δασκαλάκη για την μικρή του… Χιονονιφάδα που αγάπησε το Καλοκαίρι!

Συνέντευξη στη Νατάσσα Μανίτσα Ο Χρήστος Δασκαλάκης κυκλοφόρησε το καινούριο του παραμύθι ...