Home / POINT OF U / Editors' view / Εσύ πότε έβαλες όρια; – Χαρά Μαρκατζίνου

Εσύ πότε έβαλες όρια; – Χαρά Μαρκατζίνου

Όρια…όρια εδώ, όρια εκεί, όρια καταπατημένα, κι εσύ κι εγώ δυστυχισμένοι… Βλέπω πολλούς ανθρώπους ανάμεσά μου, φίλους, συνεργάτες, απλούς γνωστούς να είναι δυσαρεστημένοι, να νιώθουν φορτισμένοι, να μην μπορούν να αντιμετωπίσουν την καθημερινότητά τους, κι όλο αυτό να οφείλεται στο ότι δε μπορούν να βάλουν όρια. Ο ένας παραπονιέται για τη δουλειά του, που τον εκμεταλλεύονται ο εργοδότης και οι συνεργάτες του, η άλλη δυσανασχετεί γιατί νιώθει εγκλωβισμένη στη σχέση με το σύντροφό της, που ποτέ δε σκέφτεται τις ανάγκες της.

Η αλήθεια πίσω από την εκάστοτε δυσφορία μας, είναι η δική μας συναίνεση να παραβιαστούν τα όριά μας. Κι αυτό το κάνουμε είτε από ανασφάλεια, είτε από φόβο, είτε από εγωισμό. Ο άλλος που βρίσκεται απέναντί μας όταν συνειδητοποιήσει πως το όριό μας είναι ευμετάβλητο, τότε θα δοκιμάσει να καταπατήσει το όριό μας, κι αν αυτό γίνει με ευκολία, την επόμενη φορά θα έρθει πιο διεκδικητικός και θα προσπαθήσει να στριμώξει το όριό μας μέχρι να το εξαφανίσει.

Κάθε άνθρωπος σύμφωνα με την προσωπικότητα του, τα πιστεύω του και τις ιδέες του θέτει τα όρια του, τα οποία μπορούν να γίνουν πιο ελαστικά ή πιο αυστηρά ανάλογα με τον ποιον έχει απέναντί του κάθε φορά, πού θα βρίσκεται και σε τι συναισθηματική κατάσταση θα είναι εκείνη τη στιγμή που θα εκδηλωθεί μια συμπεριφορά ή θα έχει να αντιμετωπίσει μια κατάσταση. Πολλές φορές, συναισθηματικοί, οικονομικοί, κοινωνικοί ή εντελώς προσωπικοί λόγοι μας ωθούν να επιτρέψουμε να χαλαρώσουν τα όριά μας. Και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, με την προυπόθεση, όμως, πως όταν επιτρέπουμε να μετακινηθεί το όριό μας, αυτό είναι σε συμφωνία με εμας τους ίδιους και επίσης κάτι τέτοιο δεν γίνεται κατά συρροή. Γιατί, αν παραβιάζουμε τα όριά μας συνέχεια, με σκοπό την ευτυχία των άλλων, τότε θα γίνουμε εμείς οι ίδιοι δυστυχισμένοι και η έκρηξή μας δε θα έχει προηγούμενο! Δεν υπάρχει τίποτα κακό στο να λέμε “όχι” αν έτσι διαφυλάσουμε τα όριά μας. Αυτό που είναι κακό και ψυχοφθόρο είναι το να λέμε ‘ναι’ χωρίς να το θέλουμε, να λέμε ‘ναι’ όταν αυτό μας καταπιέζει και μας φθείρει.

  

Τα όρια για κάθε άνθρωπο είναι προσωπικά, μας οριοθετούν, ορίζουν το ποιοι είμαστε και σε σχέση με τους άλλους. Κάποιος θα σκεφτεί πως τα όρια είναι δύσκολο να οριστούν. Κι όμως, όταν συνειδητοποιήσουμε τι μας κάνει ευτυχισμένους, τι βρίσκεται σε συμφωνία με τον εαυτό μας, τότε και μόνο τότε μπορούμε να οριοθετήσουμε τη συμπεριφορά μας και να γίνει επίσης αντιληπτή και από τους γύρω μας. Τα όρια είναι το κλειδί για την προσωπική μας ηρεμία και βοηθούν στο να γνωρίζουμε καλύτερα τον εαυτό μας και τους άλλους. Η σταθερότητά μας σε ένα όριο είναι κι εκείνη που εκπαιδεύει τους άλλους στο να το αποδεχτούν, είτε πιο εύκολα είτε πιο δύσκολα.

Διαβάζοντας διάφορα άρθρα στο διαδίκτυο, έπεσα – καθόλου τυχαία – στην παρακάτω παραβολή, που περιγράφει με τρόπο γλαφυρό τη σημασία των ορίων:

 

Της Νίκης Ορφανουδάκη

Ένα παραμύθι για τα προσωπικά όρια..

Μια φορά κι έναν καιρό στα βάθη της Περσίας ήταν το πιο όμορφο, το πιο πολύτιμο, το πιο ακριβό και ξεχωριστό χαλί του κόσμου. Το διακοσμούσαν παραστάσεις που περιέγραφαν τη χαρά της ζωής και ήταν κατασκευασμένο από μετάξι και ίνες από χρυσό και ασήμι. Ο ιδιοκτήτης του, ένας έμπορος χαλιών, ήταν τόσο περήφανος για το απόκτημά του, που αντί να το κρεμάσει, όπως και όλα τα άλλα χαλιά, το έστρωσε στην είσοδο, για να το καμαρώνει ο ίδιος αλλά και για να είναι το πρώτο πράγμα που θα έβλεπε ο κάθε πελάτης την ώρα που θα έμπαινε στο μαγαζί του.

Έτσι η φήμη για την ομορφιά του χαλιού εξαπλώθηκε στα πέρατα της οικουμένης και χιλιάδες κόσμου συνέρρεαν στο κατάστημα, για να θαυμάσουν αυτό το μοναδικό χαλί. Ο έμπορος ούτε για μια στιγμή δε διανοήθηκε να το πουλήσει, όμως κατάφερε να πουλήσει αμέτρητα χαλιά σε πολύ ακριβές τιμές. Η προσφορά λοιπόν του χαλιού μας ήταν τεράστια. Ένιωθε να το πλημμυρίζει η ευτυχία, γιατί έκανε πάμπλουτο και τον ιδιοκτήτη του και την οικογένειά του, έκανε όμως χαρούμενους και χιλιάδες ανθρώπους, που θαυμάζοντας ένα τέτοιο σπάνιο αντικείμενο τέχνης γέμιζαν τα μάτια τους και τις ψυχές τους με απίστευτη ομορφιά.

Δυστυχώς η ευτυχία του καταστηματάρχη και του χαλιού δεν κράτησαν για πάντα. Με την πάροδο του χρόνου, επειδή όλοι το πατούσαν ασταμάτητα χωρίς να σκεφτούν ότι κι αυτό ήταν φθαρτό και θα μπορούσε να καταστραφεί, άρχισε να λερώνεται, να ξεθωριάζει και να ξεφτίζει. Τότε το κυρίευσε ο πανικός και προσπαθούσε συνέχεια να φαίνεται πιο όμορφο, τεντωνόταν και φώναζε σε κάθε επισκέπτη: «Σε παρακαλώ, πέρασε, μπορείς να με κάνεις ό τι θέλεις, πάτα με κι άλλο!». Νόμιζε το δύστυχο ότι όσο πιο πολύ το πατούσαν, όσο πιο πολλά πρόσφερε στους ανθρώπους, τόσο πιο πολύ θα το αγαπούσαν και θα γίνονταν κι αυτοί αλλά και το ίδιο ευτυχισμένοι.

Η πραγματικότητα όμως ήταν άλλη. Μπορεί να συνέχιζαν να το πατάνε, έπαψαν όμως να του δίνουν και σημασία κι αυτό, παρά τις αγωνιώδεις προσπάθειές του, φθειρόταν ολοένα και η αρχική αγαλλίασή του μετατρεπόταν σε δυσαρέσκεια, θυμό και φόβο που το δηλητηρίαζαν κάθε λεπτό της ημέρας. Ο έμπορος έπαψε φυσικά να είναι περήφανος γι’ αυτό και το κοίταζε με περιφρόνηση στην αρχή και με θυμό στη συνέχεια, γιατί οι πελάτες είχαν λιγοστέψει πολύ και ο ίδιος, όντας και πολύ επιπόλαιος, είχε φτωχύνει ξανά.

Το τελειωτικό χτύπημα ήρθε μια μέρα, όταν ένας πελάτης μπαίνοντας στο μαγαζί είπε: «Τι το θέλεις αυτό το παλιόχαλο στην είσοδο του μαγαζιού σου; Αυτό το ξεφτισμένο και ξεθωριασμένο κουρέλι είναι για πέταμα!». Το κακόμοιρο το χαλί μας λοιπόν, έχοντας χάσει όλη του την ομορφιά, διαλυμένο και βαθύτατα δυστυχισμένο, κατέληξε πεταμένο στη γωνιά μιας σκοτεινής και υγρής αποθήκης, παρέα με τα ποντίκια που κι αυτά δεν το σεβάστηκαν και το ροκάνιζαν καθημερινά δίνοντάς του ακόμα μεγαλύτερο πόνο.

Έτσι συμβαίνει και με τις ζωές μας. Όταν συνέχεια «γινόμαστε χαλί να μας πατήσουν», πιστεύοντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα προσφέρουμε την ευτυχία και στον εαυτό μας και στους άλλους πετυχαίνουμε συνήθως το αντίθετο. Αυτοί που τους προσφέρουμε ασταμάτητα παύουν να αναγνωρίζουν την αξία μας, τους βλάπτουμε κακομαθαίνοντάς τους κι εμείς καταλήγουμε φθαρμένοι και διαλυμένοι.

Πηγή: enallaktikidrasi.com

Η ικανοποίηση των άλλων, η καταπάτηση των δικών μας ορίων, το να μην εκφράζουμε τα συναισθήματά μας αλλά να τα καταπίνουμε, θα μας γεμίσει θυμό, τοξίνες και θα μειώσει την εκτίμηση που έχουμε στον εαυτό μας. Χρειάζεται να αποδεχτούμε τον εαυτό μας και να απαλλαγούμε από την πεποίθηση πως ικανοποιώντας τις ανάγκες των άλλων θα είμαστε καλοί. Την καλοσύνη μας χρειάζεται να την εκφράσουμε πρώτα στον εαυτό μας, για να μπορέσουμε να την εκφράσουμε και στους άλλους.

Είναι πολύ σημαντικό λοιπόν, να είμαστε σε απόλυτη συμφωνία με τον εαυτό μας, να τον αγαπάμε, να τον προσέχουμε οριοθετώντας την ύπαρξή μας με σεβασμό και αγάπη, χωρίς να τον θυσιάζουμε στην υποτιθέμενη ευτυχία των άλλων. Η αποδοχή έρχεται από εμάς τους ίδιους κι όχι από τους άλλους. Μόνο τότε θα βρούμε την πραγματική ευτυχία…

Να θυμάστε πως τα όρια μας είναι ταυτόχρονα και η ελευθερία μας.

Comments

comments

About Χαρά Μαρκατζίνου

Αστερόσκονη και χαμόγελο, αγάπη και φως, όνειρα και ταξίδια. Με λένε Χαρά κι αυτό τα λέει όλα...Πασπαλίζω απλόχερα χαμόγελα και χαρίζω αγκαλιές. Ερωτεύομαι με πάθος χωρίς να είναι λάθος...Η αλήθεια μου είναι η δύναμή μου κι αν κοιτάξεις στα μάτια μου θα δεις αυτό που νιώθω. Η αγάπη είναι η κινητήριος δύναμη για μένα και η συγγνώμη είναι λύτρωση. Λύτρωση όμως είναι και το γράψιμο, που υπήρξε πάντα διέξοδος και τρόπος έκφρασης στη ζωή μου. Γράφω και ταξιδεύω, ζωγραφίζω κι ονειρεύομαι...
x

Check Also

Μυρωδιά από σανίδι – Η κεντρική παρουσίαση του Κώστα Κρομμύδα για το νέο του μυθιστόρημα

Στο χώρο του βιβλιοπωλείου BooksPlus, έγινε στις 30/4 η κεντρική παρουσίαση του ...

Κλείνω τα 40!!!! – Χαρά Μαρκατζίνου

Μπροστά σε ένα άδειο χαρτί προσπαθώ να διαλέξω τις λέξεις εκείνες που ...